Γιάννης Τζίτζης... Ο νυχοκόπτης των 710 ευρώ. (Ή πώς μια σφαλιάρα σε κάνει λογικό).

Ο νυχοκόπτης των 710 ευρώ. (Ή πώς μια σφαλιάρα σε κάνει λογικό)Προσοχή. 
Όσοι έχετε νυχοκόπτες να τους φυλάτε σαν τα μάτια σας. 
Ένα στραβοπάτημα και σας αλλάζει η ζωή για δύο μήνες. 
Και 710 ευρώ ζημιά. 

Προσοχή. 
Αυτό είναι το κοινωνικό μου μήνυμα προς όλους σας.

Τι; Τι εννοώ; 
Καλά, θα σας πω, αλλά θυμηθείτε. 
Ότι σας είπα. 
Το νυχοκόπτη σας και τα μάτια σας.

Λοιπόν, έχω χάσει τον νυχοκόπτη μου. 
Όταν πιάνω το τιμόνι της μηχανής μου, τα ξεχειλωμένα και κυρτωμένα μου νύχια, μοιάζουν μ' εκείνα του παπαγάλου που γαντζώνεται στα κάγκελα του κλουβιού. 
Δεν πάει άλλο. 
Πρέπει να κοπούν. 
Όχι τώρα, χτες.

Μια και δυο, σήμερα το πρωί, αποφάσισα να αγοράσω ένα νέο νυχοκόπτη. 
Ξεκινάω από το σπίτι με τη μηχανή, όπως κάθε μέρα, με σκοπό να βρω το ψιλικατζίδικο δίπλα στη δουλειά. 
Φτάνοντας κοντά στον προορισμό μου, σε μια διασταύρωση το μαγαζί. 
Λόγω ασυνήθιστης περίπτωσης μυωπίας στην ηλικία μου, «ζουμάρω» με τα βλέφαρα μισόκλειστα για να βεβαιωθώ πως η ταμπέλα του καταστήματος έλεγε «Κατάστημα Ψιλικών». 
Δε βλέπω. 
Περνάω τη διασταύρωση, στρίβω και σ' ένα μέτρο σταματάω για να δω καλύτερα.

Εκείνος ο φριχτός, επονείδιστος, διαπεραστικός θόρυβος της σειρήνας ενός περιπολικού, με έκανε να τιναχτώ και να συνειδητοποιήσω πως ΜΟΛΙΣ είχα περάσει με «κόκκινο», παρόλο που σταμάτησα μετά από ένα μέτρο, στην άκρη του δρόμου. 
Κατεβαίνω αμέσως από τη μηχανή, προσποιούμενος πως δεν είχα καταλάβει πως αυτή η μαγευτική σειρήνα αφορούσε εμένα και χάζευα, δήθεν τις βιτρίνες. 
Ο ξεκαρδισμένος με την κουτοπονηριά μου αστυνομικός, δε «μάσησε».

Αποτέλεσμα; 710 ευρώ πρόστιμο. 
Αφαίρεση πινακίδων για 20 μέρες. 
Αφαίρεση διπλώματος για... δύο μήνες. 
Ναι ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ. 
Και 9 πόντοι στο point system.

«Όχι, δεν θα λιποθυμήσω» σκέφτηκα. 
Δεν θα του κάνω τη χάρη του αλήτη, βρωμιάρη, ανάλγητου αστυνομικού. 
Μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγα στη δουλειά. 
Άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω για να γλυτώσω το πρόστιμο και τις κυρώσεις της «αθώας» παράβασής μου.

Ξαφνικά σκέφτηκα, πως έτσι είμαστε σ' αυτό τον τόπο. 
Η παράβασή μου ήταν «αθώα». 
Σιγά. 
Πέρασα με κόκκινο αλλά όχι τρέχοντας. 
Και ο δρόμος ήταν άδειος τα ξημερώματα. 
Και 710 ευρώ ήταν πολλά. 
Και δύο μήνες χωρίς όχημα; 
Καταστράφηκε η ζωή μου. 
Και ήθελα τον ΜΠΑΤΣΟ που μ' έγραψε πάνω σε σούβλα με ένα κατακόκκινο μήλο στο στόμα. 
Να ροδίζει καθώς περιστρέφεται πάνω από τα κάρβουνα. Και άλλες ωραίες εικόνες.

Όχι παιδιά. 
Δεν είναι «ακριβώς» έτσι. 
Πιστέψτε με, όταν σκέφτηκα για ποιό λόγο ο νόμος αποφάσισε αυτή την ποινή, κατάλαβα πως δεν πρέπει να το πολεμάω. 
Θα πληρώσω το πρόστιμο έγκαιρα, θα πάρω ένα ποδήλατο για τις μετακινήσεις μου και θα «χτίσω» μπούτια. 
Θα πληρώνω υπομονετικά το τίμημα τους επόμενους δύο μήνες, χωρίς όχημα. 
Και φυσικά δεν θα περάσω ποτέ ξανά με κόκκινο, ακόμα κι αν απέναντί μου υπάρχει ένα μπαούλο γεμάτο... δραχμές... (χμμμ).

Συνειδητοποίησα πόσο χαρούμενος είμαι που πήρα τέτοιο μάθημα, που ξέχασα τον πόνο μου. 
«Δώστε μου κι άλλα πρόστιμα», σκεφτόμουν μετά, «με κάνουν καλύτερο άνθρωπο», παραληρούσα μέσα στα... νεύρα μου. 
Ε, ίσως και να το παράκανα λίγο.

Η ουσία, πάντως, είναι μία. 
Μπροστά σας έχετε ένα κείμενο. 
Παρακαλώ διαβάστε το χιλιάδες φορές. 
Είναι ένα πολύ ακριβό κείμενο. 
Απολαύστε το. 
Μου στοίχισε 710 ευρώ.
Facebook: Tzitzis Yannis