Ιανουάριος, ή Γενάρης, ή Καλαντάρης... Ήθη έθιμα και παροιμίες...

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιανουάριος, ή Γενάρης, ή Καλαντάρης... Ήθη έθιμα και παροιμίες...
Ο Ιανουάριος ή Γενάρης ή Καλαντάρης ή Καλαντάρς (Ποντιακά), είναι ο πρώτος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και έχει 31 ημέρες.

Ο Ιανουάριος πήρε το όνομά του από τον Ιανό, θεό κάθε αρχής στη ρωμαϊκή μυθολογία. Όπως αναφέρει σχετικά και ο Ηλίας Αναγνωστάκης:
…ο Ιανός ήταν θεός δίμορφος, που παριστάνεται πότε με κλειδιά ή με τριακόσιες ψήφους στο δεξί του χέρι και εξήντα πέντε στο αριστερό, όσες οι μέρες του ενιαυτού. Εκκαλείτο δε και «Αιωνάριος» αντί Ιανουάριος, επειδή τον θεωρούσαν του αιώνος πατέρα. Είχαν μάλιστα οριστεί δώδεκα πρυτάνεις να τον υμνούν και υπήρχε δωδεκάβωμον στο ναό του, όσοι και οι μήνες του έτους. 

Ο Ιανουάριος, ωστόσο, δεν ήταν ανέκαθεν ο πρώτος μήνας του έτους για τους Ρωμαίους. Στα πρώτα χρόνια της ιστορίας τους, πρώτις μήνας ήταν ο Μάρτιος, από το όνομα του πολεμικού θεού τους Mars-Martis (δηλαδή του Άρη των Ελλήνων). Πρωτοχρονιά ήταν τότε η πρώτη Μαρτίου, η οποία εξακολούθησε να γιορτάζεται και στα κατοπινά χρόνια. Και επειδή θυμούνταν πως αυτή ήταν η αρχική τους πρωτοχρονιά, την έλεγαν πάτριον. Ο Ιανουάριος έγινε πρώτος μήνας αργότερα, όταν ο μυθικός βασιλιάς των Ρωμαίων Νούμας Πομπίλιος οργάνωσε το ημερολόγιο με βάση τον ήλιο.

Στον Ιανουάριο ο λαός μας έχει δώσει διάφορες ονομασίες, όπως το Γενάρης επειδή τότε γεννούν τα γιδοπρόβατα, και Μεσοχείμωνας επειδή είναι ο μεσαίος από τους μήνες του χειμώνα, όπως δηλώνει και η παροιμία «ως τα’ Αϊ-Γιαννιού, τρυγόνα, είναι η φούρια του χειμώνα». Είναι επίσης και ο μήνας με το λαμπρότερο φεγγάρι: «Του Γενάρη το φεγγάρι παρά ώρα μέρα μοιάζει». Ονομάζεται και Γατόμηνας επειδή στη διάρκειά του ζευγαρώνουν οι γάτες, και Μεγάλος μήνας ή Τρανός μήνας ή Μεγαλομηνάς γιατί είναι ο πρώτος μήνας του έτους και σε αντιδιαστολή με τον Φεβρουάριο, που είναι «κουτσός» (Κουτσοφλέβαρος).

Οι άντρες περνάνε πιο βαριά τις ιώσεις...

Αποτέλεσμα εικόνας για ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ οι αντρες και ο πειρετοςΟι γυναίκες κατά κανόνα τους κατηγορούν ότι φέρονται σαν μωρά όταν αρρωσταίνουν. 
Οι άντρες, όμως, στ’ αλήθεια υποφέρουν περισσότερο όταν παθαίνουν ίωση, αναφέρει μία βρετανίδα νευροεπιστήμονας.

Η δρ Αμάντα Έλισον, λέκτορας στο Τμήμα Ψυχολογίας και μέλος της Ερευνητικής Μονάδας Νοητικής Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο Durham, λέει πως οι άντρες διαθέτουν περισσότερους υποδοχείς θερμοκρασίας στον εγκέφαλό τους, με συνέπεια να βιώνουν τις συνέπειες κάθε εποχιακής ίωσης πιο έντονα απ’ όσο οι γυναίκες.


Η διαφορά εντοπίζεται σε μία περιοχή του εγκεφάλου που ρυθμίζει πλήθος σωματικών λειτουργιών, μεταξύ των οποίων και η θερμοκρασία.

Η περιοχή αυτή λέγεται προοπτικός πυρήνας και το μέγεθός της δεν είναι σταθερό στους άνδρες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Στην πραγματικότητα, άνδρες και γυναίκες αρχίζουν ισότιμα τη ζωή τους την μάχη εναντίον των ιώσεων και της γρίπης, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη περιοχή έχει το ίδιο μέγεθος στα παιδιά.

Καθώς όμως τα αγόρια μπαίνουν στην εφηβεία, η τεστοστερόνη (η ορμόνη του ανδρικού φύλου) αρχίζει να επηρεάζει τον προοπτικό πυρήνα, διογκώνοντάς τον.
Ο προοπτικός πυρήνας βρίσκεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου, ακριβώς κάτω από τον φλοιό του εγκεφάλου, προς το πρόσθιο τμήμα του.

Ο πυρήνας ενώνεται με την υπόφυση – τον αδένα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την παραγωγή πολλών ορμονών.

"Όταν εγώ είμαι ερωτευμένος κι εσύ... κολακευμένη"..!

Ο έρωτας είναι ύπουλο πράγμα... Mπορεί να σε χτυπήσει εκεί που δεν το περιμένεις. Και από τη στιγμή που θα σε "λαβώσει" το βέλος του, δεν ορίζεις τίποτα πια. Δεν είναι άδικο να συμπεριφέρεσαι σε έναν ασθενή με τόσο άσχημο τρόπο; Γιατί, καλά να είναι αμοιβαία τα αισθήματα. Οκ, όταν το αντικείμενο του πόθου σου σερβίρει μια ωραιότατη χυλόπιτα. Την παραλαμβάνεις και τελειώνει εκεί!
Τι γίνεται όμως όταν εσύ ανταποκρίνεσαι για λίγο, μου δίνεις ελπίδες και μετά κάνεις πίσω; Αρχίζεις τα "δεν ξέρω", "δεν είμαι σίγουρη" και άλλα τέτοια;

Όταν εγώ είμαι ερωτευμένος κι εσύ... κολακευμένη!
Όλοι νιώθουμε πολύ όμορφα στη θέα ενός άλλου ανθρώπου που λάμπει μόνο και μόνο επειδή μας βλέπει, που επιδιώκει να βρίσκεται κοντά μας και τρέμει να βρει τα πιο ωραία λόγια να μας μιλήσει. Από εκεί... μέχρι το να γίνω το παιχνιδάκι σου η απόσταση είναι μόλις ένα βήμα. Ένα νεύμα. Ένα φιλί. Ξεκινά λοιπόν κάτι που είναι τόσο δυνατό... μόνο για μένα! 

Όταν όμως χορτάσεις τη φιλαρέσκειά σου, τότε θα γίνεις ξαφνικά... λογική. Για μια οποιαδήποτε αφορμή, αυτή η σχέση δεν θα πρέπει να συνεχιστεί. Και η ειρωνεία είναι πως συνήθως το πιο ατράνταχτο επιχείρημα για αυτό είναι πως το κάνεις για το καλό μου, για να μην με πληγώσεις! Επειδή είμαι πολύ στοργικός και ρομαντικός απέναντι σου και δεν μου αξίζει. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι είναι πως όσο εσύ μου λες το γνωστό σε όλους παραμύθι, εγώ πιάνομαι από τις κουβέντες σου που δείχνουν ενδιαφέρον. Γεμίζω ελπίδα, πως αφού νοιάζεσαι τόσο πολύ, πάντα υπάρχει ελπίδα. 


Ζωή στο pause...

Φλερτ μέσω facebook... "Τι πρέπει να προσέχεις"..!

Αποτέλεσμα εικόνας για για τον αντρα το φλερτ στο facebook είναι απιστία;
Ο τρόπος που οι άνθρωποι, κυρίως οι νέοι, επικοινωνούν έχει αλλάξει άρδην με την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας. Και μαζί με την επικοινωνία έχει αλλάξει και ο τρόπος που οι νέοι φλερτάρουν, μέσα από μια οθόνη υπολογιστή, ή κινητού τηλεφώνου.

Το φλερτ μέσω facebook και άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media) είναι, πλέον, αρκετά διαδεδομένο. Έτσι, ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ασχολήθηκαν με το να προσδιορίσουν εκείνες τις μεθόδους που αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικές στο διαδικτυακό φλερτ.
Τι πρέπει να κάνει λοιπόν κανείς, προκειμένου να έχει μεγαλύτερη... δημοφιλία στο facebook και στο διαδίκτυο γενικότερα; Πρέπει να προσέχει, ώστε στις φωτογραφίες του/της, οι οποίες είναι ορατές από όλους, να έχει σωστή, όρθια στάση σώματος και να εμφανίζεται “ανοιχτός/ή” και με καλή διάθεση και πρόθεση.

Η πρώτη εντύπωση είναι ιδιαίτερα σημαντική στον σύγχρονο κόσμο, όπου οι άνθρωποι “συναντιούνται” συχνά μέσω διαδικτύου, υποστήριξε η επικεφαλής της μελέτης, Tanya Vacharkulksemsuk, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ.

Οι αποφάσεις σχετικά με την επιλογή ενός συντρόφου λαμβάνονται συχνά μετά από σύντομες αλληλεπιδράσεις που μερικές φορές διαρκούν μόνο μερικά λεπτά, ή ακόμα και δευτερόλεπτα, όπως είναι για παράδειγμα η πρώτη εντύπωση από το προφίλ ενός ατόμου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δήλωσε χαρακτηριστικά η Vacharkulksemsuk.

Για τις ανάγκες της έρευνας οι επιστήμονες εξέτασαν τις περιπτώσεις 144 ανδρών και των γυναικών που πέρασαν τέσσερα λεπτά μιλώντας από κοντά ο ένας στον άλλο, στο πλαίσιο της γνωστής διαδικασίας speed dating. Οι ερευνητές βαθμολόγησαν την στάση σώματος των συμμετεχόντων, καθώς κατέγραφαν τα αποτελέσματα της διαδικασίας και το ποιοι συμμετέχοντες ήταν οι πιο... δημοφιλείς.

Τι είναι τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Αποτέλεσμα εικόνας για http://meonomateponymo.blogspot.gr/
Αυτοάνοσα νοσήματα είναι οι ασθένειες που ο οργανισμός μας ουσιαστικά επιτίθεται στον εαυτό του, στα κύτταρα του και κατ’ επέκταση στα όργανά του.

Το ανοσολογικό μας σύστημα είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι η άμυνά μας στις ασθένειες. Στα αυτοάνοσα, το ανοσοποιητικό δεν «πέφτει» δεν δυσλειτουργεί αλλά αντιθέτως βρίσκεται σε υπερδραστηριότητα, υπερλειτουργεί με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζει τα δικά του στοιχεία και να καταστρέφει τους υγιείς ιστούς του.

Τα αυτοάνοσα είναι το πιο συχνό αίτιο των χρόνιων ασθενειών και έρχονται τ αντιμετωπίζουν πιο συχνά οι άνθρωποι απ ότι με τον καρκίνο ή τις καρδιοπάθειες. Στην Αμερική 1 στους 5 θα νοσεί κάποια στιγμή με κάποιο αυτοάνοσο ενώ 1 στους 10 στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα. Την τελευταία δεκαετία τα αυτοάνοσα είχαν ραγδαία αύξηση με ισχυρότερους και συνηθέστερους αντιπροσώπους τα εξείς:

Σκλήρυνση κατά πλάκας
Μυασθένειες
Διαβήτης τύπου 
Ρευματοειδής αρθρίτιδα
Θυρεοειδίτιδα Hashimoto
Ψωρίαση
Ελκώδης κολίτιδα
Νόσος του Crohn
Ερυθηματώδης λύκος
Δερματίτιδες π.χ σκληροδερμία
Ποιο είναι το αίτιο για τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Ιός γρίπης: η ιστορία της επιδημίας...

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιός γρίπης: η ιστορία της επιδημίας
Η ιστορία της γρίπης χρονολογείται από το 412 π.Χ. όταν ο Ιπποκράτης περιέγραψε επιδημία γριπώδους συνδρομής. Στον προηγούμενο αιώνα παρατηρήθηκαν 3 μεγάλες πανδημίες γρίπης: το 1918 (ιός τύπου Α, Η1Ν1 Ισπανική γρίπη), το 1957 (ιός τύπου Α, Η2Ν2 Ασιατική γρίπη) και το 1968 (ιός τύπου Α, Η3Ν2, Hong - Kong).

Τα τελευταία χρόνια την παγκόσμια κοινότητα απασχολεί η δραστηριότητα των ιών της γρίπης  και η πιθανότητα εμφάνισης πανδημίας από ένα νέο στέλεχος (πχ. το 2006, διαδικασίες επιδημιολογικής επιτήρησης και παρέμβασης κινητοποίησε ο ιός της γρίπης Η5Ν1, γνωστός ως ιός της γρίπης των πτηνών).

Πρόσφατα, ένας νέος ιός γρίπης Α (Η1Ν1) εμφανίστηκε και πολύ γρήγορα αποτέλεσε ένα παγκόσμιο πρόβλημα δημόσιας υγείας προκαλώντας την κινητοποίηση μηχανισμών προάσπισης της υγείας σε επίπεδο πληθυσμών. Ο νέος ιός πρωτοαναγνωρίστηκε στις 17 Απριλίου 2009 σε 2 παιδιά από την Καλιφόρνια που είχαν επιστρέψει από ταξίδι στο Μεξικό. Πολύ γρήγορα εντοπίσθηκαν και άλλα κρούσματα στην περιοχή του Μεξικού. Ο νέος αυτός ιός έμοιαζε αρκετά με  ιό που προσβάλλει τους χοίρους για αυτό και αρχικά η γρίπη  χαρακτηρίστηκε ως γρίπη των χοίρωνΑυτό είχε σαν συνέπεια να υπάρχουν αρχικά ερωτήματα για την κατανάλωση χοιρινού κρέατος.

Οι Φονικές Παρεκκλίσεις της Θρησκείας

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι Φονικές Παρεκκλίσεις της Θρησκείας
Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21ο αιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21ος αιώνας θα είναι θρησκευτικός».
Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια. Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός. Και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!

Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του!
«Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!

Σε αυτό διέπρεψαν κυρίως οι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί», ο οποίοι είναι υπεύθυνοι για φονικούς πολέμους διάρκειας τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών! Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, σε ένα σύνολο 67 μεγάλων πολέμων (από τους εμφυλίους πολέμους στην Κίνα, το 1027 π.Χ., μέχρι την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το 2003), στις 23 περιπτώσεις οι θρησκευτικές διαφορές συνέβαλαν από μικρό έως αρκετά μεγάλο ποσοστό, και σε 5 ήταν απόλυτα καθοριστικές. Και στις 28 περιπτώσεις εμπλεκόμενες ήταν οι δύο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. (Υπ’ όψιν ότι στην έρευνα δεν αναφέρονται οι εμφύλιοι θρησκευτικοί διωγμοί και οι σφαγές των διαφόρων «αιρετικών». Αν συμπεριληφθούν, το ποσοστό θα φτάσει σε πολύ υψηλότερα επίπεδα). Η μικρή συμμετοχή του Ιουδαϊσμού δεν τον απενοχοποιεί καθόλου, δεδομένου ότι είναι η πρωταρχική και κύρια πηγή του κακού, ο βασικός υπεύθυνος για την εμφάνιση των καθαρά θρησκευτικών πολέμων, όπως θα δούμε παρακάτω.

Μάγοι, μάγισσες και δαιμόνια στην Αρχαία Ελλάδα...

Σχετική εικόνα
«Αναθέτω στη Δήμητρα και την Κόρη αυτόν που με κακολόγησε ισχυριζόμενος ότι κάνω δηλητήρια κατά του άντρα μου.
Να ανεβεί κι αυτός κι όλο του το σόι στο ιερό της Δήμητρας καιόμενος και ομολογώντας και να μην τον σπλαχνιστούν ούτε η Δήμητρα ούτε η Κόρη ούτε οι άλλοι θεοί». 

«Αφέντη Ποσειδώνα, σου παραδίδω τον άντρα που έκλεψε τον σόλιδο και έξι νομίσματα του Μουκόνιου. Μακάρι να πιεις και να πάρεις το αίμα του κλέφτη, αφέντη Ποσειδώνα». 
«Καταδέω τον Σμινδυρίδην προς τον Ερμήν τον Εριόνιον και προς την Περσεφόνην και προς την Λήθη. Καταδέω τον νου του, τη γλώσσα του, την ψυχή του και όσα κάνει εναντίον μου σε σχέση με τη δίκη που ο Σμινδυρίδης έχει ξεκινήσει εναντίον μου». 


Αιώνες πριν, το αρχαιοελληνικό παρελθόν δεν περιελάμβανε μόνο τη δημιουργία έργων υψηλής τέχνης και την ανάπτυξη της φιλοσοφικής σκέψης, είχε και μια λιγότερο λαμπερή πλευρά. Στην καθημερινή ζωή και στον αγώνα για την επιβίωση οι δεισιδαιμονίες κατείχαν σοβαρή θέση. Η μαγεία δεν ήταν άγνωστη στην αρχαία Ελλάδα, το αντίθετο. Μπορεί να ήρθε από την Ανατολή, μπορεί να διαποτίστηκε από το ελληνικό πνεύμα, ταυτόχρονα όμως παρέμεινε αυτό που ήταν: μαγεία. Οσο για τις λέξεις «Αμπρα κατάμπρα» που όλοι κάποτε έχουμε χρησιμοποιήσει, υποψιάζεται κανείς ότι ανάγονται σε αρχαίους μαγικούς λόγους όπως το όνομα του δαίμονα Αβρασάξ και η παλινδρομική φράση «ΑΒΛΑΝΑΘΑΝΑΛΒΑ»;

Για ένα διεφθαρμένο άτομο λένε ότι είναι «εξώλης και προώλης», κάτι το οποίο όμως αποτελεί παρεφθαρμένη μορφή μιας στερεότυπης φράσης που εμφανίζεται σε αρχαίες κατάρες. Ενώ αν κάποιοι έχουν βρεθεί στον έβδομο ουρανό, ας γνωρίζουν ότι πρόκειται για κατάλοιπο της αρχαίας αντίληψης περί επτά ουρανών, η οποία επίσης ανάγεται στην αρχαία μαγεία. Η επιβίωση αυτών των φράσεων στη νεοελληνική γλώσσα, δηλωτική της σημασίας που είχε στην αρχαιότητα η μαγεία ως φαινόμενο και νοοτροπία, είναι ένας από τους λόγους που έχει ωθήσει τη σύγχρονη έρευνα στη μελέτη του αντικειμένου. Οπως συνέβη με τον κύκλο ομιλιών με θέμα «Η μαγεία στην αρχαία Ελλάδα», ο οποίος διοργανώθηκε από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών σε επιμέλεια της δόκτορος Αφροδίτης Αβαγιανού και με τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων στο πεδίο της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.

Η δεισιδαιμονία ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους απαίδευτους ανθρώπους....

Αποτέλεσμα εικόνας για Η δεισιδαιμονία ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους απαίδευτους ανθρώπους....
Σύμφωνα προς τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους τα εξής τρία κοινωνικά φαινόμενα, δηλαδή: 
α΄) η ειδωλολατρία, 
β΄) η φυσεοφοβία (Παγανισμός), 
και γ΄) η μαγεία, αποτελούσαν μέρη της πνευματικής μάστιγας που ονομαζόταν γενικά δεισιδαιμονία.

Η δεισιδαιμονία ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους απαίδευτους ανθρώπους, ανεξάρτητα κοινωνικής τάξης και οικονομικής επιφάνειας. 

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Οι ιερείς της αρχαιότητας θεωρούσαν, ότι το Θείον μπορούμε να τον πλησιάσουμε μόνο μέσα από την έρευνα και την φιλοσοφία. 
Η αναζήτηση της αλήθειας γύρω από το πρόσωπο και τη φύση του Θεού ήταν ότι σημαντικότερο για τον αρχαίο Έλληνα× σε αντιδιαστολή φυσικά με το χριστιανικό«πίστευε και μη ερεύνα»:

«Για τούτο η αναζήτηση της αλήθειας, και μάλιστα αυτή που αναφέρεται στους θεούς, είναι έντονη ορμή προς τη θεότητα. 
Η σχετική μάθηση και η έρευνα είναι όμοια κατά κάποιο τρόπο με ανάληψη ιερών καθηκόντων και έργο ιερότερο από κάθε θρησκευτική αποχή, από κάθε υπηρεσία στους ναούς...»

(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος»)... 

Ο Πλούταρχος, λοιπόν, υποστήριζε ότι η μελέτη και η έρευνα γύρω από την θεία φύση είναι σημαντικότερη ακόμα και από την ανάληψη ιερατικών καθηκόντων.
Ο άνθρωπος, που ενώ δεν γνωρίζει την ουσία του Θεού είναι θρήσκος τότε θα καταλήξει στην δεισιδαιμονία:...

«Η αμάθεια και η άγνοια σχετικά με τους θεούς χωρίζεται ευθύς εξ αρχής σε δύο ρεύματα, από τα οποία το ένα δημιουργεί στους σκληρούς χαρακτήρες, σαν πάνω σε τραχύ έδαφος, την αθεΐα, και στους μαλακούς (λεπτούς) χαρακτήρες, σαν σε υγρά εδάφη, τη δεισιδαιμονία. 

Οι καλλιτέχνες είναι πιο επιρρεπείς στη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή..!

Αποτέλεσμα εικόνας για Σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή;
Από την αρχαία Ελλάδα είχε τεθεί από τον Αριστοτέλη το ζήτημα της πιθανής σχέσης δημιουργικότητας και τρέλας Οι καλλιτέχνες έχουν 25% μεγαλύτερη πιθανότητα να διαθέτουν γονίδια που αυξάνουν τον κίνδυνό τους να εμφανίσουν σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη), σύμφωνα με μία νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Η γενετική μελέτη έρχεται να αναζωπυρώσει τη χρόνια διαμάχη κατά πόσο υπάρχει στους καλλιτέχνες αυξημένο γενετικό υπόβαθρο ψυχικών παθήσεων ή όπως θα έλεγαν παλαιότερα σε ποιο βαθμό η καλλιτεχνική δημιουργικότητα συνορεύει με την τρέλα. Ήδη, από την αρχαία Ελλάδα είχε τεθεί- από τον Αριστοτέλη και άλλους- το ζήτημα της πιθανής σχέσης δημιουργικότητας και τρέλας, ένα ερώτημα που έθιξαν αργότερα διάφοροι άλλοι φιλόσοφοι και καλλιτέχνες, όπως ο Σενέκας, ο Σέξπηρ και ο λόρδος Βύρων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Κάρι Στέφανσον της ισλανδικής εταιρείας γενετικής deCODE, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience», σύμφωνα με τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Ιντιπέντεντ», συσχέτισαν γενετικά και ιατρικά δεδομένα από 86.000 Ισλανδούς. Διαπίστωσαν ότι οι καλλιτέχνες ανάμεσα σε αυτά τα άτομα (ζωγράφοι, μουσικοί, συγγραφείς, χορευτές κ.α.) είχαν κατά μέσο όρο 17% μεγαλύτερη πιθανότητα να διαθέτουν στο γονθιδίωμά τους γονίδια που αυξάνουν τον κίνδυνο για σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή.

Σε μία δεύτερη φάση, οι ερευνητές έκαναν κάτι παρόμοιο με 35.000 άτομα στην Ολλανδία και τη Σουηδία, διαπιστώνοντας μία ακόμη μεγαλύτερη συσχέτιση μεταξύ δημιουργικότητας και ψυχικής πάθησης, καθώς όσοι ήσαν καλλιτέχνες, είχαν 25% μεγαλύτερη πιθανότητα να διαθέτουν τα σχετικά γονίδια αυξημένου κινδύνου, από ό,τι οι άνθρωποι με λιγότερο δημιουργικά επαγγέλματα (χειρώνακτες εργάτες, αγρότες, πωλητές κ.α.).

Σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή... Δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Αποτέλεσμα εικόνας για Σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή;
Κοινό γενετικό υπόβαθρο φαίνεται ότι έχουν δύο ασθένειες τις οποίες οι ψυχίατροι θεωρούν εντελώς διαφορετικές. Ειδικότερα, η σχιζοφρένεια και η διπολική διαταραχή (ή αλλιώς μανιοκατάθλιψη) βρέθηκαν να συνδέονται με κοινά γενετικά χαρακτηριστικά σε ευρύτατη μελέτη επιστημόνων από 11 ερευνητικά κέντρα σε ΗΠΑ, ΕΕ και Αυστραλία. 

Οι ερευνητές συνέκριναν γενετικά δεδομένα από 15.000 ασθενείς και 50.000 υγιείς ανθρώπους προκειμένου να εντοπίσουν μικροαλλαγές στο γονιδίωμα οι οποίες σχετίζονταν με την εμφάνιση της σχιζοφρένειας. Καθεμία από αυτές τις αλλαγές δεν συμβάλλει παρά κατά ένα 0,2% στην εμφάνιση της νόσου, όμως συλλογικά αυτές φέρουν την ευθύνη για το ένα τρίτο του συνολικού κινδύνου εμφάνισης της σχιζοφρένειας (η οποία εκτός από γενετική ενέχει και περιβαλλοντική συνιστώσα). 

Τα ευρήματα της εν λόγω μελέτης αναμένονταν προκειμένου να ριχθεί φως στην αιτιολογία της σχιζοφρένειας και αυτά δεν είναι καθόλου αμελητέα. Παραδείγματος χάριν, εντοπίστηκαν αλλαγές σε γονίδια που σχετίζονται με την ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων και την παραγωγή πρωτεϊνών που βοηθούν στη μετάδοση μηνυμάτων από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο. Από τη μελέτη προέκυψε ωστόσο και ένα αναπάντεχο εύρημα: οι ίδιες γονιδιακές αλλαγές εντοπίστηκαν τόσο σε άτομα με σχιζοφρένεια όσο και σε άτομα με διπολική διαταραχή, μια ξεχωριστή νόσο.ΑΝ το γενετικό υπόβαθρο της σχιζοφρένειας και της διπολικής διαταραχής είναι όμως κοινό, η θεώρηση για τις δύο ασθένειες και τον τρόπο με τον οποίο αυτές αντιμετωπίζονται πιθανόν να πρέπει να αλλάξει.

Οι τοξικοί άνθρωποι σκοτώνουν.. Κυριολεκτικά!

Δεν είναι απλώς τα αρνητικά αισθήματα που δημιουργούν σε έναν κοινωνικό κύκλο – έρευνες τους «χρεώνουν» εμφράγματα και άλλες καρδιακές παθήσεις

Η έκθεση σε αρνητικά συναισθήματα σε πρώτη φάση κάνει το υγιές άτομο να διακρίνει πιο εύκολα την αρνητική πλευρά των πραγμάτων και στη συνέχεια να φοβάται, να άγχεται, να περιμένει την κακή εκδοχή της όποιας κατάστασης.

Τις συνέπειες της συναναστροφής με γκρινιάρηδες, μονίμως θυμωμένους ανθρώπους, με κόσμο που ποτέ δεν έχει μία καλή κουβέντα να πει για κανέναν, τις γνωρίζουν όλοι. Ο αρνητισμός, η απαισιοδοξία, η πίστη στο ότι κάτι κακό θα συμβεί, μπορεί να καταβάλλει ακόμη και τον πιο δυνατό χαρακτήρα, μπορεί να χαλάσει τη μέρα ενός ολόκληρου γραφείου, μπορεί να σκεπάσει την πόλη… Υπερβολικό; Σύμφωνα με νέες ιατρικές μελέτες η συναναστροφή με τοξικούς ανθρώπους δεν σκοτώνει απλώς την καλή μας διάθεση και την ακμαία ψυχολογία μας. Άνθρωποι που γεννήθηκαν… θυμωμένοι, πικρόχολοι, εχθρικοί και κυνικοί δεν επηρεάζουν μόνο την ψυχή, αλλά επί της ουσίας και την καλή υγεία και τη φυσική μας κατάσταση.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα με τίτλο «Συναισθηματική επιμόλυνση και προεκτάσεις της στην υγεία», η οποία εκπονήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Οχάιο σε συνεργασία με επιστημονικούς συμβούλους του Πανεπιστημίου της Χαβάης, η συστηματική έκθεση υγιών, εξωστρεφών ανθρώπων σε περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχουν αγχώδεις, οργισμένες, εχθρικές προσωπικότητες, επιδρά με τέτοια ένταση που δεν επιβαρύνει μόνο τον ψυχισμό, αλλά και βασικά όργανα του ανθρώπινου σώματος, όπως η καρδιά.

Ευγένεια και Χυδαιότητα - Φρ. Νίτσε!

http://meonomateponymo.blogspot.gr/
Οι χυδαίοι άνθρωποι βλέπουν τα ευγενικά και γενναιόφρονα αισθήματα σαν κάτι να τους λείπει, να τους λείπει η ορθότητα, άρα –να τους λείπει - η αληθοφάνεια : όταν μιλούν γι’ αυτό, κλείνουν πονηρά το μάτι, σαν να λένε: «κάποιο συμφέρον υπάρχει κρυμμένο πίσω απ΄ αυτό, δεν μπορεί να δει κανείς τι υπάρχει μέσα σε όλα τα πράγματα», και υποψιάζονται πως το ευγενικό πλάσμα γυρεύει να κερδίσει κάτι μ΄ έναν ελιγμό.

Όταν όμως πεισθούν, με αναμφισβήτητο τρόπο, πως ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καμία εγωιστική πρόθεση, και πως περιφρονεί το μικρό κέρδος, τότε βλέπουν τον άνθρωπο αυτό σαν ένα τρελό: του δείχνουν περιφρόνηση όταν τον βλέπουν να χαίρεται και γελούν με τη λάμψη των ματιών του. Και αναρωτιούνται: «Πως μπορεί να είναι χαρούμενος όταν πάθει κάποια ζημιά! Πως μπορεί να ζητά να ζημιώσει. Σίγουρα, το πάθος της ευγένειας θα είναι μπερδεμένο με κάποια αρρώστια του λογικού !».

Τέτοιες ερωτήσεις κάνουν μέσα τους, έτσι σκέπτονται, όπως σκέπτεται κάποιος μπρος στη χαρά που αισθάνεται ένας τρελός για την έμμονη ιδέα του.
Μια χυδαία φύση αναγνωρίζεται εύκολα αν προσέξει κανείς δύο βασικά πράγματα. Πρώτον – μια χυδαία φύση –δεν λησμονά ποτέ ποιο είναι το συμφέρον της, δεύτερον, η μανία αυτή του σκοπού του κέρδους, είναι σ’ αυτή πιο ισχυρή, παρά το βίαιο ένστικτο. Μέλημα της και αξιοπρέπεια της είναι το να μην παρασύρεται από την άλογη παρόρμηση σε άκαιρες πράξεις. Η ανώτερη φύση είναι πιο παράλογη και αυτό γιατί ο ευγενής, ο γενναιόφρων άνθρωπος υπακούει στα ένστικτα του ΄στις πιο καλές στιγμές του, σταματάει το μυαλό του.

Ένα αρσενικό ζώο που προστατεύει τα μικρά του βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή ή που ακολουθεί το θηλυκό στο θάνατο, την εποχή του οργασμού, δεν λογαριάζει ούτε τον κίνδυνο, ούτε καν αυτόν τον ίδιο τον θάνατο, κι΄αυτή γιατί ακόμα η λογική του σταματά, η ευχαρίστηση που του προσφέρουν τα μικρά του ή το θηλυκό του και ο φόβος μη τύχει και τα αποχωρισθεί το κυριεύουν ολοκληρωτικά, γίνεται πιο ζώο απ’ ότι συνήθως είναι, όπως ακριβώς συμβαίνει στον ευγενικό και γενναιόφρονα άνθρωπο.

10 γυναίκες προς αποφυγή...

Γυναίκες προς αποφυγή (1)
Έχεις προσέξει ότι υπάρχουν πολλές κούκλες αλλά κάποιες είναι πανούκλες! 
Και δεν αναφερόμαστε στην εξωτερική ομορφιά… 
Συγκεντρώσαμε τους δέκα τύπους γυναικών που πρέπει οπωσδήποτε να αποφύγεις, αν θέλεις να ζήσεις εσύ καλά κι ακόμα καλύτερα.
Ok, έχουμε υπόψη μας την κλασσική Barbie με τα μακριά ξανθά μαλλιά, το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη και τα ατελείωτα πόδια. 
Τα κοριτσάκια εμπνέονται από αυτή ώστε να είναι πάντα καμαρωτές και υπάκουες στον κάθε …Ken. 
Παρόλα αυτά, η βιομηχανία δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. 
Όχι μόνο δημιούργησε τη Barbie νύφη, στο πανεπιστήμιο, πιλότο, νεράιδα, βασίλισσα και ό,τι άλλο, αλλά έβγαλε κι άλλες κούκλες, που αν υπήρχαν στην πραγματικότητα, θα ήταν προς αποφυγή.

Ο Ελληνας στρατιώτης δια μέσου των αιώνων....

Μια εικονογραφημένη ιστορική αναδρομή αφιερωμένη στον Ελληνα στρατιώτη. Τον μαχητή της Ελευθερίας και των ιδανικών της Πατρίδας.

Ελέγχοντας τα πάθη μας ή υπό την επίδραση των παθών μας;

Τα πάθη μας καταστρέφουν… Τα πάθη είναι χρήσιμα και λειτουργούν ως κίνητρα… Τα πάθη μας κάνουν να χάνουμε κάθε έλεγχο και να ξεφεύγουμε από τα όρια που οι ίδιοι έχουμε θέσει… Τι ισχύει τελικά και πόσο εύκολο είναι να ελέγχουμε τα πάθη μας; Αλλά αξίζει να ελέγχουμε τα πάθη ή έτσι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζει στο έπακρο; Υπάρχουν καλά και κακά πάθη ή όλα τα πάθη ανάλογα με το βαθμό και την ένταση που τα ζούμε μπορεί να μας οδηγήσουν στην καταστροφή; 

Αλλά ας ξεκινήσουμε να δούμε τι καθορίζεται ως πάθος: είναι η διαρκής και έντονη διάθεση του ατόμου να επικρατήσει η επιθυμία του. Το άτομο όταν βρίσκεται υπό την καθοδήγηση ενός πάθους ουσιαστικά παρασύρεται και χάνει τον έλεγχο, καθώς σκέφτεται μόνο την επιτυχή πραγματοποίηση της επιθυμίας του. 

Το κύριο χαρακτηριστικό του πάθους είναι μια διαρκής ανάγκη ικανοποίησης της επιθυμίας, καταβάλλοντας όλες τις δυνάμεις με στόχο την απόλαυση. Ωστόσο, το πάθος δημιουργεί μια αυξανόμενη ανοχή στην πραγματοποίηση της επιθυμίας, με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο δύσκολο να υπάρξει κορεσμός. Το πάθος κυριαρχεί στον άνθρωπο και στη συμπεριφορά του, ενώ το ίδιο το άτομο θεωρεί ότι βρίσκεται στο επίκεντρο των αναγκών του η κάλυψη της συγκεκριμένης επιθυμίας. Ωστόσο, πόση ευχαρίστηση λαμβάνει τελικά το άτομο από την πλήρωση του πάθους όταν καταλήγει να βιώνει ενοχές και να βρίσκεται σε μια διαρκή προσπάθεια κάλυψης της επιθυμίας του;

Τι είδους πάθη υπάρχουν; Αλκοόλ- μέθη, φαγητό- λαιμαργία, φιληδονία- σεξ, χαρτοπαιξία, φιλαργυρία, ζηλοτυπία, φθόνος. Είναι κάποια είδη παθών που έχουν κυρίως αρνητική χροιά, καθώς σε μεγάλο βαθμό και ένταση έχουν αρνητικές συνέπειες και καταστροφικές για το ίδιο το άτομο ή το περιβάλλον του. 

Υπάρχουν όμως πάθη που μας πάνε μπροστά; Το πάθος για τις τέχνες, το πάθος για τη δουλειά μας, το πάθος για δραστηριότητες, το πάθος στην αγάπη και τον έρωτα θα μπορούσε να είναι κάποια τέτοια πάθη. 

«Ρίζα πάντων των κακών εστίν η φιλαργυ­ρία» (Α’ Τιμόθ., στ’, 10)

Αποτέλεσμα εικόνας για Φιλαργυρία
~ Απ’ όλες τις αρρώστειες που παθαίνει η ψυχή του ανθρώπου, η πιο σιχαμερή, κατά την κρίση μου, είναι η φιλαργυρία, η τσιγγουνιά.

Από μικρός την απεχθανόμουνα. Και τώρα, μ’ όλο που, με την ηλικία, άλλαξα γνώμη για πολλά πράγματα, για την τσιγ­γουνιά δεν άλλαξα. Προτιμώ νάχω να κάνω και μ’ έναν φονιά ακό­μα, παρά μ’ έναν τσιγγούνη. Γιατί, ο φονιάς μπορεί να σκότωσε σε αναβρασμό ψυχής, απάνω στον θυμό του, και να μετάνοιωσε ύστε­ρα, ενώ ο τσιγγούνης είναι ψυχρός υπολογιστής, ως το κόκκαλο χα­λασμένος. Στον φονιά μπορεί να βρεις και κάποια αισθήματα, στον τσιγγούνη δεν θα βρεις κανένα. Ο τσιγγούνης, είναι βέβαια πάντα εγωιστής, αγαπά μοναχά τον εαυτό του, αλλά, πολλές φορές, είναι ένα τέρας χειρότερο κι από τον εγωιστή, γιατί μπορεί να μην α­γαπά μήτε τον εαυτό του, και να τον αφήσει να πεθάνει από την πείνα.

Μ’ αυτό δείχνει ο άνθρωπος πώς μπορεί να καταντήσει σε μια κατάσταση που δεν καταντά κανένα από τα άλλα ζώα. Μοναχά αυτός, που ωνόμασε τον εαυτό του «βασιλέα των ζώων», φτάνει σε τέτοια σιχαμερή ανοησία, ώστε, από την τσιγγουνιά του, να κρύβει τα λεφτά μέσα στο στρώμα ή στο μαξιλάρι, και να πεθαίνει από την πείνα. Είδατε κανένα σκύλο τσιγγούνη; Ή κανέναν γάιδαρο, που νάχει μπόλικον σανό για να φάγει, κι ωστόσο να μην τον εγ­γίζει, και να τον βρίσκουνε ψόφιον από την πείνα; Βλέπεις πώς ο τσιγγούνης καταντά τρελλός, και μάλιστα ο πιο ασυμπάθιστος, ο πιο αντιπαθητικός τρελλός.
Αλλά κι εκείνος που είναι συνηθισμένος φιλάργυρος και που δεν φτάνει στο πάθος που είπα, και κείνος έχει απάνω του κάποια κρυάδα. Τον πλησιάζεις δισταχτικά. Δεν μπορείς να του φερθείς ελεύθερα, γιατί κι εκείνος είναι διπλοκουμπωμένος, «σπαγγοραμένος», όπως τον λένε. Γιατί, η τσιγγουνιά τον κάνει υποκριτή και καχύποπτον.

Ποια λάθη των γονιών κάνουν τα παιδιά κακομαθημένα;

Σχεδόν καθημερινά αντιμετωπίζω γονείς σε κρίση. Γονείς οι οποίοι δεν είναι σίγουροι, αν χειρίζονται σωστά τις σχέσεις τους με τα παιδιά τους. Γονείς σε απόγνωση, οι οποίοι απελπισμένα ψάχνουν να βρουν σημεία για τη σωστή ανατροφή των παιδιών τους.
Καταστάσεις απλές, όπως παραδοσιακές οικογένειες, με ένα ή δύο παιδιά, αλλά και καταστάσεις περίπλοκες, με ελεύθερες σχέσεις γονέων και παιδιά από προηγούμενους, διαλυμένους γάμους. Και σε όλες τις αγωνιώδεις απορίες των γονέων, κυριαρχούν οι ενοχές, μήπως δεν συμπεριφέρονται σωστά στα παιδιά τους. Παιδιά, που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι και πάνω από 20 ή 30 ετών!

Τα αίτια και εδώ είναι ιστορικά. Τα παιδιά μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ένα προσάρτημα στην παραδοσιακή οικογένεια. Ο πατέρας αφέντης πήγαινε μπροστά, η σύζυγος ακολουθούσε και τα παιδιά τελευταία. Και μάλιστα τα παιδιά ακολουθούσαν με ηλικιακή σειρά. Δηλαδή η αξία τους στο οικογενειακό κάδρο, ήταν ανάλογη με τη σειρά γέννησής τους. Δεν υπήρχε αμφισβήτηση στον ρόλο των μελών της οικογένειας. Οι γονείς έδιναν εντολές και τα παιδιά, ανάλογα με τις δυνατότητές τους, τις εκτελούσαν.

Όποιος πίστευε ότι το πλαίσιο αυτό τον έσφιγγε, δεν είχε άλλη επιλογή από το να φύγει. Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα πετυχημένων ανθρώπων, που έφυγαν από το σπίτι τους για να βρουν την τύχη τους και διακρίθηκαν. Οι περισσότεροι εθνικοί μας ευεργέτες, έφυγαν από το χωριό τους, κυνηγώντας το όνειρό τους στο άγνωστο. Όποιος έμενε ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει τους αυστηρούς κανόνες της οικογένειας και της τοπικής κοινωνίας.


Η κατάσταση αυτή ανατράπηκε μετά τον Πόλεμο. Η αύξηση των γεννήσεων με την έκρηξη του baby booming, παράλληλα με την ιλιγγιώδη οικονομική ανάπτυξη, έφερε ξαφνικά τα παιδιά στην κορυφή της καταναλωτικής πυραμίδας.
Όλα ήταν φτιαγμένα για τα παιδιά, όλοι απευθύνονταν στα παιδιά. Οι μικροί καταναλωτές έγιναν οι βασιλείς της καταναλωτικής κοινωνίας. Παράλληλα η δυτική κοινωνία, αφού έλυσε το επισιτιστικό της πρόβλημα, στράφηκε στην ψυχανάλυση. Όμως το κύριο δίδαγμα της ψυχαναλυτικής θεωρίας, δεν είναι άλλο από το ότι: «για όλα φταίνε οι γονείς». Έτσι οι γονείς μπήκαν αυτόματα στο στόχαστρο, όλων όσων προβάλλονταν ως υπερασπιστές των παιδιών. Η λογοτεχνία, ο τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, όλα μιλούσαν για τη μεγάλη ευθύνη των γονιών, απέναντι στα απροστάτευτα μικρά πλασματάκια. Μόνο που τα γλυκά αυτά πλασματάκια, αν τους δώσεις την ευκαιρία μπορούν εύκολα να μεταμορφωθούν σε τερατάκια.

Μη στερείτε από τα παιδιά τα λάθη τους

Αποτέλεσμα εικόνας για Μη στερείτε από τα παιδιά τα λάθη τους
Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι «Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο» και όπως λέει και ο σοφός λαός «από τα λάθη μας μαθαίνουμε».

Όμως οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί αφιερώνουν υπερβολικά μεγάλο μέρος της ενέργειά τους στην εξαφάνιση των λαθών των παιδιών μην επιτρέποντας, πολλές φορές, ούτε καν την εκδήλωσή τους.
Όμως με αυτό τον τρόπο τα λάθη αυτά ποτέ δεν διορθώνονται απλά μπαλώνονται όπως όπως με συνέπεια την επανεμφάνιση τους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται να κάνουν λάθη, γίνονται συντηρητικά, δεν παίρνουν ρίσκα και καταρρέουν ψυχολογικά όταν δεν καταφέρουν να πετύχουν το τέλειο.

Παιδιά που δεν τους επιτρέπεται  να κάνουν λάθη δύσκολα θα αναπτύξουν τις απαραίτητες δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπόφευκτα λάθη και τις αποτυχίες της ζωής.
Ο κυριότερος λόγος  που γράφτηκε το κείμενο αυτό είναι για να δείξει τη μεγάλη σημασία της αξιοποίησης του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Οι πιο σύγχρονες θεωρίες μάθησης αποδεικνύουν ότι οι τα παιδιά όχι απλά  μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους αλλά και ότι αυτός είναι και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μάθουν σωστά.

Αντί λοιπόν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να θεωρούν τα λάθη των παιδιών τον μεγαλύτερο εχθρό της μάθησης και να τρέχουν να τα εξαφανίζουν δίνοντας κατευθείαν τις σωστές απαντήσεις  ή αποδοκιμάζοντας και τιμωρώντας τις λάθος, καλό θα ήταν να δουν τα λάθη των παιδιών ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για τη σωστή μάθηση. Πρέπει λοιπόν να δίνουν κίνητρα στα παιδιά να ρισκάρουν και να κάνουν λάθη και όχι το αντίθετο. Τα λάθη των παιδιών είναι ένα από τα βασικότερα εργαλεία μάθησης.

ΠΡΙΝ ΜΑΘΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΜΑΘΟΥΝ

20 γνωρίσματα των ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να είναι ευτυχισμένοι

Tα βήματα προς την ευτυχία μπορεί να είναι πιο απλά από όσο φανταζόσουν. 
Το μόνο που χρειάζεται είναι να τα ακολουθήσεις τον δρόμο που θα σε πάνε.

Όλοι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που καταφέρνουν να είναι ευτυχισμένοι, ακόμη και εν μέσω κάποιας αγωνιώδους δοκιμασίας στη ζωή τους. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθουν πόνο, θλίψη ή λύπη – απλά, δεν αφήνουν αυτά τα συναισθήματα να κατακλύσουν την ζωή τους.
Το Cosmo.gr σε συνεργασία με το Letsfamily.gr σου παρουσιάζει τα 20 κυρίαρχα γνωρίσματα των ευτυχισμένων ανθρώπων:


1. Εκτιμούν την ζωή
Είναι ευγνώμονες που ξυπνούν κάθε πρωί. 
Αναπτύσσουν μία παιδική αίσθηση θαυμασμού για τη ζωή και εστιάζουν στην ομορφιά της κάθε στιγμής. 
Δεν παίρνουν τίποτε ως δεδομένο – προσπαθούν να αδράξουν την κάθε στιγμή και αγνοούν τις μικρές αναποδιές.

2. Διαλέγουν τους φίλους τους …σοφά
Περιτριγυρίζονται από άλλους χαρούμενους, θετικούς ανθρώπους που μοιράζονται τις αξίες, την ηθική και τους στόχους τους. 
Ανθρώπους που τους ενθαρρύνουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους. 
Φίλους που τους αγαπούν και τους αποδέχονται για αυτό που είναι και που είναι εκεί όταν χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας.

3. Είναι ανεκτικοί
Αποδέχονται και σέβονται τους άλλους για αυτό που είναι και για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. 
Προσεγγίζουν τους συνανθρώπους τους με καλοσύνη και γενναιοδωρία. Βοηθούν όταν μπορούν, χωρίς να προσπαθούν να αλλάξουν τον άλλον.

4. Μαθαίνουν συνεχώς
Ενημερώνονται για ότι έχει να κάνει με την καριέρα και τα ενδιαφέρονται τους και δοκιμάζουν συνεχώς νέα, και πολλές φορές τολμηρά, εγχειρήματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον τους.

5. Εστιάζουν στην λύση, όχι στο πρόβλημα
Αντί να …βουλιάξουν στην αυτολύπηση, με το που έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα, καταπιάνονται με το να βρουν λύση. 
Δεν αφήνουν τις αντιξοότητες να επηρεάζουν την διάθεσή τους και εστιάζουν στην καλή πλευρά των όποιων προβλημάτων -  βλέπουν κάθε εμπόδιο σαν μία ευκαιρία να κάνουν μία αλλαγή προς το καλύτερο. 
Άλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

6. Κάνουν την δουλειά που αγαπούν

Μερικές σοφές κουβέντες που έχουν σχέση με την εξωτερική εμφάνιση και την ομορφιά...

sexyandfamous:
“Nora Arnezeder
”
# Την ομορφιά συνήθως ή ο χρόνος την αφανίζει ή η... αρρώστια την μαραίνει.
Ισοκράτης

# Μην έχεις το άγχος της τελειότητας. 

Δεν πρόκειται να την φτάσεις ποτέ.
Salvador Dali

# Αν οι άνθρωποι άρχισαν να σου λένε πόσο νέος φαίνεσαι, σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να γερνάς.

# Δεν έχω κοιλιά, έχω ένα προστατευτικό στρώμα γύρω από τους γραμμομένους κοιλιακούς μου μύες.
Ανώνυμος ...

# Όσο πιο ψηλά καβαλάει κανείς το καλάμι, τόσο πιο πολύ κινδυνεύει να του χωθεί στον κ()λ%.
Μανώλης Δουκίδης

# Καλύτερα να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σ’ αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι.
André Gide

# Το μακιγιάζ μπορεί μόνο να σε κάνει όμορφη εξωτερικά, αλλά δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν είσαι άσχημη εσωτερικά. 

Εκτός αν φας το μακιγιάζ.
Audrey Hepburn

# Τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο. 

Οι γυμνοί άνθρωποι έχουν μικρή ή μηδαμινή επιρροή στην κοινωνία.
Mark Twain

Για κάποια πράγματα που έκανες ή θα κάνεις στη ζωή σου δεν θα μετανιώσεις ποτέ.

Μήπως προλαβαίνετε να αλλάξετε και οι υπόλοιποι;

Που ταξίδεψες όσο περισσότερο γίνεται, όταν σού δόθηκε η ευκαιρία.  Μεγαλώνοντας θα αντιληφθείς πως τα ταξίδια είναι πολύ πιο δύσκολα και πολύ πιο οικονομικά, ειδικά αν έχεις οικογένεια και πρέπει να πληρώνεις και για άλλα άτομα.

Που έμαθες καλά μια ξένη γλώσσα.

Που δεν παρέμεινες σε μια προβληματική σχέση, αφήνοντας την νωρίς.

Που πρόσεξες την υγεία σου όπως μην καπνίζοντας, πηγαίνοντας στο γυμναστήριο ή κολυμπώντας όσο πιο πολύ μπορούσες.

Οι ευκαιρίες που δεν έχασες να δεις από κοντά τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και μουσικές εκδηλώσεις.

Όταν δεν φοβόσουν όταν ήσουν νέος να δοκιμάσεις νέα πράγματα: ορειβασία, scateboard, kick boxing κλπ. Θα έρθει η ώρα που θα αναρωτηθείς από πού αντλούσες τη δύναμη να τα κάνεις, χωρίς να φοβάσαι.

Που δεν περιορίστηκες στο σπίτι σου όταν ήσουν νέα και δοκίμασες πράγματα του αντίθετου φύλου.

Που παραιτήθηκες από μια δουλειά που δεν σου ταίριαζε. Φαντάσου να ζούσες συνέχεια μέσα σε κατάθλιψη, βρίζοντας την τύχη σου.

Που στο σχολείο δεν έχασες την ευκαιρία να καλλιεργηθείς ή να αναπτύξεις το μυαλό σου.

Που προσπέρναγες κακές συμπεριφορές των συμμαθητών σου ή συναδέλφων.

Που δεν φοβήθηκες να ερωτευτείς και να εκφράσεις τον έρωτα σου.

Τις φορές που άκουγες τις συμβουλές των γονιών σου, έστω και αν σου φαίνονταν τότε υπερβολικοί.

To να μην έχεις περάσει μια ζωή θεωρώντας τον εαυτό σου ως το επίκεντρο των πάντων. Έτσι, μείωσες τον εγωισμό σου και αυτό σε βοήθησε στις σχέσεις σου.

Υπολόγιζες με μέτρο την γνώμη των άλλων, που πολλές φορές δεν ήταν και αντικειμενική.

Όταν δεν έβαλες στο περιθώριο τα δικά σου όνειρα για να υποστηρίζεις συνεχώς τα όνειρα των άλλων ανθρώπων.

Που πολλές φορές ξεπέρασες γρήγορα κάτι άσχημο που σου συνέβη και δεν έχασες χρόνο για κάτι που δεν τον άξιζε.

Όταν έκλεινες τ’ αυτιά σου σε μνησικακίες, σε έχθρες και τσακωμούς με αυτούς που θεωρούσες φίλους. Που τους συγχωρούσες και πήγαινες παρακάτω.

Τις φορές που υπερασπίστηκες τον εαυτό σου όπως έπρεπε και δεν σήκωνες μύγα στο σπαθί σου σε ζητήματα ηθικής κλπ

Που ήσουν εθελοντής σε περιβαλλοντικά προγράμματα ή πράγματα για να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος.