Η στάση των γονιών στην εφηβεία...

Έξαλλο ντύσιμο, σκουλαρίκια παντού, μαλλιά σε διάφορα στυλ και χρώματα και ύστερα ευρωνείες, αυθάδειες, φωνές, ξεσπάσματα, απειλές και επιμονη για ό,τι οι γονείς θεωρούν επικίνδυνο.

Η εφηβεία είναι μια περίοδος που οι περισσότεροι γονείς φοβούνται. 

Αν απαλλαχθούμε από τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που χαρακτηρίζουν αυτήν την περίοδο θα ήταν ευχής έργο. 
Στην εφηβεία συντελείται μια καταπληκτική μεταμόρφωση. 

Αυτή η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση είναι μια υπέροχη περίοδος που συνάμα είναι ασταθής και ευάλωτη. 

Στην εφηβεία ο έφηβος καλείται να γνωριστεί με το σώμα του. 
Ένα σώμα που αλλάζει δραματικά και μεταμορφώνεται. 
Νέες μυρωδιές, τρίχες, σωματικές αντιδράσεις, σπυράκια κ.ά είναι μερικά από τα καινούργια δεδομένα για τα οποία καλείται ένας έφηβος να κατανοήσει.

Και ύστερα είναι και τα συναισθήματα που και αυτά φουντώνουν και μπουρδουκλώνουν τους εφήβους. 

Η σχέση με το άλλο φύλο, η σχέση με τον/την κολλητό/η, η σχέση με όλους τους μεγάλους, οι επιλογές ζωής.

Ο έφηβος βρίσκεται σε μια συνεχή διαμάχη ανάμεσα στο παιδι που κρύβει μέσα του και στον ενήλικα που δεν είναι ακόμα. 

Έτσι άλλοτε μιλώντας με έναν έφηβο έχουμε μπροστά μας ένα μεγάλο παιδί που φοβάται να μεγαλώσει ενώ κάποιες άλλες φορές έχουμε μπροστά μας έναν ενήλικα υπερήφανο που αδημονεί να αυτονομηθεί.
Ο έφηβος έχει έντονες μεταβολές, από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα παιδιάστικο ξέσπασμα ανώ από την άλλη να έρθουμε αντιμέτωποι με λογικά επιχειρήματα που μας στήνουν στην γωνία. 

Κάτι που εύλογα κάνει τον γονιό να αναρωτιέται: Τώρα πώς να του φερθώ; 

Τι απαιτήσεις να έχω; 
Να απαιτώ λογική και συνέπεια ή να δείχνω κατανόηση;
Ο κύριος κανόνας της καλής επικοινωνίας με τον έφηβο συνίσταται στο να εξασκηθούμε να διακρίνουμε πότε μιλάει το παιδί και πότε ο ενήλικας μέσα του. 

Αυτή η επικοινωνία με το μωρό και τον ενήλικα είναι περίπλοκη καθώς δεν αρκεί να διακρίνουμε ποιος εκφράζεται μέσα από τον έφηβο αλλά θα πρέπει να απαντήσουμε με λεπτότητα, σταθερότητα και αγάπη αναγκάζοντας το παιδί να μεγαλώσει και τον ενήλικα να ηρεμήσει. 

Πολλοί γονείς τροφοδοτούν χωρίς να το καταλαβαίνουν τη συμπεριφορά του παιδιού με υπερπροστατευτισμό ενώ ταυτόχρονα δίνουν προνόμια ενήλικα. 

Και αυτό πολλές φορές το κάνουν γιατί φοβούνται την σύγκρουση. 
Αν αντιμετωπίζουμε τον ενήλικα μέσα στον έφηβο σαν παιδί, τον προσβάλλουμε ενώ αν αντιμετωπίζουμε το παιδί μέσα στον έφηβο σαν ενήλικα τον αποσταθεροποιούμε και τον απογοητεύουμε. 

Ο έφηβος χρειάζεται αυστηρότητα όχι αυταρχικότητα. 

Χρειάζεται σαφής οριοθέτηση, συνέπειες και κανόνες αλλά και κατανόηση και παραχώρηση όπου χρειάζεται.

Δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου
Ψυχολόγος Σχολικής-Εξελικτικής κατεύθυνσης


ΠΗΓΗ