Ο νόμος για την απόκτηση φίλων μας.

imagesΟ νόμος για την απόκτηση φίλων μας προτρέπει να επιλέγουμε για φιλία τον άριστο που είναι εκτός γένους [οικογένειας] και να συναπτόμαστε μαζί του προς την των αρετών κοινωνίαν, προκειμένου να έχουμε φίλο τον αγαθό για αγαθή αιτία και να μην τον κάνουμε φίλο μας για άλλους σκοπούς. 
Τούτος ο νόμος μας δίνει το δικαίωμα της επιλογής των φίλων, εν αντιθέσει με το να αρκούμαστε στη φύση για την περίπτωση της οικογενείας και των συγγενών. 
Διότι, ενώ στο πρόσωπο του πατέρα ή του αδελφού υποδεικνύεται η τιμή, στην περίπτωση των φίλων η αρετή δημιουργεί το δικαίωμα της τιμής.
Ο νόμος της φιλίας συνδέεται με αυτό το κοινό αγαθό, εμείς να ωφελούμαστε από εκείνους και εκείνοι από εμάς στην πρόοδο της αρετής. 

Από αυτό διαπιστώνουμε ότι οι φίλοι πρέπει και οφείλουν να είναι ΜΟΝΟ όσοι προάγουν αμφότεροι την αρετή!
Και αυτό διότι, καθώς ακολουθούμε την κοινή οδό του αρίστου βίου, ότι τυχόν διακρίνει καλύτερα ο ένας από τον άλλον, αυτό πρέπει να καταθέτουμε προς κοινό όφελος, υποχωρώντας ήπια στους φίλους που μας καθοδηγούν στα καλά και προτείνοντας ήπια σε εκείνους την των καλών κοινωνίαν.

Σε όλα μπορούμε να ανεχτούμε τους φίλους μας ΕΚΤΟΣ από ένα:
ΔΕΝ θα υποχωρήσουμε σε εκείνους, όταν ρέπουν προς το χειρότερο, ούτε, όταν μετακινούνται από την σπουδή της φιλοσοφίας σε κάποιο άλλο τρόπο βίου, και αν δεν καταφέρουμε να τον επανορθώσουμε, θα κάτσουμε ήσυχοι, χωρίς να τον κάνουμε εχθρό λόγω της φιλίας που προϋπήρχε, ούτε όμως θα εξακολουθήσουμε να τον έχουμε φίλο λόγω της μεταβολής του προς το χειρότερο, μιας και έχει απορρίψει την αρετή.

Εξάλλου ο αγαθός άνδρας επιλέγει για φιλία εκείνον που έχει κοσμηθεί με την αρετή μιμούμενος και στα μέτρα της φιλίας, το Θεό, ο οποίος δεν μισεί κανέναν άνθρωπο αλλά ασπάζεται ιδιαιτέρως τον αγαθό”.

—Ιεροκλής «Υπόμνημα εις τα Πυθαγορικά Χρυσά Έπη», 6.1-7.14 —
Τον άνθρωπο που οι ιδέες του δεν σε ωφελούν να μην τον συναναστρέφεσαι ούτε να συζητάς μαζί του περί Θεού, διότι είναι επικίνδυνο να μιλάς για τον Θεό με εκείνους που έχουν διαφθαρεί από εσφαλμένες αντιλήψεις. 
Με αυτούς, είτε την αλήθεια πεις σχετικά με τον Θεό είτε ψέματα, ο κίνδυνος είναι ο ίδιος.
Ο άνθρωπος που δεν είναι καθαρός από ανόσιες πράξεις δεν αρμόζει να μιλά για τον Θεό, ούτε πρέπει να θεωρήσουμε ότι όποιος μιλά περί Θεού σ’ έναν τέτοιον άνθρωπο δεν διαπράττει αμάρτημα. 
Όταν ακούμε και όταν μιλάμε περί Θεού πρέπει να το κάνουμε σαν ο Θεός να είναι παρών.
Τα θεάρεστα έργα πρέπει να προηγούνται τον περί Θεού λόγων, ενώ παρουσία πλήθους πρέπει να τηρούμε σιωπή σχετικά με το ζήτημα αυτό, διότι οι περί Θεού αναφορές είναι τελείως ασυμβίβαστες με την ματαιοφροσύνη της ψυχής. 
Να θεωρείς προτιμότερη την σιωπή από το να μιλάς άσκοπα για τον Θεό”.
—Πορφύριος, Προς Μαρκέλλαν 15—
πηγη Κεφάλας Δ. Ευστάθιος (Αμφικτύων)