10 ερωτήσεις που αξίζει να κάνετε στον εαυτό σας όταν νιώθετε πεσμένοι ψυχολογικά...

Όταν νιώθετε ότι η ζωή σας είναι δύσκολη, είναι πιο εύκολο να βρεθείτε σε τέλμα. 

Την επόμενη φορά που θα αισθάνεστε πεσμένοι ψυχολογικά, κάντε στον εαυτό σας τις παρακάτω 10 ερωτήσεις προκειμένου να αποκτήσετε μια καινούρια προοπτική και να κινηθείτε προς μια πιο θετική κατεύθυνση. 

Μπορείτε να τις εφαρμόσετε σε κάθε τομέα της ζωής σας όταν αισθάνεστε απογοητευμένοι, θυμωμένοι, φοβισμένοι, λυπημένοι ή μπερδεμένοι.

1. Θα επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι θύμα ή θα επιλέξω να είμαι υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή;

2. Θα συνεχίσω να αντιδρώ στις περιστάσεις ή θα επιλέξω να δημιουργήσω τη ζωή που θέλω να ζήσω;

3. Μπορώ να αφιερώσω χρόνο για να αντιδράσω με σαφήνεια και δύναμη και όχι να αντιδράσω αμέσως σε αυτή την κατάσταση;

4. Θα κατηγορώ τους άλλους για τη συγκεκριμένη κατάσταση ή θα πάρω την ευθύνη και θα δημιουργήσω ένα σχέδιο δράσης για να προχωρήσω μπροστά με δύναμη και αντοχή;

5. Μήπως επιτρέπω σε κάποιον άλλο να μειώνει τις δικές μου δυνάμεις; 
(Συμβουλή: αν παίζετε συνεχώς τον ρόλο του θύματος, η απάντηση εδώ θα είναι πάντα θετική.)

6. Πώς μπορώ να δράσω απέναντι σε αυτό το άτομο, την κατάσταση ή την περίσταση και τον εαυτό μου έτσι ώστε να αισθάνομαι ανεβασμένος ψυχολογικά;

Νόσοι που απειλούν τη γυναίκα: Ποια λάθη πρέπει να αποφύγετε...

Νόσοι που απειλούν τη γυναίκα: Ποια λάθη πρέπει να αποφύγετε
Η υπέρταση, οι μεταβολικές διαταραχές (διαβήτης, χοληστερόλη, ουρικό οξύ) τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, τα εγκεφαλικά νοσήματα, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, τα ψυχιατρικά νοσήματα, τα καρκινώματα, ο αλκοολισμός, τα λοιμώδη νοσήματα και η οστεοπόρωση είναι τα πιο συχνά νοσήματα που απειλούν την υγεία της γυναίκας με σοβαρή αναπηρία ή θάνατο. 

Στα νοσήματα αυτά ρίχνει το κύριο βάρος σήμερα η πρόληψη.
Η ετήσια παθολογική εξέταση κατά τη διάρκεια της οποίας παραγγέλλονται γενικοί εργαστηριακοί έλεγχοι (π.χ. σάκχαρο, χοληστερίνη) και εξατομικευμένοι ιατρικοί έλεγχοι αναλόγως ευρημάτων είναι πολύ σημαντική για την πρόληψη των νοσημάτων αυτών. 
Ορισμένα συνήθη λάθη που γίνονται στην καθημερινότητα αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από τα νοσήματα αυτά. 
Ορισμένα από τα πιο κοινά λάθη που συναντά ο Ειδικός Παθολόγος στην ιατρική πράξη είναι:
Η υπερβολική κατανάλωση άλατος, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση: Συνδέεται με αύξηση της πιθανότητας προσβολής από υπέρταση και καρδιαγγειακά νοσήματα.
Η καθιστική ζωή: Συνδέεται με αύξηση της πιθανότητας προσβολής από υπέρταση καρδιαγγειακά νοσήματα, καρκινώματα, διαβήτη, χοληστερίνη, ψυχιατρικά νοσήματα.
Το κάπνισμα: Αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα προσβολής από εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιαγγειακά νοσήματα, καρκινώματα.
Η υπερκατανάλωση θερμίδων με αποτέλεσμα την προσθήκη βάρους: 

Όταν το βάρος διά του τετραγώνου του ύψους (ΒΜΙ) είναι πάνω από 29 ή η περιφέρεια μέσης είναι πάνω από 88cm o κίνδυνος εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων, υπέρτασης, καρκινωμάτων, αυξάνει σημαντικά.

Τα νύχια...μιλούν για τον καρκίνο του πνεύμονα

Τα νύχια των ποδιών μπορούν να δείξουν πόσο κινδυνεύει κανείς από τον καρκίνο του πνεύμονα!
Σύμφωνα με νέα έρευνα Αμερικανών επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, η οποία δημοσιεύτηκε στο American Journal of Epidemiology,τα επίπεδα νικοτίνης στα κομμένα νύχια προσφέρουν μια σχετικά αξιόπιστη μέτρηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα, της συχνότερης αιτίας θανάτου από καρκίνου σε παγκόσμιο επίπεδο. 
Οπως επισημαίνεται, η ίδια η νικοτίνη δεν θεωρείται καρκινογόνος, ωστόσο τα επίπεδά της στον οργανισμό χρησιμοποιούνται ως δείκτης της έκθεσης στην πίσσα του καπνού, η οποία περιέχει δεκάδες καρκινογόνες ουσίες. 

Μία ώρα τη βδομάδα τζόκινγκ, προσθέτει 6 χρόνια στη ζωή μας

Η τακτική άσκηση με τρέξιμο (τζόκινγκ), μπορεί να αυξήσει τα χρόνια που θα ζήσουμε κατά 6!...

τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.
Μπορεί δηλαδή εμείς οι ίδιοι εάν κάνουμε τζόκινγκ τακτικά, έστω και μόνο για μια ώρα την εβδομάδα, να αυξήσουμε το προσδόκιμο της ζωής μας. 
Αυτό...
είναι το συμπέρασμα έρευνας του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Κοπεγχάγης, και ομάδας καρδιολόγων, το οποίο παρουσίασαν στο ευρωπαϊκό καρδιολογικό συνέδριο "EuroPRevent2012". 

Ο επικεφαλής της ομάδας καρδιολόγος Πέτερ Σνόρ, τόνισε: “Μπορούμε πλέον να δηλώσουμε με βεβαιότητα ότι το τακτικό τζόκινγκ αυξάνει τη διάρκεια της ζωής. Τα καλά νέα μάλιστα είναι ότι δεν χρειάζεται κανείς να κάνει πολύ τζόκινγκ, για να έχει ωφέλεια.”

Οι ερευνητές συνέκριναν τη θνησιμότητα όσων έκαναν τζόκινγκ και όσων δεν έκαναν, σε ένα δείγμα πληθυσμού 20.000 ατόμων ηλικίας 20 έως 93 ετών, από τους οποίους 1.116 άνδρες και 762 γυναίκες έκαναν τζόκινγκ, αρχής γενομένης από το 1976. 

Οι επιστήμονες συσχέτισαν την υγεία των συμμετεχόντων με το αν έκαναν τζόκινγκ και πόσο συχνά. 
Στη διάρκεια της επόμενης 35ετίας, πέθαναν 10.158 άτομα που δεν έκαναν τζόκινγκ και 122 που έκαναν.

Οι καυτερές πιπεριές κάνουν καλό στην καρδιά

Οι καυτερές πιπεριές ωφελούν την καρδιά και έχουν τη δυνατότητα να μας προστατεύσουν από την κύρια αιτία θανάτου στον κόσμο,
 τη στεφανιαία νόσο, αναφέρουν επιστήμονες από το Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ.Σε μελέτη που...
παρουσίασαν στο 243ο Συνέδριο της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας (ACS), ανέφεραν πως μελέτησαν την ουσία καψαϊκίνη και τις ομοειδείς ουσίες που ανήκουν στην οικογένεια των καψαϊκινοειδών.

Οι ουσίες αυτές προσδίδουν στις κάθε είδους καυτερές πιπεριές (καγιέν, jalapenos, habaneros κ.τ.λ.) την χαρακτηριστική γεύση τους και ήδη έχουν καταξιωμένο ρόλο στην Ιατρική σε κρέμες που αλείφονται στο δέρμα για την αντιμετώπιση της αρθρίτιδας και ορισμένες μορφές πόνου.

Προγενέστερες μελέτες έχουν υποδηλώσει ότι η προσθήκη καυτερών πιπεριών στο φαγητό μπορεί να ελαττώσει την αρτηριακή πίεση πασχόντων από υπέρταση, να μειώσει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και να αμβλύνει την τάση για δημιουργία θρομβώσεων.

Τα ευρήματα

Αυτοσυμπόνια ή να μάθεις να αυτοσυγχωρείσαι

Catherine
Έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντεϊς της Μασαχουσέτης επιβεβαιώνει ότι αν μάθεις να αυτοσυγχωρείσαι, αν εκπαιδευτείς να αντιμετωπίζεις εαυτόν με επιείκεια, ακόμη και με κάποια «αυτο-συμπόνια» (self-compassion) θα ζήσεις περισσότερα και καλύτερα χρόνια. Γιατί αν σταματήσεις να πολεμάς τον εαυτό σου (κάθε φορά που αποδεικνύεται ανεπαρκής, ασταθής ή ατελής, δηλαδή συνέχεια), μειώνεις σημαντικά τα επίπεδα του άγχους σου. Και μειώνοντας τα επίπεδα του άγχους σου, μειώνεις τον κίνδυνο να πεθάνεις από καρδιαγγειακά νοσήματα, καρκίνο και Αλτσχάιμερ.

Κανάκεψε τον εαυτό σου, μπορείς. Σχεδόν πάντα η «αυτο-συμπόνια» είναι προτιμότερη από την ανελέητη αυτοκριτική

Ύστερα από απανωτά πειράματα (σε 41 υγιείς ενηλίκους) η ερευνητική ομάδα του Μπράντεϊς δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο: «Ήρθε πλέον ο καιρός να αφήσεις εαυτόν λίγο "λάσκα"».

Δεν είναι, βεβαίως, η πρώτη φορά που ανακινείται το θέμα. Η Κριστίν Νεφ, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, εκ των γκουρού του κινήματος της self-compassion τα τελευταία χρόνια, αποφαίνεται ότι αυτό που μας έχει καταστήσει τελικά τόσο αυστηρούς με τον εαυτό μας είναι η εμμονική προσήλωση των ψυχολόγων, τις τελευταίες δεκαετίες, στην αυτοεκτίμηση

Σκέτος βραχνάς.

«Να χαμογελάς ακόμη κι αν η ψυχή σου κλαίει.»

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου που μπορεί να τους συναντήσεις τυχαία και να σε στιγματίσουν για μερικά χρόνια. Αυτοί ίσως είναι και οι πιο σημαντικοί,αρκεί να τους προσέξεις και να τους ακούσεις.

Κάποτε άκουσα έναν άνθρωπο τυφλό να τραγουδάει σε έναν πεζόδρομο της Αθήνας. Κοντοστάθηκα κι έμεινα να τον ακούω για ώρα. Εντυπωσιάστηκα από το τρόπο που έπαιζε ακορντεόν χωρίς να βλέπει και με συνεπήρε με τα τραγούδια που έλεγε ο ιδιος. Τότε σκέφτηκα πόση δύναμη άραγε χρειάζεσαι για να πεις με τόσα συναισθήματα δύο μονάχα λέξεις.
Κι όμως η φιγούρα του έχει αποτυπωθεί βαθιά μέσα μου. Θυμάμαι που έπαιζε με τόση άνεση θέλοντας να περάσει ένα μήνυμα συγκίνησης και ζεστασιάς στους γύρω του,μα λίγοι ήταν εκείνοι που πραγματικά έμειναν να τον ακούσουν και να του δώσουν ένα χαρτζιλικι. Η ανθρωπιά στις μέρες μας δυστυχώς απουσιάζει,πόσο μάλλον όταν βλέπεις ανθρώπους αδιάφορους να προσπερνούν και να μην δείχνουν έστω λίγο φιλότιμο.
Βέβαια θα μου πείτε κανείς δεν είναι ίδιος και δε χρωστάει καλό σε κάποιον εκτός από τον εαυτό του,όποτε ποιος ο λογος να “φροντίσει” έναν τυφλό; Μακάρι όλοι μας να σκεφτόμασταν διαφορετικά κι όχι ρεαλιστικά.

Τα φιλιά είναι ο πιο απλή πράξη ρομαντισμού!

Όσο πιο αισθησιακό είναι ένα φιλί, τόσο πιο πολύ μας ανάβει. 
Τα φιλιά είναι υπέροχα και υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη φιλιών. 
Δείτε παρακάτω μια ποικιλία από φιλιά, αν σας εξάψουν την φαντασία, δοκιμάστε τα..

Πεταχτό: 
βιαστικά ακουμπάμε τα χείλη . 
Αν και τις περισσότερες φορές καταλήγουμε στη μύτη

Γαλλικό Φιλί: 
τα χείλη ακουμπάνε , το στόμα ανοίγει και εξερευνούμε ο ένας τον άλλον με τη γλώσσα .

Φιλί – Πεταλούδα: 
Πλησιάζετε τα πρόσωπα μέχρι να ακουμπήσουν οι βλεφαρίδες, τις ανοιγοκλείνετε συνεχώς μέχρι να πετάξετε στον αέρα. 
Αν το κάνετε καλά, η αίσθηση ότι έχετε φτερά και πετάτε θα ταιριάζει με το φτερούγισμα της καρδιάς σας .

Φιλί στο μάγουλο, για πρώτο ραντεβού είναι ότι πρέπει: 
ένα απαλό, ευγενικό φιλί ακουμπώντας ελαφρά τους ώμους του άλλου προσώπου, «βουρτσίζουμε» απαλά τα χείλη στο μάγουλο.

Φιλί Διακόπτης:
φιλήστε το άνω χείλος του συντρόφου σας ενώ αυτός φιλάει το κάτω χείλος.

Πιπιλιά:
στόχος δεν είναι να ρουφήξετε το αίμα του συντρόφου σας αλλά να αφήσετε ένα σημαδί ώστε την επόμενη μέρα να θυμάται πως όλο αυτό δεν ήταν όνειρο (μη πέσετε τόσο χαμηλά και το κάνετε από ζήλια, θέλωντας να την σφραγίσετε)

Μετωπικό φιλί:
Ένα μητρικό φιλί ή το όχι πια σεξ, μόνο φίλοι.

Λοβο-φιλί:

Μύθοι κι αλήθειες για το κρασί των αρχαίων...

Η άμπελος ήταν γνωστή σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και σε όλους τους παράκτιους θύλακες που είχαν αποικίσει οι Έλληνες, από την Καταλονία ως την Κριμαία. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση οίνου θεωρείτο σύμβολο της ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας. Ήταν σημάδι του βαρβαρισμού τους ότι οι Βάρβαροι έπιναν μπύρα. Στις περιπτώσεις που ήξεραν το κρασί — και οι Έλληνες παραδέχονταν ότι οι άλλοι πολιτισμοί δεν το αγνοούσαν εντελώς - το κακομεταχειρίζονταν.

Το κρασί το ίδιο, στην ακατέργαστη και μη αραιωμένη μορφή που σπάνια έπιναν οι Έλληνες, ήταν γλυκό και, εξαιτίας του ζεστού κλίματος και της μικρής παραγωγής, συνήθως πλησίαζε το ανώτατο όριο της κλίμακας περιεκτικότητας σε αλκοόλ, δηλαδή το 15-16%, αντί του 12,5% το οποίο θεωρείται φυσιολογικό σήμερα. Πολύ συχνά, στην επιφάνειά του επέπλεαν στέμφυλα ή είχε μούργα και έπρεπε να το σουρώσεις πριν το ανακατέψεις ή το σερβίρεις. Επομένως, τα κόκκινα κρασιά θα πρέπει να ήταν πολύ σκουρόχρωμα και με πολλές τανίνες.

Η ευωδιά του αρχαίου κρασιού έλεγαν ότι είχε ισχυρή επίδραση στους λάτρεις του κρασιού και ενίοτε τη συνέκριναν με το άρωμα των λουλουδιών. Μερικά άλλα αρώματα όμως μπορεί να μη μας φαίνονταν οικεία στη σύγχρονη εποχή. Κατ’ αρχάς, το κρασί αποκτούσε τη γεύση του αγγείου στο οποίο το μετέφεραν ή το φύλαγαν- και δε χρησιμοποιούσαν τότε τα δρύινα Βαρέλια που χαρίζουν στα σύγχρονα κρασιά το χαρακτηριστικό άρωμα βανίλιας. Εννοούμε μυρωδιά πίσσας ή ρετσινιού, που χρησιμοποιούσαν στο σφράγισμα των αμφορέων, ενώ σε κάποιες περιστάσεις, το κρασί έπαιρνε τη μυρωδιά του πρόβειου ή κατσικίσιου δέρματος, από τους ασκούς όπου το φύλαγαν. Μερικές φορές, σε διάφορα στάδια της διαδικασίας παρασκευής και προετοιμασίας, πρόσθεταν κι άλλα συστατικά, όπως θαλασσινό νερό, αρωματικά βότανα, μυρωδικά και, σε μια περίπτωση, μέλι και ζυμάρι. Ο Αριστοτέλης, στη διατριβή του «Περί μέθης», αναφέρει την οινοποσία από «ροδίτικη χυτρίδα», στην οποία προσέθεταν ένα εκχύλισμα από μείγμα σμύρνας, σχίνου, άνθους κρόκου και βαλσάμου κιννάμωμον. Προφανώς, όταν ζεσταινόταν το αγγείο, τα μυρωδικά μείωναν τη μεθυστική δύναμη του υγρού που περιείχε.

Ένα μόνο λαχανικό μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού κατά… 60%!

Αποτέλεσμα εικόνας για meonomateponymo
Τα καρότα δεν είναι καλά μόνο για τα μάτια μας! Το γευστικό λαχανικό μειώνει δραματικά τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού ακόμη και κατά 60%, σύμφωνα με νέα έρευνα. Η βήτα-καροτίνη, η οποία περιέχεται και στο σπανάκι, τις κόκκινες πιπεριές και το μάνγκο, είναι η ουσία που δίνει στα λαχανικά το φωτεινό τους χρώμα και τις αντικαρκινικές ιδιότητες!

Για πολλά χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν ότι η κατανάλωση αυτών των λαχανικών ωφελεί την υγεία μας και συγκεκριμένα την καρδιά μας. Όμως, η έρευνα του American Journal of Clinical Nutrition, αποκαλύπτει ότι οι αντικαρκινικές ιδιότητες του καρότου είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι πιστεύαμε ως σήμερα.

Στο πλαίσιο μίας από τις μεγαλύτερες μελέτες που έχουν εκπονηθεί ποτέ για τη σχέση διατροφής και καρκίνου –την Ευρωπαϊκή Μελέτη για τον Καρκίνο και τη Διατροφή (EPIC)– οι ερευνητές εξέτασαν την επίδραση διαφόρων φυτικών συστατικών στην πρόληψη του καρκίνου.

Η ιστορία της σοκολάτας: μια πολύ παλιά μανία.

Η ιστορία της ζαχαροπλαστικής έχει καταγραφές τουλάχιστον 4,000 ετών, όταν οι Αιγύπτιοι απεικόνιζαν τις λιχουδιές τους σε πάπυρο. Τα ζαχαρωτά ήταν εμπορεύσιμο προϊόν ήδη από το 1566 π.Χ. Παρ' όλα αυτά, η σοκολάτα δεν εμφανίζεται στο προσκήνιο, μέχρι που οι πολιτισμοί των Ατζέκων και των Μάγια ανακάλυψαν την αξία του κακαόδενδρου.

Εικάζεται ότι η προέλευση του είναι από την κοιλάδα του Αμαζόνιου ή του Ορενόκο. Το 600 μ.Χ. οι Μάγια μεταναστεύουν στις βόρειες περιοχές της Νότιας Αμερικής, ιδρύοντας τις πρώτες γνωστές φυτείες κακαόδενδρου στο Γιουκατάν. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες ότι οι Μάγια γνώριζαν το κακάο πολλούς αιώνες πριν από αυτήν την ημερομηνία. Σίγουρο είναι πάντως ότι το θεωρούσαν ένα πολύτιμο εμπορεύσιμο αγαθό, που το χρησιμοποιούσαν τόσο σαν μέσο συναλλαγής, όσο και σαν μονάδα υπολογισμών και μέτρησης.

Οι Μάγια και οι Αζτέκοι έπαιρναν τους σπόρους του κακαόδενδρου και παρασκεύαζαν ένα ρόφημα που το αποκαλούσαν "ξοκοάτλ". Ο ινδιάνικος θρύλος των Ατζέκων έλεγε ότι οι σπόροι του κακάο είχαν έρθει από τον παράδεισο, και ότι η βρώση του καρπού του κακαόδενδρου προσέδιδε δύναμη και σοφία. Αρχαία χρονικά αναφέρουν ότι οι Αζτέκοι, πίστευαν ότι ο θεός Κουετσακοάτλ ταξίδεψε στην γη πάνω στην ακτίνα φωτός του αυγερινού, φέρνοντας μαζί του το κακαόδενδρο από τον παράδεισο να το προσφέρει στους ανθρώπους. Έμαθαν από τον Κουετσακοάτλ πώς να καβουρδίζουν και να αλέθουν τους σπόρους, παρασκευάζοντας μια θρεπτική πάστα διαλυτή στο νερό. Πρόσθεταν καρυκεύματα και παρασκεύαζαν ένα ρόφημα "τσοκολάτλ", ή πικρό νερό, και πίστευαν ότι τους προσέδιδε παγκόσμια σοφία και γνώση.

Γιατί... Όπου Μακεδονία ίσον Ελλάδα..!

Σε κείμενα των αρχαίων 
συγγραφέων, Αισχύνη, Αριανού, 
Ηροδότου, Ησίοδου,Θουκυδίδη, 
Ισοκράτη, Παυσανία, Πλάτωνα, 
Πλούταρχου, Πολύβιου, παντού 
η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ταυτίζεται 
με την Ελλάδα. 
Οι Μακεδόνες είχαν πάντα 
τα ίδια, ήθη,έθιμα,θρησκεία 
και γλώσσα με τους υπολοίπους Έλληνες.
Μακεδόνες Βασιλείς
Ο Αλέξανδρος ο Α΄, γιος του Αμύντα προς Αθηναίους:
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝ... 
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΔΟΥΛΗ
Με απόφαση της ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, όπου συμμετείχαν μόνο
 Έλληνες, ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ορίσθηκαν προστάτες 
του Ιερού των Δελφών.
Όσο για την ΟΛΥΜΠΙΑ, ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο Φιλιππειον 
που έκτισε ο Φίλιππος υπάρχουν αγάλματα του Αλεξάνδρου, 
του Αμύντα, του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος, 
όλα έργα του Λεωχαρους.

Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς...

Αποτέλεσμα εικόνας για svkraths
Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου 
ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. 
«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς… Ποιους ανθρώπους 
λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική…
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές…

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα…
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους…
7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…
»

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Στο σύστημα του Πλάτωνα χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά η δικαιοσύνη σαν μορφή ηθική ή δεοντολογική. Τη δικαιοσύνη ο Πλάτωνας τη θεωρεί σαν μια αρχή που ρυθμίζει όλη την ατομική και κοινωνική ζωή. Η ουσία της έγκειται στην εκπλήρωση από το άτομο του χρέους του («τα αυτού πράττειν»), δηλαδή στην συμπεριφορά και στην αρετή, που διέπει τις πράξεις των προσώπων και των ομάδων και δίνει στις ενέργειές τους τη διεύθυνση και τα όριά τους. Γνώρισμα της δικαιοσύνης είναι η αναλογία στις διαφορετικές πράξεις, που απαρτίζουν ενιαίο σύνολο.

Η ευρύτητα και το βάθος της θεωρίας του Πλάτωνα, που συνδέει τη δικαιοσύνη με την αρμονία, την τελειότητα και το ωραίο και τη χαρακτηρίζει σαν καθολική αρετή, παρ’ όλο το τυπικό και χωρίς περιεχόμενο αξίωμα «τα αυτού πράττειν» έδωσε μορφή σε μεταγενέστερη και πληρέστερη έρευνα πάνω στο νόημα της δικαιοσύνης.

Ο Πλάτωνας θέλησε να ερευνήσει τη φύση της δικαιοσύνης και της αδικίας. Τη θεωρία του για τις ιδέες του πάνω στο ζήτημα αυτό τις συνέγραψε σε ένα μεγάλο σε έκταση και αξία σύγγραμμα , την «Πολιτεία ή Περί του δικαίου». Ο πρώτος τίτλος ανταποκρίνεται προς το γενικό σκοπό του, να σχεδιάσει δηλαδή την ιδεώδη Πολιτεία μέσα στην οποία ο άνθρωπος πολίτης θα έφτανε στην ατομική του τελείωση. Ο δεύτερος προήλθε από την αρχή της δικαιοσύνης που τέθηκε ως θεμέλιο της Πολιτείας αυτής. Η «Πολιτεία» του Πλάτωνα αποτελεί ουσιαστικά έναν διάλογο μεταξύ του Σωκράτη και άλλων φιλοσόφων σχετικά με τη φύση της δικαιοδύνης και άλλων θεμάτων. Έτσι, λοιπόν, αποκαλύπτονται και οι θέσεις του Σωκράτη πάνω στο ζήτημα.

Πυρήνας της πολιτικής σκέψης του Πλάτωνα είναι η ιδέα της δικαιοσύνης, που σημαίνει: ο καθένας πράττει αυτό για το οποίο είναι πλασμένος και καταλλήλως εκπαιδευμένος. Αν όλοι θέλουν να έχουν λόγο και να αποφασίζουν για όλα, τότε θα επικρατήσει το χάος.

Οι συνομιλητές μέσα στο κείμενο, προκειμένου να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι δικαιοσύνη και αν είναι προτιμότερη από την αδικία αποφάσισαν, ύστερα από πρόταση του Σωκράτη, να διερευνήσουν το πρόβλημα στο ευρύτερο πλαίσιο μιας πόλης-κράτους. Έτσι, η συζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα της ηθικής φιλοσοφίας, της αισθητικής, της μεταφυσικής κ.λπ. Σχετικά με τη δικαιοσύνη τα θέματα που συζητήθηκαν είναι: οι αρχές της κοινωνικής οργάνωσης, η δικαιοσύνη στην πόλη και το άτομο, η ιδέα του αγαθού ως ύψιστος σκοπός της γνώσης, σύγκριση δικαίου και άδικου βίου, η αθανασία της ψυχής και η ανταμοιβή του δικαίου σε αυτή και την άλλη ζωή, ο εσχατολογικός μύθος του Ηρός.

10 λόγοι για να μην σταματήσετε ποτέ να τρώτε σοκολάτα...


sokolata
Σύμφωνα με νέα έρευνα, η σοκολάτα είναι πηγή υγείας και ομορφιάς . 
Ο λόγος για την μαύρη σοκολάτα που περιέχει περίπου 70% κακάο και δεν φαντάζεστε πόσα οφέλη έχει για τον οργανισμό μας. 

Δείτε αναλυτικά τους 10 λόγους...

1.Βοηθά στη σωστή λειτουργία της καρδιάς αλλά  και την καλή κυκλοφορία του αίματος.
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η μαύρη σοκολάτα εξασφαλίζει ελαστικότητα στις αρτηρίες και δυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

2.Μειώνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού
Αυτό είναι το επόμενο  αποτέλεσμα της έρευνας .
Όσοι δεν είστε φίλοι της σοκολάτας , ξανασκεφτείτε το.

3.Είναι πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία, όπως ποτάσιο και σελήνιο. 
Μια μπάρα των 100 γραμμαρίων μαύρης σοκολάτας , χαρίζει 67% σιδήρου.

4.Μειώνει τη χοληστερόλη.
Συγκεκριμένα , μειώνει την »κακή» και ανεβάζει την »καλή» χοληστερόλη, ελαττώνοντας τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

5.Κάνει καλό στο δέρμα. 
Του χαρίζει ελαστικότητα και λάμψη.

6. Βοηθά στην μείωση βάρους. 

Δικαιοσύνη και αδικία...

Αποτέλεσμα εικόνας για Πλάτων, Πολιτεία
[Σωκράτης:] Σε ρωτώ λοιπόν ό,τι σε ρώτησα και πρωτύτερα, για να συνεχίσουμε τη διερεύνησή μας γύρω στη δικαιοσύνη. 
Τι είναι και πώς σχετίζεται με την αδικία. 
Γιατί ακούστηκε εδώ ότι η αδικία είναι κάτι πιο δυνατό και πιο αποτελεσματικό από τη δικαιοσύνη. 
Τώρα όμως, είπα, αν συμβαίνει η δικαιοσύνη να είναι σοφία και αρετή, εύκολα, φαντάζομαι, θα γίνει φανερό ότι είναι και κάτι πιο δυνατό από την αδικία, αφού η αδικία είναι άγνοια[…] δε θέλω όμως, Θρασύμαχε, να δούμε το πράγμα με αυτόν τον απλό και επίπεδο τρόπο αλλά να το εξετάσουμε κάπως έτσι: Θα δεχόσουν ως δεδομένο ότι μια πολιτεία μπορεί να είναι άδικη και να επιχειρεί, παραβαίνοντας το δίκαιο, να υποδουλώσει άλλες πολιτείες και να το κατορθώνει και πολλές να τις κρατάει υπόδουλες; […] 
Αν δουλειά της αδικίας είναι να σπέρνει παντού το μίσος, όπου κι αν εμφανίζεται, σε ελεύθερους ή σε δούλους, άραγε δε θα τους κάνει να μισούν ο ένας τον άλλο και να 'χουν διχόνοια και να μην μπορούν να πράξουν κάτι από κοινού; […] 
Κι όταν εισχωρήσει σε δύο άτομα; Δε θα 'ρθει διχόνοια ανάμεσά τους; 
Δε θα 'χουν διαφορές, δε θα μισηθούν, δε θα γίνουν εχθροί και μεταξύ τους και με τους δίκαιους ανθρώπους; […] 
Κι αν η αδικία, θαυμάσιέ μου άνθρωπε, εισχωρήσει σε ένα άτομο, άραγε θα χάσει τη δύναμή της ή θα την διατηρήσει αμείωτη

(Πλάτων, Πολιτεία)

Το άγχος, η αβεβαιότητα και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη.

Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.

Ποιοί εί­ναι ό­μως οι πα­ρά­γο­ντες ε­κεί­νοι και ποιά τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της λει­τουρ­γί­ας και της μορ­φής των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, που ευ­θύ­νο­νται γι’ αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Εί­ναι α­να­ντίρ­ρη­το γε­γο­νός ο­τι κρά­τος και κε­φά­λαιο, α­πό­λυ­τα ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να προς έ­να κοι­νό σκο­πό, την δια­τή­ρη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας τους και την διαιώ­νι­ση της προ­λε­τα­ριο­ποί­η­σης των αν­θρώ­πων, προ­πα­ρα­σκευά­ζουν –μέ­σα α­πό θε­α­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­με­σο­λά­βη­σης και α­ντι­στρο­φής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας– τις συν­θή­κες και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της α­πο­συ­ντι­θε­μέ­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του κα­θε­νός α­πό ε­μάς. Συ­νε­πώς η α­στι­κή κυ­ριαρ­χί­α που ε­δώ και τρεις αιώ­νες πα­ρα­σι­τεί εις βά­ρος των λα­ών μπο­ρεί και κα­τα­νέ­μει σω­στά τους ε­ξα­να­γκα­σμούς τους ο­ποί­ους προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει με το γε­λοί­ο έν­δυ­μα των νό­μων, που προ­στα­τεύ­ουν (ποιούς ά­ρα­γε και α­πό τι;) και βγαί­νουν στο ό­νο­μα των πιο α­προ­κά­λυ­πτων και βρώ­μι­κων ε­ξου­σια­στι­κών ε­πι­τα­γών. Αυ­τές κά­θε φο­ρά εί­τε εί­ναι κοι­νω­νι­κές, εί­τε οι­κο­νο­μι­κές, πο­λε­ο­δο­μι­κές, πο­λι­τι­κές ή α­κό­μα και η­θι­κές υ­πο­βι­βά­ζουν τον άν­θρω­πο σε α­ντι­κεί­με­νο το ο­ποί­ο ή θα εί­ναι κλει­δω­μέ­νο σε κά­ποια φυ­λα­κή (ή ψυ­χια­τρεί­ο) ή θα βρί­σκε­ται στοι­βαγ­μέ­νο κά­που στα κέ­ντρα πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης. Α­λί­μο­νο λοι­πόν αν σε μια τέ­τοια ορ­γά­νω­ση για τη διά­θε­ση της ζω­ής δεν πα­ρου­σιά­ζο­νται στους αν­θρώ­πους εκ­δη­λώ­σεις μό­νι­μού άγ­χους, φό­βου, και α­βε­βαιό­τη­τας.

Ο χώ­ρος και η μορ­φή των πό­λε­ων, που διά­φο­ροι αρ­χι­τέ­κτο­νες και πο­λε­ο­δό­μοι (ά­ξιοι ερ­γά­τες και σύμ­βου­λοι της κρα­τι­κής-οι­κο­νο­μι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας) έ­χτι­σαν και δη­μιούρ­γη­σαν για τους αν­θρώ­πους, μό­νο αν­θρω­πιά δεν έ­χει. Οι σύγ­χρο­νες μη­τρο­πό­λεις α­πο­τε­λούν ά­ξια τέ­κνα των με­γα­λου­πό­λε­ων που προ­έ­κυ­ψαν α­πό τη βιο­μη­χα­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση. Με­γα­λου­πό­λεις που ε­ξυ­πη­ρε­τού­σαν φυ­σι­κά τη συσ­σώ­ρευ­ση ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, τη δη­μιουρ­γί­α προ­λε­τα­ρια­κών ζω­νών και τον ευ­κο­λό­τε­ρο έ­λεγ­χο. Πρό­κει­ται για έ­να πε­ρι­βάλ­λον α­πρό­σω­πο ό­που ε­πι­κρα­τεί το πνεύ­μα και η νο­ο­τρο­πί­α της «αρ­χι­τε­κτο­νι­κής του κα­τα­να­γκα­σμού». Μια αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, που προ­σπα­θεί α­πό τη μια με την ε­ξω­τε­ρι­κή ει­κό­να της να δη­λώ­σει το «με­γα­λεί­ο» και την «ε­πι­βλη­τι­κό­τη­τα» της ε­ξου­σί­ας και α­πό την άλ­λη με την ε­σω­τε­ρι­κή της εμ­φά­νι­ση να ι­κα­νοποι­ή­σει τις α­παι­τή­σεις της ε­ξου­σί­ας για έ­λεγ­χο, μα­ζο­ποί­η­ση και α­πο­μό­νω­ση. Το πε­ρι­βάλ­λον αυ­τό δια­χω­ρι­σμέ­νο σε γκέ­το, πε­ριο­χές ερ­γα­σί­ας, φτω­χών και πλού­σιων, και ε­πι­βα­ρη­μέ­νο α­πό τη μό­λυν­ση των το­ξι­κών α­πο­βλή­των α­πό τα ερ­γο­στά­σια α­πο­τε­λεί­ται συ­νή­θως α­πό πα­νύ­ψη­λα κτί­ρια και πο­λυ­κα­τοι­κί­ες που κρύ­βουν τον ου­ρα­νό δρό­μους που ε­ξυ­πη­ρε­τούν την διέ­λευ­ση των τρο­χο­φό­ρων και α­σφα­λώς τη δια­κί­νη­ση των ε­μπο­ρευ­μά­των. Οι δρό­μοι αυ­τοί ευ­θύ­νο­νται για το α­σφυ­κτι­κό μπο­τι­λιά­ρι­σμα και για τα κα­θη­με­ρι­νά τρο­χαί­α που α­πει­λούν τις ζω­ές ο­δη­γών και πε­ζών. Πρό­κει­ται λοι­πόν για έ­να πε­ρι­βάλ­λον που στο σύ­νο­λο του εκ­φρά­ζε­ται μέ­σα α­πό α­κα­λαί­σθη­τους ό­γκους του μπε­τόν αρ­μέ κά­τω α­πό τους ο­ποί­ους με­γα­λώ­νουν παι­διά και ζουν άν­θρω­ποι νευ­ρω­τι­κοί, αγ­χώ­δεις, κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να υ­φί­στα­νται έ­ναν πε­ρί­γυ­ρο που σε κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δεν εί­ναι ο φυ­σι­κός τους.

“Μονοκαλλιέργεια” Τα ολέθρια αποτελέσματα από την χρήση της.

Αποτέλεσμα εικόνας για “Μονοκαλλιέργεια” Τα ολέθρια αποτελέσματα από την χρήση της.
Η εμπειρία τόσων χιλιάδων χρόνων γεωργικών καλλιεργειών είχε ως αποτέλεσμα την προτίμηση... στην ποικιλία των καλλιεργούμενων προϊόντων ακόμα και σε περιορισμένες εκτάσεις γης. 

Η μέθοδος της μονοκαλλιέργειας δεν ήταν διαδεδομένη μέχρι σχεδόν και τα μέσα του 20ου αιώνα. 
Τότε ήρθε με την ευλογία μεγάλων εταιριών η Πράσινη Επανάσταση και η «νίκη απέναντι στην παγκόσμια πείνα» που υποσχόταν μέσω των καλλιεργειών τη διατροφική επάρκεια του πλανήτη.

Με την υποστήριξη του USAID, της Υπηρεσίας των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη, τις «επιταγές» διαφόρων παγκόσμιων οργανισμών όπως της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τη χρηματοδότηση ιδιωτικών κολοσσών, κράτη με χρόνια διατροφικά προβλήματα των τεράστιων αυξανόμενων πληθυσμών τους όπως το Μεξικό, η Ινδία και αργότερα πολλά κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας, υιοθέτησαν τις μονοκαλλιέργειες, κάποιες και ως «πανάκεια» στα διατροφικά τους προβλήματα. 
Σε αρκετές περιπτώσεις, με προεξέχων το παράδειγμα της Ινδίας η παραγωγή τροφίμων αυξήθηκε αισθητά.

Παρόλα αυτά, από το 1970 έως το 1990 ο αριθμός των ανθρώπων που υπέφεραν παγκοσμίως από πείνα είχε αυξηθεί 11%. 
Οι στατιστικές για το συγκεκριμένο διάστημα διαφοροποιούνται εξαιτίας της παρουσίας της Κίνας, η οποία στο διάστημα αυτό εξάλειψε σε μεγάλο βαθμό την πείνα. 

Η «Πράσινη Επανάσταση» λοιπόν όχι μόνο δεν έφερε τη λύση στο πρόβλημα, ούτε άλλωστε και είχε τέτοια πρόθεση, ακόμα και σε απόλυτους αριθμούς, αλλά συνδέθηκε και με ολέθριες συνέπειες για την υγεία ανθρώπων, ζώων και τη συνολική λειτουργία των οικοσυστημάτων, μιας και αυτός είναι και ήταν εξ αρχής, ο σκοπός της, όχι και τόσο μυστικός πλέον. 

Αυτό συνέβη επειδή το εξαιρετικά ελκυστικό σαν ιδέα και πολυδιαφημισμένο μοντέλο της «Πράσινης Επανάστασης», που με μεγάλη επιμονή διαφημίστηκε από τους δημιουργούς του (γιατί άραγε;) σύντομα προσέκρουσε στα περιβαλλοντικά και οικονομικοκοινωνικά προβλήματα που η ίδια δημιούργησε… 

Στον περιβαλλοντικό τομέα η συντριπτική πλειοψηφία των μονοκαλλιεργειών απαιτούσαν (και απαιτούν) τη χρήση συγκεκριμένων φυτοφαρμάκων, χημικών λιπασμάτων και αρδευτικών συστημάτων τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή εδαφών που επί χιλιάδες χρόνια καλλιεργούταν χωρίς διακοπή με τις παραδοσιακές μεθόδους.
Ένα παρόμοιο πρόγραμμα είχαν υιοθετήσει οι Φιλιππίνες τη δεκαετία του ’60 όταν και δημιούργησαν τεράστιες μονοκαλλιέργειες ορυζώνων.

Η σημασία του να είναι κανείς ευαίσθητος

Φαίνεται παράδοξο, αλλά στη σημερινή εποχή υπάρχουν ακόμη ευαίσθητοι άνθρωποι, ευαίσθητοι ψυχικά και πνευματικά. Όμως το να είναι κάποιος ευαίσθητος είναι προτέρημα ή αντίθετα μεγάλο και δυσβάστακτο βάρος;
ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ευαισθησία δεν εννοούμε τη φυσική ή τη συγκινησιακή ευαισθησία, αλλά την ψυχική και πνευματική. Όλοι οι άνθρωποι άλλωστε, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, είναι ευαίσθητοι στο σωματικό ή τον συναισθηματικό πόνο. Αναφερόμαστε στους πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τι γίνεται σήμερα στον κόσμο και η ψυχή τους γεμίζει από αγωνία και θλίψη.

Πράγματι, το να είναι κάποιος ευαίσθητος παραπάνω από το κανονικό φαίνεται σαν μεγάλο βάρος, όταν μάλιστα ζεις σ’ έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο.
Απ’ την άλλη μεριά, όμως, η ευαισθησία είναι δύναμη. Δείχνει ότι το στοιχείο που μας κάνει ανθρώπους δεν έχει απονεκρωθεί, αλλά, αντίθετα, είναι ακόμη ενεργό και δραστήριο. Αυτή ακριβώς η εσωτερική δραστηριότητα χαρίζει στον ευαίσθητο άνθρωπο μερικά δώρα που τον καθιστούν μοναδικό.
Φυσικά υπάρχουν και μειονεκτήματα τα οποία μαθαίνει να ξεπερνάει, καθώς αποκτά καλύτερη αίσθηση του εαυτού του.

Το πρώτο από αυτά τα μειονεκτήματα είναι η κριτική που ασκεί ο ευαίσθητος άνθρωπος στον εαυτό του. Η Γουινόνα Ράινερ είπε κάποτε για την ίδια: «Ίσως είμαι πολύ ευαίσθητη για να ζήσω σε αυτό τον κόσμο». Αυτή είναι μια δήλωση που τη σκέπτονται συχνά όσοι έχουν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας από τους άλλους ανθρώπους.
Όμως, το να είναι κανείς ευαίσθητος δεν είναι μειονέκτημα. Αντίθετα υπάρχουν πολλά χαρίσματα που συνοδεύουν μια τέτοια φύση.

Τα πλεονεκτήματα της ευαισθησίας

Η μοναξιά...

Η Μοναξιά παραλλάσσεται. 
Μέσα σε εκείνα τα ανελέητα χρόνια μοναξιάς όλα αλλάζουν και συγχρόνως όλα μένουν τα ίδια. 
Η Μοναξιά υποτάσσεται στην σιωπή σαν τον Συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία. 
Διαμορφώνει τους ήρωες ενώ έμμεσα τους συνθλίβει. 
Είναι αδυσώπητη κι αδίστακτη. 
Διαπραγματεύεται την αγάπη, ενώ άλλες φορές την κατατρώει, την εξαθλιώνει, την διαπερνά. 
Χτίζει τα όμορφα. 
Γκρεμίζει τα όμορφα. 

Και τα άσχημα. 
Μεγαλώνει τους ήρωες και τους μικραίνει. 
Τους ψηλώνει. 
Τους κονταίνει. 
Γεμίζει προσδοκίες, ψευδαισθήσεις παραδείσων και υποχρεώσεις κολάσεων. 
Παίρνει τις μορφές τους. 
Χρειάζεται να την χρειάζονται. 
Γίνεται δύστροπη όταν δεν της δίνουν σημασία, διότι κανένας τους δεν ασχολείται με την Μοναξιά του. 

Ο έλεγχος, αποφυγή της ελευθερίας

"Μην υποτιμάτε την ευαισθησία, θεωρώντας την κάτι εύθραυστο.  Είναι η πιο σκληρή δύναμη του κόσμου, που με αυτήν τον κατακτάς...
- Μάνος Χατζηδάκις

Ο έλεγχος, με την έννοια της εναρμόνισης της λογικής με τα συναισθήματά μας,  είναι ένας μηχανισμός προστασίας που μας χρειάζεται, γιατί  ενεργοποιούμε την λογική μας σε κάθε κατάσταση που ζούμε, προστατεύοντας έτσι τα συναισθήματά μας και άρα ολάκερο τον εαυτό μας.

Όταν βιώνουμε συγκυρίες που μας προκαλούν έντονα συναισθήματα, δεν χάνουμε τον εαυτό μας σε αυτές, αλλά κρατάμε με μαεστρία το τιμόνι της ζωής μας, διατηρώντας την ωριμότητα μας,  την ελευθερία μας, τη συνοχή και τη συνέχεια μας. Το κάθε γεγονός παραμένει διαφοροποιημένο  από μας, οπότε  μπορούμε να το διαχειριστούμε, όποια κι αν είναι η έκβασή του. Παρόλο που δεν μπορούμε να ελέγξουμε την εξέλιξη των γεγονότων, μπορούμε, αν νιώθουμε ασφάλεια με τον εαυτό μας, να διατηρούμε την αξία μας και να αξιοποιούμε τα συναισθήματα μας στην κάθε στιγμή που ζούμε, ώστε να παίρνουμε υγιείς αποφάσεις για μας.

Όταν αντιμετωπίζουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και χάνουμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας σε αυτήν, είναι  γιατί δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας πως μπορούμε να καταφέρουμε να κυβερνήσουμε αποτελεσματικά το σκάφος της λογικής μας στις αντίξοες συνθήκες. Φοβόμαστε πως η κάθε κατάσταση θα πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις μέσα μας και τα συναισθήματά μας θα αποτελέσουν έρμαιο της, χωρίς να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε. 

Ο ηλίθιος... Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (απόσπασμα)

Αποτέλεσμα εικόνας για Φιοντόρ ΝτοστογιέφσκιΥπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους είναι δύσκολο να πεις κάτι που θα τους χαρακτήριζε με την μία και απολύτως· είναι οι άνθρωποι που συνήθως τους αποκαλούμε «συνηθισμένους», «πλειοψηφία», και οι οποίοι, πράγματι, συνιστούν την πλειοψηφία κάθε κοινωνίας.

Στα μυθιστορήματά τους και τις νουβέλες τους οι συγγραφείς προσπαθούν ως επί το πλείστον να πάρουν χαρακτηριστικούς τύπους της κοινωνίας και να τους παρουσιάσουν παραστατικά και καλλιτεχνικά, χαρακτήρες που συναντώνται εξαιρετικά σπάνια στην πραγματική ζωή και οι οποίοι είναι παρά ταύτα πιο πραγματικοί από την πραγματικότητα. [...]

[...] Κι’ ωστόσο, μολοντούτο, έχουμε απέναντί μας το εξής ερώτημα: τί να κάνει ο μυθιστοριογράφος με τους κανονικούς ανθρώπους, τους εντελώς «συνηθισμένους», και πώς να τους παρουσιάσεις στον αναγνώστη ώστε να είναι κάπως ενδιαφέροντες; Να τους παραλείψει εντελώς σε μιά ιστορίας είναι αδύνατον, διότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι είναι σταθερά και κατά κύριο λόγο ο αναπόφευκτος συνδετικός κρίκος στα γεγονότα της ζωής· το να τους παραλείπαμε, θα σήμαινε ότι αποδυναμώνουμε την αληθοφάνεια. [...] Κατά την γνώμη μας, ο συγγραφέας οφείλει να αναζητά τις ενδιαφέρουσες και διδαχτικές εκδοχές ακόμη και μεταξύ των κοινότοπων.

Όταν για παράδειγμα, η καθαυτή ουσία των συνηθισμένων ανθρώπων συνίσταται ακριβώς στην αδιάλειπτη και απαράλλαχτη κανονικότητά τους, ή, ακόμη καλύτερα, όταν, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των προσώπων αυτών να βγούνε πάση θυσία από τον τροχό της κανονικότητας και της ρουτίνας, καταλήγουν τελικά να παραμένουν απαράλλαχτα και παντοτινά μιά ρουτίνα, τότε κάτι τέτοια πρόσωπα αποκτούν μέχρι κι’ ενός είδους ιδιαιτερότητα ως η κοινοτοπία που δεν θέλει με τίποτα να παραμείνει αυτό που είναι και θέλει πάση θυσία να γίνει πρωτοτυπία και αυτονομία μή διαθέτοντας τις παραμικρές δυνατότητες για αυτονομία.

Σ’ αυτή την κατηγορία των «συνηθισμένων» και «κανονικών» ανθρώπων συγκαταλέγονται κι’ ορισμένα πρόσωπα της αφήγησής μας [...]
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από το να είσαι, για παράδειγμα, πλούσιος, καλής οικογενείας, συμπαθητικής εμφάνισης, όχι κακής μόρφωσης, όχι χαζός, επιπλέον καλός, και την ίδια στιγμή να μην διαθέτεις κανένα ταλέντο, καμιά ιδιομορφία, καμιά παραξενιά, καμιά προσωπική άποψη, να είσαι ρητά και κατηγορηματικά «όπως όλοι».
Πλούτος υπάρχει, αλλά δεν είσαι και Ρότσιλντ· η οικογένεια είναι έντιμη αλλά δεν διακρίθηκε ποτέ για τίποτα· η μόρφωση δεν είναι κι’ άσχημη, αλλά δεν ξέρεις πώς να την χρησιμοποιήσεις· μυαλό υπάρχει, αλλά χωρίς δικές του ιδέες· καρδιά υπάρχει αλλά χωρίς μεγαλοψυχία, κ.λπ., κ.λπ., από όλες τις απόψεις.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι στον κόσμο η συντριπτική πλειοψηφία κι’ ακόμη περισσότεροι από όσο νομίζουμε· χωρίζονται, όπως και όλοι οι άνθρωποι, σε δύο βασικές συνομοταξίες: κάποιοι είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, κι’ άλλοι «πολύ εξυπνότεροι».

Η Ιστορία της Αρχαίας Αθήνας... Ο Μύθος

Αποτέλεσμα εικόνας για Η Ιστορία της Αρχαίας Αθήνας... Ο Μύθος
Ο μύθος
Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά, Ακταίο.
Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία,είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού παντρεύτηκε την κόρη του. 
Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματος του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα.

Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα.

Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό.

Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον..) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς. 

Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομα της.
Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό:

Η σημασία της οικογένειας...

Η σημασία της οικογένειας: ευτυχία για τα παιδιά είναι να ζουν και να τρώνε με ευτυχισμένους γονείς, σύμφωνα με νέα έρευνα.Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε παραδοσιακές και ευτυχισμένες οικογένειες, έχοντας κοντά τους και τους δύο γονείς τους και τρώγοντας τακτικά μαζί τους, είναι πιθανότερο να έχουν αργότερα ευτυχισμένες ζωές, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. 
Μια δεύτερη μελέτη, όμως, συμπέρανε ότι οι ευτυχισμένοι έφηβοι μπορεί να γίνονται πιο χαρούμενοι ενήλικοι, αλλά κινδυνεύουν περισσότερο να χωρίσουν!

Η πρώτη μελέτη, από ερευνητές των πανεπιστημίων Έσεξ, Οξφόρδης, Γουόργουικ και Σάρεϊ,, μελέτησε περίπου 100.000 ανθρώπους σε 40.000 νοικοκυριά στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας «Κατανοώντας την Κοινωνία» και -όπως αναφέρει η βρετανική «Τέλεγκραφ» - κατέληξε στο συμπέρασμα ότι να τρώει ένα παιδί μαζί με την οικογένειά του, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, αποτελεί παράγοντα-κλειδί για τη δημιουργία στενών δεσμών με τους γονείς του.

Η έρευνα, που χρηματοδοτείται από τη βρετανική κυβέρνηση, εντάσσεται στο πλαίσιο των προσπαθειών της για την μέτρηση της εθνικής ευημερίας με νέους τρόπους, πέρα από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ).

Η μελέτη επιβεβαίωσε την κεντρική σημασία της παραδοσιακής οικογενειακής μονάδας για την ανάπτυξη των παιδιών και την ισορροπία τους όταν μεγαλώσουν. Μεταξύ άλλων, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένα από τη σχέση τους, σε σχέση με τα ανύπαντρα, καθώς επίσης ότι η κατάρρευση μιας οικογένειας (π.χ. λόγω χωρισμού των γονέων) κάνει περισσότερο κακό στο παιδί και από το να ζει στη φτώχεια. «Το να μη ζει και με τους δύο φυσικούς γονείς του ένα παιδί, έχει μεγαλύτερη αρνητική επίδραση για τον βαθμό ικανοποίησης στη μετέπειτα ζωή του, ακόμα και από την υλική κατάσταση που βρίσκεται», σύμφωνα με την έρευνα.

H Θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα...

myth_platon
Η θεωρία των ιδεών που εισήγαγε ο Πλάτωνας αποτελεί μια τομή στην ιστορία της φιλοσοφίας. 
Ταυτόχρονα αποτελεί και σημείο αναφοράς για όλη την κατοπινή φιλοσοφική αναζήτηση. 
Μία από τις όψεις της θεωρίας αυτής θα αποτελέσει τον άξονα στον οποίο θα κινηθούμε στην παρούσα μελέτη. 
Συγκεκριμένα, θα μας απασχολήσει η ύπαρξη των ιδεών, αφενός, ως γνωσιολογική προϋπόθεση για την γνώση των αισθητών πραγμάτων και, αφετέρου, ως οντολογική προϋπόθεση για την ύπαρξή τους. 
Θα ξεκινήσουμε από μια σύντομη αναφορά στα προβλήματα στα οποία ήρθε να δώσει λύση η θεωρία των ιδεών. 
Στη συνέχεια θα δούμε πώς ο Πλάτωνας έχτισε το οικοδόμημα της θεωρίας του, θέτοντας αρχικά τις βάσεις και προσπαθώντας μετά να γεφυρώσει όλα τα επιμέρους χάσματα που παρουσιάζονταν.

Η φιλοσοφική αναζήτηση, που είχε ξεκινήσει με τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, σχετικά με το πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο γύρω μας και τις αρχές λειτουργίας του, είχε φτάσει σε αδιέξοδο την εποχή του Πλάτωνα. 
Οι ηρακλείτειοι υποστήριζαν ότι τα πάντα στον κόσμο του χώρου και του χρόνου συνεχώς μεταβάλλονταν. 
Ούτε για μια στιγμή δεν σταματούσε η μεταβολή και τίποτα δεν έμενε το ίδιο από τη μια στιγμή στην άλλη. 
Συνέπεια αυτής της θεωρίας φαινόταν να είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε αυτόν τον κόσμο, εφόσον δεν μπορεί κανείς να πει ότι γνωρίζει κάτι που είναι διαφορετικό ετούτη τη στιγμή απ’ ό,τι ήταν μια στιγμή πριν. 
Η γνώση απαιτεί την ύπαρξη ενός σταθερού αντικειμένου. 
Ο Παρμενίδης, από την άλλη πλευρά, ισχυριζόταν ότι υπάρχει μια σταθερή πραγματικότητα, την οποία μπορούμε να ανακαλύψουμε μόνο μέσω της ενέργειας του νου, χωρίς καμιά ανάμειξη των αισθήσεων. 
Το αντικείμενο της γνώσης πρέπει να είναι αμετάβλητο και αιώνιο, εκτός χρόνου και μεταβολής, ενώ οι αισθήσεις μας φέρνουν σε επαφή με ό,τι είναι μεταβλητό και φθαρτό. 
Παράλληλα, «η ρητορική χρήση της γλώσσας, την οποία οι Σοφιστές ανήγαγαν σε θεωρία, είχε οδηγήσει σε αστάθεια και σχετικότητα κάθε σημασία, προπαντός στο πλαίσιο των ηθικών και πολιτικών αξιών».

Ο Πλάτων θέλοντας να διαφυλάξει το αγαθό της γνώσης και της αντικειμενικής αλήθειας από ιδεολογήματα που την απέρριπταν καταδικάζοντας τον άνθρωπο σε μια άγνοια μόνιμη και οδηγώντας τον τελικά στον αμοραλισμό, υποστήριξε ότι τα αντικείμενα της γνώσης, τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να οριστούν, υπήρχαν, αλλά δεν έπρεπε να ταυτιστούν με τίποτε στον αισθητό κόσμο· υπήρχαν σε έναν νοητό κόσμο, πέραν χώρου και χρόνου. 
Είναι οι περίφημες πλατωνικές ιδέες ή είδη.