Τα φιλιά είναι ο πιο απλή πράξη ρομαντισμού!

Όσο πιο αισθησιακό είναι ένα φιλί, τόσο πιο πολύ μας ανάβει. 
Τα φιλιά είναι υπέροχα και υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη φιλιών. 
Δείτε παρακάτω μια ποικιλία από φιλιά, αν σας εξάψουν την φαντασία, δοκιμάστε τα..

Πεταχτό: 
βιαστικά ακουμπάμε τα χείλη . 
Αν και τις περισσότερες φορές καταλήγουμε στη μύτη

Γαλλικό Φιλί: 
τα χείλη ακουμπάνε , το στόμα ανοίγει και εξερευνούμε ο ένας τον άλλον με τη γλώσσα .

Φιλί – Πεταλούδα: 
Πλησιάζετε τα πρόσωπα μέχρι να ακουμπήσουν οι βλεφαρίδες, τις ανοιγοκλείνετε συνεχώς μέχρι να πετάξετε στον αέρα. 
Αν το κάνετε καλά, η αίσθηση ότι έχετε φτερά και πετάτε θα ταιριάζει με το φτερούγισμα της καρδιάς σας .

Φιλί στο μάγουλο, για πρώτο ραντεβού είναι ότι πρέπει: 
ένα απαλό, ευγενικό φιλί ακουμπώντας ελαφρά τους ώμους του άλλου προσώπου, «βουρτσίζουμε» απαλά τα χείλη στο μάγουλο.

Φιλί Διακόπτης:
φιλήστε το άνω χείλος του συντρόφου σας ενώ αυτός φιλάει το κάτω χείλος.

Πιπιλιά:
στόχος δεν είναι να ρουφήξετε το αίμα του συντρόφου σας αλλά να αφήσετε ένα σημαδί ώστε την επόμενη μέρα να θυμάται πως όλο αυτό δεν ήταν όνειρο (μη πέσετε τόσο χαμηλά και το κάνετε από ζήλια, θέλωντας να την σφραγίσετε)

Μετωπικό φιλί:
Ένα μητρικό φιλί ή το όχι πια σεξ, μόνο φίλοι.

Λοβο-φιλί:

Μύθοι κι αλήθειες για το κρασί των αρχαίων...

Η άμπελος ήταν γνωστή σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και σε όλους τους παράκτιους θύλακες που είχαν αποικίσει οι Έλληνες, από την Καταλονία ως την Κριμαία. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση οίνου θεωρείτο σύμβολο της ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας. Ήταν σημάδι του βαρβαρισμού τους ότι οι Βάρβαροι έπιναν μπύρα. Στις περιπτώσεις που ήξεραν το κρασί — και οι Έλληνες παραδέχονταν ότι οι άλλοι πολιτισμοί δεν το αγνοούσαν εντελώς - το κακομεταχειρίζονταν.

Το κρασί το ίδιο, στην ακατέργαστη και μη αραιωμένη μορφή που σπάνια έπιναν οι Έλληνες, ήταν γλυκό και, εξαιτίας του ζεστού κλίματος και της μικρής παραγωγής, συνήθως πλησίαζε το ανώτατο όριο της κλίμακας περιεκτικότητας σε αλκοόλ, δηλαδή το 15-16%, αντί του 12,5% το οποίο θεωρείται φυσιολογικό σήμερα. Πολύ συχνά, στην επιφάνειά του επέπλεαν στέμφυλα ή είχε μούργα και έπρεπε να το σουρώσεις πριν το ανακατέψεις ή το σερβίρεις. Επομένως, τα κόκκινα κρασιά θα πρέπει να ήταν πολύ σκουρόχρωμα και με πολλές τανίνες.

Η ευωδιά του αρχαίου κρασιού έλεγαν ότι είχε ισχυρή επίδραση στους λάτρεις του κρασιού και ενίοτε τη συνέκριναν με το άρωμα των λουλουδιών. Μερικά άλλα αρώματα όμως μπορεί να μη μας φαίνονταν οικεία στη σύγχρονη εποχή. Κατ’ αρχάς, το κρασί αποκτούσε τη γεύση του αγγείου στο οποίο το μετέφεραν ή το φύλαγαν- και δε χρησιμοποιούσαν τότε τα δρύινα Βαρέλια που χαρίζουν στα σύγχρονα κρασιά το χαρακτηριστικό άρωμα βανίλιας. Εννοούμε μυρωδιά πίσσας ή ρετσινιού, που χρησιμοποιούσαν στο σφράγισμα των αμφορέων, ενώ σε κάποιες περιστάσεις, το κρασί έπαιρνε τη μυρωδιά του πρόβειου ή κατσικίσιου δέρματος, από τους ασκούς όπου το φύλαγαν. Μερικές φορές, σε διάφορα στάδια της διαδικασίας παρασκευής και προετοιμασίας, πρόσθεταν κι άλλα συστατικά, όπως θαλασσινό νερό, αρωματικά βότανα, μυρωδικά και, σε μια περίπτωση, μέλι και ζυμάρι. Ο Αριστοτέλης, στη διατριβή του «Περί μέθης», αναφέρει την οινοποσία από «ροδίτικη χυτρίδα», στην οποία προσέθεταν ένα εκχύλισμα από μείγμα σμύρνας, σχίνου, άνθους κρόκου και βαλσάμου κιννάμωμον. Προφανώς, όταν ζεσταινόταν το αγγείο, τα μυρωδικά μείωναν τη μεθυστική δύναμη του υγρού που περιείχε.

Ένα μόνο λαχανικό μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού κατά… 60%!

Αποτέλεσμα εικόνας για meonomateponymo
Τα καρότα δεν είναι καλά μόνο για τα μάτια μας! Το γευστικό λαχανικό μειώνει δραματικά τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού ακόμη και κατά 60%, σύμφωνα με νέα έρευνα. Η βήτα-καροτίνη, η οποία περιέχεται και στο σπανάκι, τις κόκκινες πιπεριές και το μάνγκο, είναι η ουσία που δίνει στα λαχανικά το φωτεινό τους χρώμα και τις αντικαρκινικές ιδιότητες!

Για πολλά χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν ότι η κατανάλωση αυτών των λαχανικών ωφελεί την υγεία μας και συγκεκριμένα την καρδιά μας. Όμως, η έρευνα του American Journal of Clinical Nutrition, αποκαλύπτει ότι οι αντικαρκινικές ιδιότητες του καρότου είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι πιστεύαμε ως σήμερα.

Στο πλαίσιο μίας από τις μεγαλύτερες μελέτες που έχουν εκπονηθεί ποτέ για τη σχέση διατροφής και καρκίνου –την Ευρωπαϊκή Μελέτη για τον Καρκίνο και τη Διατροφή (EPIC)– οι ερευνητές εξέτασαν την επίδραση διαφόρων φυτικών συστατικών στην πρόληψη του καρκίνου.

Η ιστορία της σοκολάτας: μια πολύ παλιά μανία.

Η ιστορία της ζαχαροπλαστικής έχει καταγραφές τουλάχιστον 4,000 ετών, όταν οι Αιγύπτιοι απεικόνιζαν τις λιχουδιές τους σε πάπυρο. Τα ζαχαρωτά ήταν εμπορεύσιμο προϊόν ήδη από το 1566 π.Χ. Παρ' όλα αυτά, η σοκολάτα δεν εμφανίζεται στο προσκήνιο, μέχρι που οι πολιτισμοί των Ατζέκων και των Μάγια ανακάλυψαν την αξία του κακαόδενδρου.

Εικάζεται ότι η προέλευση του είναι από την κοιλάδα του Αμαζόνιου ή του Ορενόκο. Το 600 μ.Χ. οι Μάγια μεταναστεύουν στις βόρειες περιοχές της Νότιας Αμερικής, ιδρύοντας τις πρώτες γνωστές φυτείες κακαόδενδρου στο Γιουκατάν. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες ότι οι Μάγια γνώριζαν το κακάο πολλούς αιώνες πριν από αυτήν την ημερομηνία. Σίγουρο είναι πάντως ότι το θεωρούσαν ένα πολύτιμο εμπορεύσιμο αγαθό, που το χρησιμοποιούσαν τόσο σαν μέσο συναλλαγής, όσο και σαν μονάδα υπολογισμών και μέτρησης.

Οι Μάγια και οι Αζτέκοι έπαιρναν τους σπόρους του κακαόδενδρου και παρασκεύαζαν ένα ρόφημα που το αποκαλούσαν "ξοκοάτλ". Ο ινδιάνικος θρύλος των Ατζέκων έλεγε ότι οι σπόροι του κακάο είχαν έρθει από τον παράδεισο, και ότι η βρώση του καρπού του κακαόδενδρου προσέδιδε δύναμη και σοφία. Αρχαία χρονικά αναφέρουν ότι οι Αζτέκοι, πίστευαν ότι ο θεός Κουετσακοάτλ ταξίδεψε στην γη πάνω στην ακτίνα φωτός του αυγερινού, φέρνοντας μαζί του το κακαόδενδρο από τον παράδεισο να το προσφέρει στους ανθρώπους. Έμαθαν από τον Κουετσακοάτλ πώς να καβουρδίζουν και να αλέθουν τους σπόρους, παρασκευάζοντας μια θρεπτική πάστα διαλυτή στο νερό. Πρόσθεταν καρυκεύματα και παρασκεύαζαν ένα ρόφημα "τσοκολάτλ", ή πικρό νερό, και πίστευαν ότι τους προσέδιδε παγκόσμια σοφία και γνώση.

Γιατί... Όπου Μακεδονία ίσον Ελλάδα..!

Σε κείμενα των αρχαίων 
συγγραφέων, Αισχύνη, Αριανού, 
Ηροδότου, Ησίοδου,Θουκυδίδη, 
Ισοκράτη, Παυσανία, Πλάτωνα, 
Πλούταρχου, Πολύβιου, παντού 
η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ταυτίζεται 
με την Ελλάδα. 
Οι Μακεδόνες είχαν πάντα 
τα ίδια, ήθη,έθιμα,θρησκεία 
και γλώσσα με τους υπολοίπους Έλληνες.
Μακεδόνες Βασιλείς
Ο Αλέξανδρος ο Α΄, γιος του Αμύντα προς Αθηναίους:
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝ... 
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΔΟΥΛΗ
Με απόφαση της ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, όπου συμμετείχαν μόνο
 Έλληνες, ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ορίσθηκαν προστάτες 
του Ιερού των Δελφών.
Όσο για την ΟΛΥΜΠΙΑ, ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο Φιλιππειον 
που έκτισε ο Φίλιππος υπάρχουν αγάλματα του Αλεξάνδρου, 
του Αμύντα, του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος, 
όλα έργα του Λεωχαρους.

Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς...

Αποτέλεσμα εικόνας για svkraths
Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου 
ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. 
«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς… Ποιους ανθρώπους 
λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική…
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές…

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα…
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους…
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…
»

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Στο σύστημα του Πλάτωνα χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά η δικαιοσύνη σαν μορφή ηθική ή δεοντολογική. Τη δικαιοσύνη ο Πλάτωνας τη θεωρεί σαν μια αρχή που ρυθμίζει όλη την ατομική και κοινωνική ζωή. Η ουσία της έγκειται στην εκπλήρωση από το άτομο του χρέους του («τα αυτού πράττειν»), δηλαδή στην συμπεριφορά και στην αρετή, που διέπει τις πράξεις των προσώπων και των ομάδων και δίνει στις ενέργειές τους τη διεύθυνση και τα όριά τους. Γνώρισμα της δικαιοσύνης είναι η αναλογία στις διαφορετικές πράξεις, που απαρτίζουν ενιαίο σύνολο.

Η ευρύτητα και το βάθος της θεωρίας του Πλάτωνα, που συνδέει τη δικαιοσύνη με την αρμονία, την τελειότητα και το ωραίο και τη χαρακτηρίζει σαν καθολική αρετή, παρ’ όλο το τυπικό και χωρίς περιεχόμενο αξίωμα «τα αυτού πράττειν» έδωσε μορφή σε μεταγενέστερη και πληρέστερη έρευνα πάνω στο νόημα της δικαιοσύνης.

Ο Πλάτωνας θέλησε να ερευνήσει τη φύση της δικαιοσύνης και της αδικίας. Τη θεωρία του για τις ιδέες του πάνω στο ζήτημα αυτό τις συνέγραψε σε ένα μεγάλο σε έκταση και αξία σύγγραμμα , την «Πολιτεία ή Περί του δικαίου». Ο πρώτος τίτλος ανταποκρίνεται προς το γενικό σκοπό του, να σχεδιάσει δηλαδή την ιδεώδη Πολιτεία μέσα στην οποία ο άνθρωπος πολίτης θα έφτανε στην ατομική του τελείωση. Ο δεύτερος προήλθε από την αρχή της δικαιοσύνης που τέθηκε ως θεμέλιο της Πολιτείας αυτής. Η «Πολιτεία» του Πλάτωνα αποτελεί ουσιαστικά έναν διάλογο μεταξύ του Σωκράτη και άλλων φιλοσόφων σχετικά με τη φύση της δικαιοδύνης και άλλων θεμάτων. Έτσι, λοιπόν, αποκαλύπτονται και οι θέσεις του Σωκράτη πάνω στο ζήτημα.

Πυρήνας της πολιτικής σκέψης του Πλάτωνα είναι η ιδέα της δικαιοσύνης, που σημαίνει: ο καθένας πράττει αυτό για το οποίο είναι πλασμένος και καταλλήλως εκπαιδευμένος. Αν όλοι θέλουν να έχουν λόγο και να αποφασίζουν για όλα, τότε θα επικρατήσει το χάος.

Οι συνομιλητές μέσα στο κείμενο, προκειμένου να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι δικαιοσύνη και αν είναι προτιμότερη από την αδικία αποφάσισαν, ύστερα από πρόταση του Σωκράτη, να διερευνήσουν το πρόβλημα στο ευρύτερο πλαίσιο μιας πόλης-κράτους. Έτσι, η συζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα της ηθικής φιλοσοφίας, της αισθητικής, της μεταφυσικής κ.λπ. Σχετικά με τη δικαιοσύνη τα θέματα που συζητήθηκαν είναι: οι αρχές της κοινωνικής οργάνωσης, η δικαιοσύνη στην πόλη και το άτομο, η ιδέα του αγαθού ως ύψιστος σκοπός της γνώσης, σύγκριση δικαίου και άδικου βίου, η αθανασία της ψυχής και η ανταμοιβή του δικαίου σε αυτή και την άλλη ζωή, ο εσχατολογικός μύθος του Ηρός.

10 λόγοι για να μην σταματήσετε ποτέ να τρώτε σοκολάτα...


sokolata
Σύμφωνα με νέα έρευνα, η σοκολάτα είναι πηγή υγείας και ομορφιάς . 
Ο λόγος για την μαύρη σοκολάτα που περιέχει περίπου 70% κακάο και δεν φαντάζεστε πόσα οφέλη έχει για τον οργανισμό μας. 

Δείτε αναλυτικά τους 10 λόγους...

1.Βοηθά στη σωστή λειτουργία της καρδιάς αλλά  και την καλή κυκλοφορία του αίματος.
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η μαύρη σοκολάτα εξασφαλίζει ελαστικότητα στις αρτηρίες και δυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

2.Μειώνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού
Αυτό είναι το επόμενο  αποτέλεσμα της έρευνας .
Όσοι δεν είστε φίλοι της σοκολάτας , ξανασκεφτείτε το.

3.Είναι πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία, όπως ποτάσιο και σελήνιο. 
Μια μπάρα των 100 γραμμαρίων μαύρης σοκολάτας , χαρίζει 67% σιδήρου.

4.Μειώνει τη χοληστερόλη.
Συγκεκριμένα , μειώνει την »κακή» και ανεβάζει την »καλή» χοληστερόλη, ελαττώνοντας τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

5.Κάνει καλό στο δέρμα. 
Του χαρίζει ελαστικότητα και λάμψη.

6. Βοηθά στην μείωση βάρους. 

Δικαιοσύνη και αδικία...

Αποτέλεσμα εικόνας για Πλάτων, Πολιτεία
[Σωκράτης:] Σε ρωτώ λοιπόν ό,τι σε ρώτησα και πρωτύτερα, για να συνεχίσουμε τη διερεύνησή μας γύρω στη δικαιοσύνη. 
Τι είναι και πώς σχετίζεται με την αδικία. 
Γιατί ακούστηκε εδώ ότι η αδικία είναι κάτι πιο δυνατό και πιο αποτελεσματικό από τη δικαιοσύνη. 
Τώρα όμως, είπα, αν συμβαίνει η δικαιοσύνη να είναι σοφία και αρετή, εύκολα, φαντάζομαι, θα γίνει φανερό ότι είναι και κάτι πιο δυνατό από την αδικία, αφού η αδικία είναι άγνοια[…] δε θέλω όμως, Θρασύμαχε, να δούμε το πράγμα με αυτόν τον απλό και επίπεδο τρόπο αλλά να το εξετάσουμε κάπως έτσι: Θα δεχόσουν ως δεδομένο ότι μια πολιτεία μπορεί να είναι άδικη και να επιχειρεί, παραβαίνοντας το δίκαιο, να υποδουλώσει άλλες πολιτείες και να το κατορθώνει και πολλές να τις κρατάει υπόδουλες; […] 
Αν δουλειά της αδικίας είναι να σπέρνει παντού το μίσος, όπου κι αν εμφανίζεται, σε ελεύθερους ή σε δούλους, άραγε δε θα τους κάνει να μισούν ο ένας τον άλλο και να 'χουν διχόνοια και να μην μπορούν να πράξουν κάτι από κοινού; […] 
Κι όταν εισχωρήσει σε δύο άτομα; Δε θα 'ρθει διχόνοια ανάμεσά τους; 
Δε θα 'χουν διαφορές, δε θα μισηθούν, δε θα γίνουν εχθροί και μεταξύ τους και με τους δίκαιους ανθρώπους; […] 
Κι αν η αδικία, θαυμάσιέ μου άνθρωπε, εισχωρήσει σε ένα άτομο, άραγε θα χάσει τη δύναμή της ή θα την διατηρήσει αμείωτη

(Πλάτων, Πολιτεία)

Το άγχος, η αβεβαιότητα και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη.

Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.

Ποιοί εί­ναι ό­μως οι πα­ρά­γο­ντες ε­κεί­νοι και ποιά τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της λει­τουρ­γί­ας και της μορ­φής των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, που ευ­θύ­νο­νται γι’ αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Εί­ναι α­να­ντίρ­ρη­το γε­γο­νός ο­τι κρά­τος και κε­φά­λαιο, α­πό­λυ­τα ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να προς έ­να κοι­νό σκο­πό, την δια­τή­ρη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας τους και την διαιώ­νι­ση της προ­λε­τα­ριο­ποί­η­σης των αν­θρώ­πων, προ­πα­ρα­σκευά­ζουν –μέ­σα α­πό θε­α­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­με­σο­λά­βη­σης και α­ντι­στρο­φής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας– τις συν­θή­κες και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της α­πο­συ­ντι­θε­μέ­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του κα­θε­νός α­πό ε­μάς. Συ­νε­πώς η α­στι­κή κυ­ριαρ­χί­α που ε­δώ και τρεις αιώ­νες πα­ρα­σι­τεί εις βά­ρος των λα­ών μπο­ρεί και κα­τα­νέ­μει σω­στά τους ε­ξα­να­γκα­σμούς τους ο­ποί­ους προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει με το γε­λοί­ο έν­δυ­μα των νό­μων, που προ­στα­τεύ­ουν (ποιούς ά­ρα­γε και α­πό τι;) και βγαί­νουν στο ό­νο­μα των πιο α­προ­κά­λυ­πτων και βρώ­μι­κων ε­ξου­σια­στι­κών ε­πι­τα­γών. Αυ­τές κά­θε φο­ρά εί­τε εί­ναι κοι­νω­νι­κές, εί­τε οι­κο­νο­μι­κές, πο­λε­ο­δο­μι­κές, πο­λι­τι­κές ή α­κό­μα και η­θι­κές υ­πο­βι­βά­ζουν τον άν­θρω­πο σε α­ντι­κεί­με­νο το ο­ποί­ο ή θα εί­ναι κλει­δω­μέ­νο σε κά­ποια φυ­λα­κή (ή ψυ­χια­τρεί­ο) ή θα βρί­σκε­ται στοι­βαγ­μέ­νο κά­που στα κέ­ντρα πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης. Α­λί­μο­νο λοι­πόν αν σε μια τέ­τοια ορ­γά­νω­ση για τη διά­θε­ση της ζω­ής δεν πα­ρου­σιά­ζο­νται στους αν­θρώ­πους εκ­δη­λώ­σεις μό­νι­μού άγ­χους, φό­βου, και α­βε­βαιό­τη­τας.

Ο χώ­ρος και η μορ­φή των πό­λε­ων, που διά­φο­ροι αρ­χι­τέ­κτο­νες και πο­λε­ο­δό­μοι (ά­ξιοι ερ­γά­τες και σύμ­βου­λοι της κρα­τι­κής-οι­κο­νο­μι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας) έ­χτι­σαν και δη­μιούρ­γη­σαν για τους αν­θρώ­πους, μό­νο αν­θρω­πιά δεν έ­χει. Οι σύγ­χρο­νες μη­τρο­πό­λεις α­πο­τε­λούν ά­ξια τέ­κνα των με­γα­λου­πό­λε­ων που προ­έ­κυ­ψαν α­πό τη βιο­μη­χα­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση. Με­γα­λου­πό­λεις που ε­ξυ­πη­ρε­τού­σαν φυ­σι­κά τη συσ­σώ­ρευ­ση ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, τη δη­μιουρ­γί­α προ­λε­τα­ρια­κών ζω­νών και τον ευ­κο­λό­τε­ρο έ­λεγ­χο. Πρό­κει­ται για έ­να πε­ρι­βάλ­λον α­πρό­σω­πο ό­που ε­πι­κρα­τεί το πνεύ­μα και η νο­ο­τρο­πί­α της «αρ­χι­τε­κτο­νι­κής του κα­τα­να­γκα­σμού». Μια αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, που προ­σπα­θεί α­πό τη μια με την ε­ξω­τε­ρι­κή ει­κό­να της να δη­λώ­σει το «με­γα­λεί­ο» και την «ε­πι­βλη­τι­κό­τη­τα» της ε­ξου­σί­ας και α­πό την άλ­λη με την ε­σω­τε­ρι­κή της εμ­φά­νι­ση να ι­κα­νοποι­ή­σει τις α­παι­τή­σεις της ε­ξου­σί­ας για έ­λεγ­χο, μα­ζο­ποί­η­ση και α­πο­μό­νω­ση. Το πε­ρι­βάλ­λον αυ­τό δια­χω­ρι­σμέ­νο σε γκέ­το, πε­ριο­χές ερ­γα­σί­ας, φτω­χών και πλού­σιων, και ε­πι­βα­ρη­μέ­νο α­πό τη μό­λυν­ση των το­ξι­κών α­πο­βλή­των α­πό τα ερ­γο­στά­σια α­πο­τε­λεί­ται συ­νή­θως α­πό πα­νύ­ψη­λα κτί­ρια και πο­λυ­κα­τοι­κί­ες που κρύ­βουν τον ου­ρα­νό δρό­μους που ε­ξυ­πη­ρε­τούν την διέ­λευ­ση των τρο­χο­φό­ρων και α­σφα­λώς τη δια­κί­νη­ση των ε­μπο­ρευ­μά­των. Οι δρό­μοι αυ­τοί ευ­θύ­νο­νται για το α­σφυ­κτι­κό μπο­τι­λιά­ρι­σμα και για τα κα­θη­με­ρι­νά τρο­χαί­α που α­πει­λούν τις ζω­ές ο­δη­γών και πε­ζών. Πρό­κει­ται λοι­πόν για έ­να πε­ρι­βάλ­λον που στο σύ­νο­λο του εκ­φρά­ζε­ται μέ­σα α­πό α­κα­λαί­σθη­τους ό­γκους του μπε­τόν αρ­μέ κά­τω α­πό τους ο­ποί­ους με­γα­λώ­νουν παι­διά και ζουν άν­θρω­ποι νευ­ρω­τι­κοί, αγ­χώ­δεις, κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να υ­φί­στα­νται έ­ναν πε­ρί­γυ­ρο που σε κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δεν εί­ναι ο φυ­σι­κός τους.

“Μονοκαλλιέργεια” Τα ολέθρια αποτελέσματα από την χρήση της.

Αποτέλεσμα εικόνας για “Μονοκαλλιέργεια” Τα ολέθρια αποτελέσματα από την χρήση της.
Η εμπειρία τόσων χιλιάδων χρόνων γεωργικών καλλιεργειών είχε ως αποτέλεσμα την προτίμηση... στην ποικιλία των καλλιεργούμενων προϊόντων ακόμα και σε περιορισμένες εκτάσεις γης. 

Η μέθοδος της μονοκαλλιέργειας δεν ήταν διαδεδομένη μέχρι σχεδόν και τα μέσα του 20ου αιώνα. 
Τότε ήρθε με την ευλογία μεγάλων εταιριών η Πράσινη Επανάσταση και η «νίκη απέναντι στην παγκόσμια πείνα» που υποσχόταν μέσω των καλλιεργειών τη διατροφική επάρκεια του πλανήτη.

Με την υποστήριξη του USAID, της Υπηρεσίας των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη, τις «επιταγές» διαφόρων παγκόσμιων οργανισμών όπως της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τη χρηματοδότηση ιδιωτικών κολοσσών, κράτη με χρόνια διατροφικά προβλήματα των τεράστιων αυξανόμενων πληθυσμών τους όπως το Μεξικό, η Ινδία και αργότερα πολλά κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας, υιοθέτησαν τις μονοκαλλιέργειες, κάποιες και ως «πανάκεια» στα διατροφικά τους προβλήματα. 
Σε αρκετές περιπτώσεις, με προεξέχων το παράδειγμα της Ινδίας η παραγωγή τροφίμων αυξήθηκε αισθητά.

Παρόλα αυτά, από το 1970 έως το 1990 ο αριθμός των ανθρώπων που υπέφεραν παγκοσμίως από πείνα είχε αυξηθεί 11%. 
Οι στατιστικές για το συγκεκριμένο διάστημα διαφοροποιούνται εξαιτίας της παρουσίας της Κίνας, η οποία στο διάστημα αυτό εξάλειψε σε μεγάλο βαθμό την πείνα. 

Η «Πράσινη Επανάσταση» λοιπόν όχι μόνο δεν έφερε τη λύση στο πρόβλημα, ούτε άλλωστε και είχε τέτοια πρόθεση, ακόμα και σε απόλυτους αριθμούς, αλλά συνδέθηκε και με ολέθριες συνέπειες για την υγεία ανθρώπων, ζώων και τη συνολική λειτουργία των οικοσυστημάτων, μιας και αυτός είναι και ήταν εξ αρχής, ο σκοπός της, όχι και τόσο μυστικός πλέον. 

Αυτό συνέβη επειδή το εξαιρετικά ελκυστικό σαν ιδέα και πολυδιαφημισμένο μοντέλο της «Πράσινης Επανάστασης», που με μεγάλη επιμονή διαφημίστηκε από τους δημιουργούς του (γιατί άραγε;) σύντομα προσέκρουσε στα περιβαλλοντικά και οικονομικοκοινωνικά προβλήματα που η ίδια δημιούργησε… 

Στον περιβαλλοντικό τομέα η συντριπτική πλειοψηφία των μονοκαλλιεργειών απαιτούσαν (και απαιτούν) τη χρήση συγκεκριμένων φυτοφαρμάκων, χημικών λιπασμάτων και αρδευτικών συστημάτων τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή εδαφών που επί χιλιάδες χρόνια καλλιεργούταν χωρίς διακοπή με τις παραδοσιακές μεθόδους.
Ένα παρόμοιο πρόγραμμα είχαν υιοθετήσει οι Φιλιππίνες τη δεκαετία του ’60 όταν και δημιούργησαν τεράστιες μονοκαλλιέργειες ορυζώνων.

Η σημασία του να είναι κανείς ευαίσθητος

Φαίνεται παράδοξο, αλλά στη σημερινή εποχή υπάρχουν ακόμη ευαίσθητοι άνθρωποι, ευαίσθητοι ψυχικά και πνευματικά. Όμως το να είναι κάποιος ευαίσθητος είναι προτέρημα ή αντίθετα μεγάλο και δυσβάστακτο βάρος;
ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ευαισθησία δεν εννοούμε τη φυσική ή τη συγκινησιακή ευαισθησία, αλλά την ψυχική και πνευματική. Όλοι οι άνθρωποι άλλωστε, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, είναι ευαίσθητοι στο σωματικό ή τον συναισθηματικό πόνο. Αναφερόμαστε στους πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τι γίνεται σήμερα στον κόσμο και η ψυχή τους γεμίζει από αγωνία και θλίψη.

Πράγματι, το να είναι κάποιος ευαίσθητος παραπάνω από το κανονικό φαίνεται σαν μεγάλο βάρος, όταν μάλιστα ζεις σ’ έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο.
Απ’ την άλλη μεριά, όμως, η ευαισθησία είναι δύναμη. Δείχνει ότι το στοιχείο που μας κάνει ανθρώπους δεν έχει απονεκρωθεί, αλλά, αντίθετα, είναι ακόμη ενεργό και δραστήριο. Αυτή ακριβώς η εσωτερική δραστηριότητα χαρίζει στον ευαίσθητο άνθρωπο μερικά δώρα που τον καθιστούν μοναδικό.
Φυσικά υπάρχουν και μειονεκτήματα τα οποία μαθαίνει να ξεπερνάει, καθώς αποκτά καλύτερη αίσθηση του εαυτού του.

Το πρώτο από αυτά τα μειονεκτήματα είναι η κριτική που ασκεί ο ευαίσθητος άνθρωπος στον εαυτό του. Η Γουινόνα Ράινερ είπε κάποτε για την ίδια: «Ίσως είμαι πολύ ευαίσθητη για να ζήσω σε αυτό τον κόσμο». Αυτή είναι μια δήλωση που τη σκέπτονται συχνά όσοι έχουν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας από τους άλλους ανθρώπους.
Όμως, το να είναι κανείς ευαίσθητος δεν είναι μειονέκτημα. Αντίθετα υπάρχουν πολλά χαρίσματα που συνοδεύουν μια τέτοια φύση.

Τα πλεονεκτήματα της ευαισθησίας

Η μοναξιά...

Η Μοναξιά παραλλάσσεται. 
Μέσα σε εκείνα τα ανελέητα χρόνια μοναξιάς όλα αλλάζουν και συγχρόνως όλα μένουν τα ίδια. 
Η Μοναξιά υποτάσσεται στην σιωπή σαν τον Συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία. 
Διαμορφώνει τους ήρωες ενώ έμμεσα τους συνθλίβει. 
Είναι αδυσώπητη κι αδίστακτη. 
Διαπραγματεύεται την αγάπη, ενώ άλλες φορές την κατατρώει, την εξαθλιώνει, την διαπερνά. 
Χτίζει τα όμορφα. 
Γκρεμίζει τα όμορφα. 

Και τα άσχημα. 
Μεγαλώνει τους ήρωες και τους μικραίνει. 
Τους ψηλώνει. 
Τους κονταίνει. 
Γεμίζει προσδοκίες, ψευδαισθήσεις παραδείσων και υποχρεώσεις κολάσεων. 
Παίρνει τις μορφές τους. 
Χρειάζεται να την χρειάζονται. 
Γίνεται δύστροπη όταν δεν της δίνουν σημασία, διότι κανένας τους δεν ασχολείται με την Μοναξιά του. 

Ο έλεγχος, αποφυγή της ελευθερίας

"Μην υποτιμάτε την ευαισθησία, θεωρώντας την κάτι εύθραυστο.  Είναι η πιο σκληρή δύναμη του κόσμου, που με αυτήν τον κατακτάς...
- Μάνος Χατζηδάκις

Ο έλεγχος, με την έννοια της εναρμόνισης της λογικής με τα συναισθήματά μας,  είναι ένας μηχανισμός προστασίας που μας χρειάζεται, γιατί  ενεργοποιούμε την λογική μας σε κάθε κατάσταση που ζούμε, προστατεύοντας έτσι τα συναισθήματά μας και άρα ολάκερο τον εαυτό μας.

Όταν βιώνουμε συγκυρίες που μας προκαλούν έντονα συναισθήματα, δεν χάνουμε τον εαυτό μας σε αυτές, αλλά κρατάμε με μαεστρία το τιμόνι της ζωής μας, διατηρώντας την ωριμότητα μας,  την ελευθερία μας, τη συνοχή και τη συνέχεια μας. Το κάθε γεγονός παραμένει διαφοροποιημένο  από μας, οπότε  μπορούμε να το διαχειριστούμε, όποια κι αν είναι η έκβασή του. Παρόλο που δεν μπορούμε να ελέγξουμε την εξέλιξη των γεγονότων, μπορούμε, αν νιώθουμε ασφάλεια με τον εαυτό μας, να διατηρούμε την αξία μας και να αξιοποιούμε τα συναισθήματα μας στην κάθε στιγμή που ζούμε, ώστε να παίρνουμε υγιείς αποφάσεις για μας.

Όταν αντιμετωπίζουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και χάνουμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας σε αυτήν, είναι  γιατί δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας πως μπορούμε να καταφέρουμε να κυβερνήσουμε αποτελεσματικά το σκάφος της λογικής μας στις αντίξοες συνθήκες. Φοβόμαστε πως η κάθε κατάσταση θα πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις μέσα μας και τα συναισθήματά μας θα αποτελέσουν έρμαιο της, χωρίς να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε. 

Ο ηλίθιος... Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (απόσπασμα)

Αποτέλεσμα εικόνας για Φιοντόρ ΝτοστογιέφσκιΥπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους είναι δύσκολο να πεις κάτι που θα τους χαρακτήριζε με την μία και απολύτως· είναι οι άνθρωποι που συνήθως τους αποκαλούμε «συνηθισμένους», «πλειοψηφία», και οι οποίοι, πράγματι, συνιστούν την πλειοψηφία κάθε κοινωνίας.

Στα μυθιστορήματά τους και τις νουβέλες τους οι συγγραφείς προσπαθούν ως επί το πλείστον να πάρουν χαρακτηριστικούς τύπους της κοινωνίας και να τους παρουσιάσουν παραστατικά και καλλιτεχνικά, χαρακτήρες που συναντώνται εξαιρετικά σπάνια στην πραγματική ζωή και οι οποίοι είναι παρά ταύτα πιο πραγματικοί από την πραγματικότητα. [...]

[...] Κι’ ωστόσο, μολοντούτο, έχουμε απέναντί μας το εξής ερώτημα: τί να κάνει ο μυθιστοριογράφος με τους κανονικούς ανθρώπους, τους εντελώς «συνηθισμένους», και πώς να τους παρουσιάσεις στον αναγνώστη ώστε να είναι κάπως ενδιαφέροντες; Να τους παραλείψει εντελώς σε μιά ιστορίας είναι αδύνατον, διότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι είναι σταθερά και κατά κύριο λόγο ο αναπόφευκτος συνδετικός κρίκος στα γεγονότα της ζωής· το να τους παραλείπαμε, θα σήμαινε ότι αποδυναμώνουμε την αληθοφάνεια. [...] Κατά την γνώμη μας, ο συγγραφέας οφείλει να αναζητά τις ενδιαφέρουσες και διδαχτικές εκδοχές ακόμη και μεταξύ των κοινότοπων.

Όταν για παράδειγμα, η καθαυτή ουσία των συνηθισμένων ανθρώπων συνίσταται ακριβώς στην αδιάλειπτη και απαράλλαχτη κανονικότητά τους, ή, ακόμη καλύτερα, όταν, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των προσώπων αυτών να βγούνε πάση θυσία από τον τροχό της κανονικότητας και της ρουτίνας, καταλήγουν τελικά να παραμένουν απαράλλαχτα και παντοτινά μιά ρουτίνα, τότε κάτι τέτοια πρόσωπα αποκτούν μέχρι κι’ ενός είδους ιδιαιτερότητα ως η κοινοτοπία που δεν θέλει με τίποτα να παραμείνει αυτό που είναι και θέλει πάση θυσία να γίνει πρωτοτυπία και αυτονομία μή διαθέτοντας τις παραμικρές δυνατότητες για αυτονομία.

Σ’ αυτή την κατηγορία των «συνηθισμένων» και «κανονικών» ανθρώπων συγκαταλέγονται κι’ ορισμένα πρόσωπα της αφήγησής μας [...]
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από το να είσαι, για παράδειγμα, πλούσιος, καλής οικογενείας, συμπαθητικής εμφάνισης, όχι κακής μόρφωσης, όχι χαζός, επιπλέον καλός, και την ίδια στιγμή να μην διαθέτεις κανένα ταλέντο, καμιά ιδιομορφία, καμιά παραξενιά, καμιά προσωπική άποψη, να είσαι ρητά και κατηγορηματικά «όπως όλοι».
Πλούτος υπάρχει, αλλά δεν είσαι και Ρότσιλντ· η οικογένεια είναι έντιμη αλλά δεν διακρίθηκε ποτέ για τίποτα· η μόρφωση δεν είναι κι’ άσχημη, αλλά δεν ξέρεις πώς να την χρησιμοποιήσεις· μυαλό υπάρχει, αλλά χωρίς δικές του ιδέες· καρδιά υπάρχει αλλά χωρίς μεγαλοψυχία, κ.λπ., κ.λπ., από όλες τις απόψεις.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι στον κόσμο η συντριπτική πλειοψηφία κι’ ακόμη περισσότεροι από όσο νομίζουμε· χωρίζονται, όπως και όλοι οι άνθρωποι, σε δύο βασικές συνομοταξίες: κάποιοι είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, κι’ άλλοι «πολύ εξυπνότεροι».

Η Ιστορία της Αρχαίας Αθήνας... Ο Μύθος

Αποτέλεσμα εικόνας για Η Ιστορία της Αρχαίας Αθήνας... Ο Μύθος
Ο μύθος
Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά, Ακταίο.
Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία,είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού παντρεύτηκε την κόρη του. 
Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματος του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα.

Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα.

Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό.

Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον..) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς. 

Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομα της.
Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό:

Η σημασία της οικογένειας...

Η σημασία της οικογένειας: ευτυχία για τα παιδιά είναι να ζουν και να τρώνε με ευτυχισμένους γονείς, σύμφωνα με νέα έρευνα.Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε παραδοσιακές και ευτυχισμένες οικογένειες, έχοντας κοντά τους και τους δύο γονείς τους και τρώγοντας τακτικά μαζί τους, είναι πιθανότερο να έχουν αργότερα ευτυχισμένες ζωές, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. 
Μια δεύτερη μελέτη, όμως, συμπέρανε ότι οι ευτυχισμένοι έφηβοι μπορεί να γίνονται πιο χαρούμενοι ενήλικοι, αλλά κινδυνεύουν περισσότερο να χωρίσουν!

Η πρώτη μελέτη, από ερευνητές των πανεπιστημίων Έσεξ, Οξφόρδης, Γουόργουικ και Σάρεϊ,, μελέτησε περίπου 100.000 ανθρώπους σε 40.000 νοικοκυριά στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας «Κατανοώντας την Κοινωνία» και -όπως αναφέρει η βρετανική «Τέλεγκραφ» - κατέληξε στο συμπέρασμα ότι να τρώει ένα παιδί μαζί με την οικογένειά του, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, αποτελεί παράγοντα-κλειδί για τη δημιουργία στενών δεσμών με τους γονείς του.

Η έρευνα, που χρηματοδοτείται από τη βρετανική κυβέρνηση, εντάσσεται στο πλαίσιο των προσπαθειών της για την μέτρηση της εθνικής ευημερίας με νέους τρόπους, πέρα από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ).

Η μελέτη επιβεβαίωσε την κεντρική σημασία της παραδοσιακής οικογενειακής μονάδας για την ανάπτυξη των παιδιών και την ισορροπία τους όταν μεγαλώσουν. Μεταξύ άλλων, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένα από τη σχέση τους, σε σχέση με τα ανύπαντρα, καθώς επίσης ότι η κατάρρευση μιας οικογένειας (π.χ. λόγω χωρισμού των γονέων) κάνει περισσότερο κακό στο παιδί και από το να ζει στη φτώχεια. «Το να μη ζει και με τους δύο φυσικούς γονείς του ένα παιδί, έχει μεγαλύτερη αρνητική επίδραση για τον βαθμό ικανοποίησης στη μετέπειτα ζωή του, ακόμα και από την υλική κατάσταση που βρίσκεται», σύμφωνα με την έρευνα.

H Θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα...

myth_platon
Η θεωρία των ιδεών που εισήγαγε ο Πλάτωνας αποτελεί μια τομή στην ιστορία της φιλοσοφίας. 
Ταυτόχρονα αποτελεί και σημείο αναφοράς για όλη την κατοπινή φιλοσοφική αναζήτηση. 
Μία από τις όψεις της θεωρίας αυτής θα αποτελέσει τον άξονα στον οποίο θα κινηθούμε στην παρούσα μελέτη. 
Συγκεκριμένα, θα μας απασχολήσει η ύπαρξη των ιδεών, αφενός, ως γνωσιολογική προϋπόθεση για την γνώση των αισθητών πραγμάτων και, αφετέρου, ως οντολογική προϋπόθεση για την ύπαρξή τους. 
Θα ξεκινήσουμε από μια σύντομη αναφορά στα προβλήματα στα οποία ήρθε να δώσει λύση η θεωρία των ιδεών. 
Στη συνέχεια θα δούμε πώς ο Πλάτωνας έχτισε το οικοδόμημα της θεωρίας του, θέτοντας αρχικά τις βάσεις και προσπαθώντας μετά να γεφυρώσει όλα τα επιμέρους χάσματα που παρουσιάζονταν.

Η φιλοσοφική αναζήτηση, που είχε ξεκινήσει με τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, σχετικά με το πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο γύρω μας και τις αρχές λειτουργίας του, είχε φτάσει σε αδιέξοδο την εποχή του Πλάτωνα. 
Οι ηρακλείτειοι υποστήριζαν ότι τα πάντα στον κόσμο του χώρου και του χρόνου συνεχώς μεταβάλλονταν. 
Ούτε για μια στιγμή δεν σταματούσε η μεταβολή και τίποτα δεν έμενε το ίδιο από τη μια στιγμή στην άλλη. 
Συνέπεια αυτής της θεωρίας φαινόταν να είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε αυτόν τον κόσμο, εφόσον δεν μπορεί κανείς να πει ότι γνωρίζει κάτι που είναι διαφορετικό ετούτη τη στιγμή απ’ ό,τι ήταν μια στιγμή πριν. 
Η γνώση απαιτεί την ύπαρξη ενός σταθερού αντικειμένου. 
Ο Παρμενίδης, από την άλλη πλευρά, ισχυριζόταν ότι υπάρχει μια σταθερή πραγματικότητα, την οποία μπορούμε να ανακαλύψουμε μόνο μέσω της ενέργειας του νου, χωρίς καμιά ανάμειξη των αισθήσεων. 
Το αντικείμενο της γνώσης πρέπει να είναι αμετάβλητο και αιώνιο, εκτός χρόνου και μεταβολής, ενώ οι αισθήσεις μας φέρνουν σε επαφή με ό,τι είναι μεταβλητό και φθαρτό. 
Παράλληλα, «η ρητορική χρήση της γλώσσας, την οποία οι Σοφιστές ανήγαγαν σε θεωρία, είχε οδηγήσει σε αστάθεια και σχετικότητα κάθε σημασία, προπαντός στο πλαίσιο των ηθικών και πολιτικών αξιών».

Ο Πλάτων θέλοντας να διαφυλάξει το αγαθό της γνώσης και της αντικειμενικής αλήθειας από ιδεολογήματα που την απέρριπταν καταδικάζοντας τον άνθρωπο σε μια άγνοια μόνιμη και οδηγώντας τον τελικά στον αμοραλισμό, υποστήριξε ότι τα αντικείμενα της γνώσης, τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να οριστούν, υπήρχαν, αλλά δεν έπρεπε να ταυτιστούν με τίποτε στον αισθητό κόσμο· υπήρχαν σε έναν νοητό κόσμο, πέραν χώρου και χρόνου. 
Είναι οι περίφημες πλατωνικές ιδέες ή είδη.

Oi 13 διαστάσεις - πραγματικότητες του συμπαντος

Οι 13 εσωτερικές διαστάσεις – πραγματικότητες του σύμπαντος 

Χωροχρονικές ,αχωροχρονικές και αχρονοχρονικές πραγματικότητες

Ξαφνικά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μιλούν για «άλλες διαστάσεις», δηλαδή για διαφορετικές πραγματικότητες. 
Ο κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα, το αείζων πυρ του Ηράκλειτου, η τετρακτύς του Πυθαγόρα, η διδασκαλία του Βούδα για την Νιρβάνα, ο Παράδεισος του Χριστού μας, έρχονται να ενωθούν με την θεωρία της σχετικότητας, την θεωρία του χάους, τα κβάντα, την θεωρία των υπερχορδών και τόσα άλλα, που η σύγχρονη φυσική αποκαλύπτει, δικαιώνοντας μια για πάντα τους υπερβατικούς φιλόσοφους, Πυθαγόρα, Πλάτωνα, Σωκράτη, Δημόκριτο και άλλους, δίνοντας τέλος στην ορθολογική σκλαβιά της ύλης, που, ο Νεύτων και ο Καρτέσιος είχαν φυλακίσει την ανθρώπινη διάνοια. 

Μα καλά, θα αναρωτηθεί κανείς, πως μπορούσε ο Πλάτων, ο Πυθαγόρας, ο Βούδας, να αποκαλύπτουν μυστικά του σύμπαντος, χωρίς να έχουν υπολογιστές και επιταχυντές? 
Πως μπόρεσε ο Αινστάιν να «πιάσει» την διάσημη θεωρία του και να ανατρέψει όλα αυτά που για αιώνες ήταν απαράβατοι νόμοι για ολόκληρη την ανθρωπότητα?

Κάπου εδώ, καλό είναι να αναρωτηθούμε, τι είναι η πραγματικότητα. 
Ξέρουμε πως η ανθρώπινη φυσιολογία, οι αισθήσεις μας, μπορούν να αντιληφθούν μόνο ένα μικρό κομμάτι του όλου σύμπαντος, της πανδημιουργίας. 
Τα μάτια μας για παράδειγμα, δεν μπορούν να δουν την υπέρυθρη ακτινοβολία, αλλά υπάρχει. 
Τα αφτιά μας δεν μπορούν να ακούσουν τους υπέρηχους, αλλά υπάρχουν. 
Χωρίς να το αναλύσουμε περισσότερο, δεν είναι η ανθρώπινη φυσιολογία το θέμα μας, πολύ απλά, μπορούμε να πούμε πως αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα, είναι κάτι που κατασκευάζεται στον εγκέφαλο μας και υπάρχει μόνο εκεί. 
Το αληθινό σύμπαν όμως, είναι κάτι άλλο από αυτό που βλέπουμε, ακούμε, ζούμε.

Αντιλαμβανόμαστε ένα τρισδιάστατο σύμπαν, μια τρισδιάστατη πραγματικότητα που ορίζεται από το μήκος, το ύψος και το πλάτος. 
Η σύγχρονη φυσική, μας αποκαλύπτει και μια άλλη διάσταση, τον χρόνο. 
Μια τέταρτη διάσταση έρχεται να ανατρέψει όλα αυτά που πιστεύαμε και να μας περάσει σε έναν νέο θαυμαστό κόσμο. 
Το σύμπαν είναι μια αναβράζουσα θάλασσα ενέργειας, όλα αυτά που βλέπουμε είναι απλές εικόνες που δημιουργούνται μέσα από καμπυλώσεις της 4ης διάστασης. 
Ότι αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, τα δένδρα, τα ζώα, οι άνθρωποι, οι πλανήτες, τα άστρα και οι γαλαξίες, είναι καμπυλώσεις της 4ης διάστασης. 
Ας φέρουμε στο μυαλό μας μια ευθεία και ας πούμε πως αυτή η ευθεία είναι η τέταρτη διάσταση. 
Πάνω από αυτή την νοητή γραμμή ρέει η ενέργεια. 
Ξαφνικά μια καμπύλη σχηματίζεται και η ενέργεια αρχίζει να κυλά και να «φυλακίζεται» μέσα σε αυτή την καμπύλη, σε αυτή την «ενεργειακή λακούβα».

Όπου γελάει η ψυχή μας, εκεί είναι ο θεός.

16Κι ο έρωτας; 
Μα είν’ ο ίδιος ο θεός
Έπαιξε σε παιχνίδι αιχμηρό, ακολούθησε πύρινη τροχιά κα βγήκε αλώβητη.

Τώρα με τόση άπλα νου και ψυχής, εκείνη διαπιστώνει «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ’».

Με τόση ωριμότητα λόγου, με προορισμό κρυφό, μια ζεστή αγκαλιά, διαπιστώνει, «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ».

Έχει την μοναδική ικανότητα να απλώνει τον ήλιο στο μπαλκόνι της, και πάλι μιλάει για «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ».

Η καρδιά της μια τεντωμένη χορδή απελπίζεται, βλέποντας στους ναούς της πατρίδας της, φωλιασμένους λύκους. 
Πνίγεται, γιατί ακροβατώντας ανάμεσα σε ποιητές και δολοφόνους, βλέπει τους πρώτους, κρεμασμένους σε πλατείες. 
Μα η εκκλησία και οι πλατείες είναι ανοιχτοί χώροι. 
Πού βλέπει την «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ»

Μέχρι και ο Μάης βρήκε χώρο να κρυφτεί, έστω και στο παλιό στεφάνι. 
Κι εκείνη φοβάται πως δεν θα χωρέσει σε μια αχώρητη αγκαλιά, λόγω «ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΧΩΡΟΥ»

Φοβάται να ανοίξει τις πόρτες, ακόμα κι όταν η ίδια διαπιστώνει, πως τα ευτελή πράγματα, όπως ένα αναμνηστικό μπρελόκ, τις ανοίγει χωρίς να υπάρχει «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ»

Τυλίγεται στην εσάρπα της, που μοσχοβολά μια υποψία άνοιξης, και ζεσταίνει το άγχος της. σε ότι αφορά την “ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ

Ήρθαν και τα λόγια απουσίας, με το λυτρωτικό τους γέλιο, και προσπάθησαν να την καθησυχάσουν, πως δεν τίθεται θέμα «ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΧΩΡΟΥ»

Κι Εκείνος της έπιασε κουβέντα, την Κυριακή, μετά την εκκλησία, την ηρέμησε, της είπε ότι θα είναι κοντά της ο Ίδιος για να της βρίσκει χώρους. 
Κι αν δεν έμεινε στο μεσημεριανό τραπέζι, δεν πειράζει. 
Ο αχνός της σούπας φτάνει κι εκεί που θα βρίσκεται. 
Θα του δίνει δύναμη να της θυμίζει, πως δεν υπάρχει «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ»

Και ησυχάζει καθώς μπήκε στο σπίτι και κατάλαβε, πως Εκείνη έφυγε τελευταία, αφήνοντας συγυρισμένο το σπίτι, χωρίς ίχνος «ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΧΩΡΟΥ»
Και τα ποιήματα μπορεί να τελειώνουν με δάκρυα πολλά και λυτρωτικά, μα είναι η πλέον περίτρανη απόδειξη, πως δεν υπάρχει «ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΩΡΟΥ»

Η Νόνη Σταματέλου είναι μια σημαντική Λευκαδίτισσα ποιήτρια. 
Αυτό το ξέραμε. 

Το φιλί θεωρείται ιερό σε πολλούς λαούς.

Οι Κινέζοι για πολύ καιρό το θεωρούσαν ...βάρβαρο τρόπο συμπεριφοράς.
Οι Ιάπωνες για χρόνια ολόκληρα δεν είχαν στη γλώσσα τους την λέξη "φιλί".

Και μέχρι σήμερα ακόμα, οι Λάπωνες και οι Εσκιμώοι ενώνουν τις μύτες τους για να εκδηλώσουν την αγάπη τους.


Επιστήμονες τη γνώμη των οποίων όλοι υπολογίζουμε, έχουν....

ασχοληθεί με την έρευνα για την καταγωγή του φιλιού.


Μερικοί υποστηρίζουν πως το φιλί είναι η εξέλιξη του ταΐσματος στόμα με στόμα.


Παλαιότερα δηλαδή οι μητέρες έβαζαν την τροφή στο στόμα τους, κι έπειτα τάιζαν τα μικρά τους, κατευθείαν στο δικό τους στόμα.


΄ Αλλοι ειδικοί πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω.

Οι άνθρωποι των σπηλαίων ακουμπούσαν τα χείλια τους και τα μάγουλά τους για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους και τη συμπάθειά τους σε κάποιον.


Οι ψυχολόγοι και μαζί τους, ο ίδιος ο "πατέρας" της ψυχανάλυσης ο Σιγγμουτ Φρόυντ, πιστεύουν πως από τον καιρό του θηλασμού μια υποσυνείδητη επιθυμία γεννιέται στο βρέφος να έρθει σε επαφή με μια ερωτογενής ζώνη για να νιώσει ξανά την ηδονή και τη χαρά του θηλασμού.


Η 'ΦΙΛΟ-ΜΑΝΙΑ' ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Κάτι πολύ διασκεδαστικό γράφτηκε το 1877 από τον Λίμπροβιτς : 
Ανάφερε ιστορίες για τη μόδα που είχε εμφανιστεί στην εποχή του. 
Την περιέγραφε σαν 'αρρώστια του φιλιού'.'Άλλοι την ονόμασαν αργότερα 'φιλομανία' 
Σύμφωνα λοιπόν με την...τρέλα αυτής της μόδας οι άνθρωποι ένιωθαν την επιθυμία να ζωγραφίζουν φιγούρες και αστεία πρόσωπα να φιλιούνται.

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑΡΑΧΗ.