Γιάννης Τζίτζης... Γιατί μικρέ μου φασιστάκο…

Γιατί μικρέ μου φασιστάκο…
Αγαπημένε γείτονα, κολλητέ, συνάδελφε, περνάω πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές μαζί σου, διασκεδάζουμε μαζί, μοιραζόμαστε εμπειρίες. 
Όμως μερικά πράγματα που κάνεις με προβληματίζουν. 
Άσε με να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις για να καταλάβω όσα δεν μπορώ. 
Αν θες απάντησέ μου. 
Αν, πάλι, δεν έχεις απάντηση, μη στενοχωριέσαι, αγαπημένε μου, πάλι θα καταλάβω.

Γιατί πρώην συμμαθητή μου, ενώ ήσουν σκράπας, ξαφνικά βρίσκεσαι με μια αξιοζήλευτη θέση στο δημόσιο; 
Γιατί άφησες το «σπασικλάκι» της τάξης που βασάνιζες καθημερινά, στην «απέξω»; 
Νιώθεις έξυπνος που τελικά επιβεβαιώθηκες με την πονηριά του ρουσφετιού που οι «μικροσκοπικοί» γονείς σου υπέδειξαν; 
Και καλά, βρήκες ευρύχωρο παράθυρο να τρυπώσεις. 
Γιατί αμέσως άρχισες να απεργείς για παράλογες αυξήσεις; 
Δε ξέρεις πως ότι αρπάζεις το στερείς από κάποιον άλλο; 
Και καλά ως εδώ. 
Γιατί μού κλείνεις το δρόμο με την πορεία σου; 
Γιατί φράζεις την είσοδο της εργασίας μου εν καιρώ απεργίας; 
Ποιος σε κάνει να νομίζεις πως είσαι τόσο σημαντικός, ώστε να νεκρώνεις μια πόλη. 
Και με ποιο δικαίωμα με απειλείς ξεδιάντροπα πως θα μου κατεβάσεις τον διακόπτη του ρεύματος, απειλώντας με συσκότιση προκειμένου να σου επιτρέψω να με ληστέψεις;

Τώρα που εξελέγεις βουλευτής Χρήστο μου, γιατί ευνοείς τους δεκάδες μικρούς σου συνωμότες με εθελούσιες εξόδους και πρόωρες συντάξεις; 
Αρκετά δεν πληρώνουν οι υπόλοιποι έλληνες την υπεραριθμία τους; 
Θέλεις να φορτωθούν με επιπλέον χρόνια και εισφορές όσοι δεν είχαν την ευτυχία να σε προσκυνάνε; 

Άδικα πληγώνεις τη χώρα για το συμφέρον σου. 
Δεν θα είναι παντοτινοί οι ρηχοί σου ψηφοφόροι. 
Δυστυχώς, έχουν ασθενή μνήμη και θα σε σταυρώσουν, αλλά όχι στο ψηφοδέλτιο, αν δεν τους κάνεις όλα τα χατίρια, κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ... εικοσάχρονης εργασιακής τους ζωής
Και ο «δίδυμος» αντίπαλός σου καιροφυλακτεί, με τα ίδια φαύλα όπλα.
Και γιατί, εσύ, κυρ-Νίκο μου, δεν πληρώνεις φόρους; 
Πώς «δεν βγαίνει» το καπηλειό σου με τόσο κόσμο κάθε μέρα. 
Πώς; 
Να πληρώσουν οι πλούσιοι; 
Τι επαναστατικό! 
Να σου πω όμως ένα μυστικό, χωρίς να σε πληγώσω; 
Οι πλούσιοι δεν θα πληρώσουν. 
Και το ξέρεις. 
Αλλά κάνεις την κορόιδα, για να πληρώσουν οι φίλοι σου, οι συγγενείς σου, οι γείτονές σου. 
Πρώτα θα πετάξουν τους υπαλλήλους του ΣΔΟΕ στη θάλασσα και μετά θα τους ζητηθεί να πληρώσουν εκείνοι, όσα έκλεψες εσύ.

Εσύ, μικρό μου ξαδερφάκι, που δεν πληρώνεις εισιτήριο στο μετρό και με συνωμοτικό ύφος ευεργέτη δίνεις ή παίρνεις το εισιτήριο του αγνώστου, θα θυμώσεις όταν αναγκαστεί η εταιρία, να αυξήσει τις τιμές για να επιβιώσει; 
Δε νομίζω. 
Δε σε νοιάζει να πληρώνουν οι συνεπείς, πιο ακριβό τίμημα, επειδή εσύ θα αναζητάς το εισιτήριο του προηγούμενου.

Γιατί αγαπημένη γιαγιά, αθωώνεις ιερωμένους-παιδεραστές στο όνομα του θεού; 
Γιατί μέσα σου δεν κλωτσάει εκείνο το άχρηστο, τελικά, εξαρτηματάκι που κουβαλάς και που λέγεται συνείδηση; 
Γιατί δε μπαίνεις στη θέση ενός από αυτά τα άμοιρα παιδιά και να νιώσεις ένα χιλιοστό της φρίκης τους; 
Γιατί βλέπεις το ιερό παράλογο και σιωπάς; 
Επίσης γλυκύτατη γιαγιούλα μου, γιατί δεν αφήνεις το διπλανό σου να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει; 
Δε σου αρκεί που εσύ είσαι ελεύθερη να πιστεύεις στη δική σου, χωρίς καταπίεση; 
Γιατί απαιτούσες να αναγράφεται το θρήσκευμά σου, στις ταυτότητες; 
Για να μοστράρεις τη θρησκευτική σου υπεροχή; 
Δεν νιώθεις σιγουριά έχοντάς τη, απλά, μέσα σου;

Γιατί κολλητέ μου, δε σέβεσαι τα πεζοδρόμια, τα παρκινγκ των ΑΜΕΑ; 
Νιώθεις πως οι δουλείες σου είναι πιο σημαντικές από των υπολοίπων, ή «έτυχε» να γεννηθείς αρτιμελής, και έδεσες το γάιδαρο σου; 
Έκανες ποτέ το κόπο να σκεφτείς πως το ευνόητο που απολαμβάνεις εσύ καθημερινά, κάποιοι το διεκδικούν με κόπο, κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας; 
Και που τελικά μη καταφέρνοντάς το, από τη δική σου αναισθησία, αυτοφυλακίζονται για να μην αναγκάζονται να ζουν τον εξευτελισμό;

Κι εσύ άντρακλα της παρέας, ποιός σε εξουσιοδότησε να εκμηδενίζεις την ύπαρξη του ομοφυλόφιλου, προσπαθώντας να τον κάνεις να ντρέπεται που υπάρχει; 
Και δε μιλάω για ομοφοβικούς που κακοποιούν φραστικά και κυριολεκτικά, μια ομάδα συνανθρώπων τους που δεν τους πείραξαν, αλλά για σένα, που ξεστομίζεις ανοησίες του τύπου «Δε με νοιάζει τι κάνουν οι gay στο κρεβάτι τους». 
Και γουστάρεις να το παίζεις φιλελεύθερος, χωρίς να σκεφτείς πως εσύ είσαι πιο ρατσιστής, υπονοώντας πως οι άνθρωποι αυτοί νομιμοποιούνται μόνο στα κρυφά. 
Δεν είναι βαρβάτε μου, μόνο το κρεβάτι, είναι μια καθημερινότητα, μια ζωή. 
Σεβάσου τον, όπως σέβεται κι εκείνος την κακογουστιά σου.

Γιατί ρυπαίνεις; 
Γιατί δεν ανακυκλώνεις; 
Γιατί χτίζεις απερίσκεπτα και αυθαίρετα; 
Εκείνο το περιβάλλον που βιάζεις με κάθε ευκαιρία, μήπως είναι εκείνο που αγανακτείς βλέποντάς το, επειδή δεν ήσουν ο μόνος που συνέβαλλε στην εξαθλίωσή του; 
Γιατί παίζεις στη μούρη μου με τις ρακέτες σου στην παραλία, γιατί αφήνεις τα παιδιά σου να ουρλιάζουν στο αυτί μου και χασκογελάς; 
Γιατί στις σκάλες του μετρό στέκεσαι αριστερά με απάθεια, στο μποτιλιάρισμα κατεβάζεις πιο πολλά καντήλια κι από τις μετάνοιες που κάνεις στην εκκλησία; 
Και το χειρότερο, γιατί όταν σου κάνουν παρατήρηση, αντί να ζητήσεις συγνώμη με χαμηλωμένο βλέμμα, στολίζεις με απίστευτα κοσμητικά επίθετα τα θύματά σου;

Γιατί ανέραστη κολλητή μου, κουτσομπολεύεις τον κόσμο; 
Κοπέλες που χαίρονται το σώμα τους, ανθρώπους που κάνουν λάθος επιλογές κατά τη δική σου ασήμαντη γνώμη, ανθρώπους που τολμούν να ρισκάρουν στη ζωή σου, σε αντίθεση με σένα που κάθεσαι στην αρρωστημένη σκιά της ύπαρξής σου μιζεριάζοντας, από ατολμία. 
Για δες. 
Μήπως σου λείπει εσένα η ζωή; 
Μήπως δεν ξέρεις πως να τη δαμάσεις; 
Μήπως ο φθόνος για τον άλλο που τολμάει, σε τυφλώνει και βράζει όλη σου η ύπαρξη από ζήλια;

Πολύ φοβάμαι, πως οι ερωτήσεις θα μείνουν «ρητορικές». 
Γιατί από τη μία καμαρώνεις για την περήφανη χώρα σου αλλά ταυτόχρονα αγανακτείς. 
Γιατί οι παρωπίδες που φοράς για να είσαι ασορτί με το περιβάλλον σου, δε σε αφήνουν να αφομοιώσεις τη λογική. 
Πορεύεσαι όπως έκανε ο πατέρας και ο παππούς σου, δίνοντας άλλοθι σε κάθε αυθαιρεσία. 
Το φασιστικό κόμμα που πιθανότατα στηρίζεις με επιπολαιότητα, ήταν, παραδόξως τρίτο σε δύναμη. 
Ενώ, σύμφωνα με τη νοοτροπία που κουβαλάς, εσύ και χιλιάδες άλλοι έλληνες της διπλανής πόρτας, θα έπρεπε να κυβερνούσε αισίως τα τελευταία πενήντα χρόνια. 
Κι αν και έπεσε η Χούντα, ο «μικρός σου φασισμός» συνεχίστηκε και ενδυναμώθηκε περισσότερο κατά τα χρόνια της κρίσης, φορώντας με διάφορες μάσκες, κατά καιρούς. 
Και βρίσκομαι ανάμεσά σας, 
Στα πρόσωπα της καθημερινότητάς μου που με ξαφνιάζουν και που δε μπορώ να αντιπαθήσω, νιώθοντας μια πρωτόγνωρη αμηχανία. 
Κι εσείς μιλάτε για περηφάνια και δημοκρατία. 
Αλλά, μια στιγμή. 
Όχι φίλε μου, η γνήσια δημοκρατία είναι ξένη προς τη δική σου «λεβεντιά», δε σε συμφέρει.

Έχετε ποτέ σκεφτεί, φιλαράκια μου, πως οι πραγματικοί λεβέντες αυτής της χώρας είναι τα καθημερινά θύματα της φασιστικής σας νοοτροπίας. 
Εκείνος που πιστεύει στην αξιοκρατία παρότι προδίδεται συνεχώς, το παλικάρι που στέκεται όρθιο απέναντι στη ζωή, όντας καρφωμένο στην αναπηρική καρέκλα, ο οικονομικός μετανάστης, που στωικά υπομένει και δημιουργεί, ο ομοφυλόφιλος που ονειρεύεται, το θύμα της ενδοσχολικής βίας που προοδεύει, ο χαμογελαστός άνθρωπος που βοηθάει τον αδύναμο χωρίς αντάλλαγμα. 
Αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται, έμαθαν να μαθαίνουν μέσα από τις κακουχίες τους. 
Και ίσως είναι η μόνη ελπίδα του τόπου.