Απώλεια… (Γράφει η Τάνια Τσανάκα, νηπιαγωγός)

Σχετική εικόναΑπώλεια… Γιατί; 
Γιατί έφυγες; 
Γιατί έκλεισες τα ματάκια σου; 
Γιατί όταν έρθω δεν θα είσαι εκεί να πιούμε καφέ, να με πειράξεις και να συζητήσουμε για όλα; 
Γιατί το κακό κατάφερε να νικήσει την καρδούλα σου; 
Αμέτρητα «γιατί» βασανίζουν το μυαλό μου από χθες.
Γιατί ρε ζωή; 

Γιατί ενώ όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, μας δίνεις μια και μας ρίχνεις κάτω; 
Είχες κάνει τόσο σημαντικά βήματα στη ζωή σου. 
Απολάμβανες την ευτυχία όλων όσων είχες γύρω σου. 
Της οικογένειάς σου, της κοπέλας σου, των φίλων σου, του ίδιου σου του εαυτού. 
Ήσουν καλά, ευτυχισμένος. 

Σ? έβλεπα. 
Και ξαφνικά, μαθαίνω πως η παλιομάστιγα του αιώνα μας, με συγχωρείτε για τον χαρακτηρισμό, χτύπησε και τη δική σου πόρτα. Μα δεν γίνεται, σκέφτηκα. 
Είσαι μόλις 27 χρόνων. 
Έχεις μπροστά σου όλη τη ζωή. 
Πρέπει να ζήσεις. 
Πρέπει να δεις κι άλλα, να μάθεις, να γευτείς, να γελάσεις, να κλάψεις, να χαρείς, να απολαύσεις. 
Όλοι παρακαλούσαμε τον Θεούλη για σένα. 
σ? αφήσει εδώ. 
Κοντά μας. 
Μαζί μας. 

Έδωσες μεγάλο αγώνα. 
Πάλεψες πολύ. 
Όχι μόνο με την ασθένεια, αλλά και με τον εαυτό σου. 
Προσπάθησες να είσαι δυνατός και να μην αφήσεις τίποτα να σε βάλει κάτω. 
Προσπάθησες εσύ ο ίδιος να δίνεις κουράγιο σε όλους τους άλλους. 
Δεν έδειχνες πόσο πολύ πονούσες. 
Απλά αγωνιζόσουν.

Και φαινόταν πως από αυτόν τον αγώνα θα έβγαινες νικητής. 
Τα τελευταία νέα ήταν ενθαρρυντικά. 
Έδειχνες κι εσύ πολύ καλύτερα. 
Σαν τώρα θυμάμαι την τελευταία φορά που τα λέγαμε. 
Είπαμε για όλα. 
Στα μάτια μου ήσουν νικητής. 
Και μόλις πριν λίγο καιρό, μαθαίνω ότι τα πράγματα άλλαξαν. 
Η ασθένεια άρχισε να σε νικάει κι εσύ άρχισες να χάνεσαι.
Στην καρδιά μου όμως, στην καρδιά μας, δεν θα χαθείς. 
Θα είσαι πάντα εκεί ψηλά, σαν ένας όμορφος, αγγελικά πλασμένος άνθρωπος και θα μας κοιτάς. 

Έιιιι, κι εκεί που είσαι τώρα, μην ξεχάσεις το χιούμορ σου και το γέλιο σου. 
Αυτά θα θυμάμαι πάντα από σένα. 

Υ.Γ.. Αφιερωμένο στο φίλο μου Χρήστο Λ. που μόλις χθες μας άφησε μόνους. Λυπάμαι πολύ που δεν το έμαθα εγκαίρως και δεν μπόρεσα να είμαι εκεί, μαζί σου.. 
Συγνώμη!

http://www.psixologikosfaros.gr/