Ημιμάθεια και διάδοση μύθων...

Αποφάσισα σήμερα λοιπόν, να μην ασχοληθώ με την κατάρριψη ενός συγκεκριμένου μύθου, αλλά να γράψω ένα κείμενο στο οποίο θα αναπτύξω την άποψη μου, σχετικά με το πως η ημιμάθεια μπορεί να συμβάλλει στην ταχύτερη διάδοση , διαφόρων αστικών μύθων.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, σίγουρα θα έχουμε ακούσει την έκφραση «η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια». 
Είναι γνωστό κιόλας πως από τη στιγμή της δημιουργίας του ίδιου μας του κράτους, ο πρωταρχικός στόχος κάθε κυβέρνησης, ήταν οι πολίτες να ξεφύγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το στάδιο της αμάθειας. 
Οι λιγοστές γνώσεις που θα παρέχονταν στους πρώτους «επισήμως» Έλληνες πολίτες του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, θεωρούνταν ως κάτι αναγκαίο έτσι ώστε να διατηρηθεί στη ζωή το νέο αυτό κρατίδιο. 
Το κακό όμως δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός (εν αντιθέσει με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη) ότι σαν χώρα δεν ξεπεράσαμε ποτέ το συγκεκριμένο (και απαραίτητο) στάδιο της ημιμάθειας. 
Θα μου πείτε όμως, «ε και τι διάολο σχέση έχει αυτό που λες με τα hoaxes και την κύρια θεματολογία του site ;». 
Δυστυχώς τείνω να πιστέψω πως η ίδια η ημιμάθεια είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες, που συμβάλλουν στην δημιουργία και στη διάδοση όλων αυτών των (κακόβουλων συνήθως) μύθων. 
Όταν ήδη από το σχολείο, σε αποτρέπουν από το να χρησιμοποιείς τους υπολογιστές, παρουσιάζοντάς τους ως «τεχνολογικά αντικείμενα του σατανά» ή ακόμα χειρότερα (λόγω έλλειψης κονδυλίων – κλασσική δικαιολογία ακόμα κι όταν υπήρχαν λεφτά) όταν το ίδιο το κράτος αρνείται να παρέχει περαιτέρω προσωπικό, το οποίο θα ειδικεύεται στην ενημέρωση σχετικά με την χρήση του ίντερνετ, το πιο λογικό πράγμα είναι, όταν φτάσεις σε μια όψιμη ηλικία, να μην μπορείς τελικά να ανταποκριθείς με κριτική σκέψη στις διάφορες «δοκιμασίες σκέψης» που θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνεις.
 Τι εννοούμε με τον όρο «δοκιμασίες σκέψης» ; 
Κατ’εμέ οι «δοκιμασίες σκέψης» είναι οι διάφορες πληροφορίες που σου παρουσιάζονται στο διαδίκτυο (και γενικότερα στην ζωή) στις οποίες , ένα άτομο, μπαίνει στην διαδικασία να φιλτράρει μέσω της κριτικής του σκέψης, τα δεδομένα που δέχεται.
 Τα δεδομένα αυτά, τα οποία σε «βομβαρδίζουν» κανονικότατα εντός του διαδικτύου, εάν δεν έχεις τους κατάλληλους μηχανισμούς άμυνας (που όπως είπαμε δεν παρέχει σχεδόν ποτέ το σχολείο αλλά συχνότατα , ούτε και η οικογένεια) σε κάνουν τελικά ένα ημιμαθές έρμαιό τους. 
Για αυτόν τον απλό λόγο, από άτομα εφηβικής ηλικίας μέχρι και πολύ μεγαλύτερους ανθρώπους, παρατηρούμε το φαινόμενο, στο οποίο κάποιος, γνωρίζει πως να μπει στο facebook, και πως να κάνει search στο google, αλλά δεν γνωρίζει πως να φιλτράρει τη «γνώση» που του μεταλαμπαδεύεται. 
Ξέρει την τεχνική εισόδου αλλά δεν ξέρει τι να κάνει αφού μπει στο «σαλόνι» του διαδικτύου. 
Ένα σαλόνι περίπλοκο, γεμάτο έπιπλα και γεμάτο χρώματα. 
Αλλά δεν ξέρει πως να ξεχωρίσει το κούφιο έπιπλο από τα ΙΚΕΑ, από την ξύλινη αντίκα του 19ου αιώνα.
Δεν είναι λίγες οι φορές, που συμφωνώ με διάφορους γραφικούς ανθρώπους, που μου λένε «η μόνη λύση είναι η παιδεία». 
Μια παιδεία που θα παρέχει στους ανθρώπους επαρκείς γνώσεις, όχι μόνο για το πως να ζουν και το πως να βγάζουν τα προς το ζην, αλλά και για το πως θα αντλούν και θα επεξεργάζονται, οποιαδήποτε πληροφορία ενδέχεται να συναντήσουν. 
Όταν αποκτήσουμε αυτού του είδους την παιδεία, ίσως τότε να μην είναι πια τόσο απαραίτητο και το έργο μας εδώ..


Σπύρος Α.