Τη μοναξιά μην τη φοβάσαι… μάθε να την αγαπάς

Κυριακή, περασμένα μεσάνυχτα. 
Το μυαλό σε ατέρμονες περιπλανήσεις και η νύχτα προδιαγράφεται μεγάλη. 
Μοναδική συντροφιά η αγαπημένη σου μουσική και ένα ποτήρι κρασί. 
Το τσιγάρο αποφάσισες να το κόψεις. 
Και αντιστέκεσαι με νύχια και με δόντια στον πειρασμό. 
Αν και η αλήθεια είναι ότι σου βγάζει μια ελαφριά μελαγχολία η τελευταία μέρα της εβδομάδας, απομεινάρι των μαθητικών χρόνων, ξέρεις καλά ότι δεν είναι αυτός ο λόγος της αγρύπνιας σου.
Βγήκες και δύο βράδια σερί.
Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να είσαι εξαντλημένη από τα ξενύχτια και το άφθονο αλκοόλ. 
Να πέσεις από νωρίς στο κρεβατάκι σου και να ξεραθείς. 
Κι όμως είναι αδύνατο. 
Ούτε καν το προσεγγίζεις για την ακρίβεια. 
Προσπάθησες με διάφορους τρόπους να ξεχαστείς. 
Μόνο γενική καθαριότητα που δεν έκανες. 
Ό,τι και να ξεκίνησες το άφησες στη μέση. 
Καμία ελπίδα να καταφέρεις να ηρεμήσεις. 
Ούτε ταινία είσαι σε θέση να παρακολουθήσεις, ούτε βιβλίο να διαβάσεις. 
Λέξεις και εικόνες χοροπηδάνε μπροστά στα μάτια σου. 
Μηδενική αυτοσυγκέντρωση. 
Οι σκέψεις σε παρασύρουν στα δικά τους, δαιδαλώδη μονοπάτια. 
Δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, άλλωστε λίγο πολύ είναι γνωστές οι διαδρομές του μυαλού, πόσο μάλλον τέτοια ώρα.
Μάταια προσπαθείς να τις ελέγξεις.
12Μα εσύ δεν είσαι αυτή που δηλώνεις απροκάλυπτα ότι απολαμβάνεις τις στιγμές της μοναξιάς σου;
Τι έπαθες ξαφνικά; 
Γιατί νιώθεις να πνίγεσαι; 
Γιατί τη νιώθεις σαν μέγγενη να σου σφίγγει το στήθος; 
H απάντηση έρχεται αυθόρμητα, αβίαστα, χωρίς περιστροφές. 
Γιατί είσαι άνθρωπος και έχεις αδυναμίες. 
Γιατί όσο και αν παριστάνεις τη δυνατή, δεν είσαι ή δεν είσαι και τόσο δυνατή τελικά. 
Χωρίς αμφιβολία ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που κινούνται με τους δικούς τους ρυθμούς, που επιζητούν να έχουν χρόνο για τον εαυτό τους για να ασχολούνται με όσα τους ευχαριστούν και τους γεμίζουν ή απλά να κάθονται και να κοιτούν το ταβάνι. 
Όταν όμως έχεις ανάγκη από ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία και δεν μπορείς να τα έχεις την ίδια στιγμή, καταπιέζεσαι φρικτά. 
Κανένα chat, κανένα τηλέφωνο δε σε καλύπτει. 
Αυτό όμως είναι το αντίτιμο της επιλεκτικής μοναξιάς σου.
monaxiaΑργά το βράδυ που εσύ θέλεις ένα άνθρωπο να μιλήσεις για όσα σε προβληματίζουν, που θέλεις να ακούσεις δύο χαζομαρούλες για να γελάσεις και να αποφορτιστείς, που αναζητάς μια ζεστή, σφιχτή αγκαλιά για να χωθείς και να μη σκέφτεσαι το παραμικρό, είναι εύλογο να μην μπορείς να τα έχεις, προφανώς γιατί πρώτον δεν υπάρχει κάποιος σύντροφος στη ζωή σου τη δεδομένη χρονική περίοδο και δεύτερον οι δικοί σου άνθρωποι αδυνατούν να είναι stand by για ευνόητους λόγους.
Από την άλλη δεν μπορείς καθημερινά να παίρνεις τους δρόμους, ούτε να περιφέρεσαι από μπαράκι σε μπαράκι, ούτε να επισκέπτεσαι συγγενείς και φίλους για να «κλέψεις» λίγες πολύτιμες στιγμές οικογενειακή θαλπωρής και ευτυχίας. 
Φυσικά και θα κάνεις όλα τα παραπάνω όταν τα νιώθεις και θα το χαρείς με την ψυχή σου, αλλά ξέρεις ότι κρατάνε λίγο. 
Άλλωστε συνήθως τα ωραία κρατάνε λίγο. 
Εσύ όμως, ίσως να το κάνεις και σκόπιμα. 
Θα μπορούσες λίγο περισσότερο αλλά προτιμάς τις μικρές τζούρες. 
Φορτίζεις τις μπαταρίες σου με θετική ενέργεια και επιστρέφεις στο καβούκι σου. 
Μάλλον σε κουράζει το «πάρα πολύ». 
Είναι που έχεις συνηθίσει στην ησυχία σου.
Έχεις εδώ και καιρό προσαρμοστεί στη μοναχική σου ζωή.
Την έχεις αποδεχτεί αλλά κάποιες στιγμές σαν κι αυτή δεν παλεύεται. 
Νιώθεις την καρδιά σου να βαραίνει επικίνδυνα. 
Αναγκάζεις όμως τον εαυτό σου να το αντέξει. 
Γιατί θεωρείς ότι αυτό είναι το σωστό. 
Γιατί δε σου αρέσει να φορτώνεσαι, να είσαι βάρος σε κανένα. Ίσως αυτή η ιστορία να τραβήξει καιρό. 
Πώς αλλιώς θα τα βγάλεις πέρα αν ο εαυτός σου δεν γίνει ο καλύτερος σου φίλος; 
Αν δεν κάνετε παρέα; 
Όλοι γύρω σου σε νοιάζονται και θέλουν να είσαι καλά όμως δεν μπορούν να είναι κοντά σου ανά πάσα στιγμή. 
Με τους φίλους σου δεν είστε πια στην εφηβεία που δεν ξεκολλάγατε. 
Οι γονείς σου μπορεί να ζουν μακριά ή δυστυχώς να μη ζουν πια. 
Τα αδέρφια σου ενδεχομένως να έχουν φτιάξει τη ζωή τους. 
Η αλήθεια είναι, ότι είσαι και της θεωρίας «του μαζί και μακριά». 
Θες να επιλέγεις εσύ τον τρόπο και αυτό έχει το κόστος του.
Μεταξύ μας δεν είναι ντροπή να νιώθεις μοναξιά.
Δεν είσαι η μόνη σ’αυτόν τον κόσμο. 
Είναι ένα απολύτως λογικό συναίσθημα. 
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να την υπομείνουν λεπτό και εγκλωβίζονται σε σχέσεις συμβατικές. 
Κάποιοι άλλοι πάλι είναι τυχεροί που βρήκαν νωρίς τον άνθρωπό τους και δε χρειάστηκε να τη βιώσουν ποτέ ή την έχουν βιώσει ελάχιστα. 
Υπάρχουν αυτοί που είναι ή έγιναν σκληροί και ανθεκτικοί λόγω καταστάσεων και την έχουν επιλέξει συνειδητά, χωρίς δεύτερες σκέψεις και δεν προτίθενται να τη θυσιάσουν για τίποτα και για κανένα. 
Οι μοναχικοί λύκοι όπως τους αποκαλώ. 
Υπάρχουν και εκείνοι που τη μετατρέπουν σε δημιουργικότητα ή που έχουν πέσει με τα μούτρα στις καταχρήσεις και εθισμούς κάθε είδους για να ξορκίσουν το κακό. 
Υπάρχουν όμως και οι πιο ευαίσθητοι και ρεαλιστές ταυτόχρονα, όπως εσύ, που αποφάσισαν όταν η ζωή τους τα έφερε δύσκολα, να την κάνουν καλή τους φίλη για να μπορέσουν να προχωρήσουν, επειδή δεν έχουν μάθει να συμβιβάζονται με κάτι λιγότερο από αυτό που πραγματικά επιθυμούν.
Κάποιες στιγμές όπως όλοι οι καλοί και αληθινοί φίλοι πιθανώς να μαλώσουν, να παρεξηγηθούν αλλά δεν τους κρατάει.
monaxia_0Η μοναξιά αν δεν της επιτρέψεις να σε παγιδεύσει και να διαιωνίζεται ώστε να σε απομακρύνει από τους πάντες και να σε οδηγήσει στα σκοτάδια της κατάθλιψης, σε βοηθάει να ανακαλύψεις τις βαθύτερες πτυχές σου, να αφουγκραστείς καλύτερα τα θέλω σου και τις ανάγκες σου. 
Όταν έχεις συμφιλιωθεί μαζί της δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. 
To χειρότερο είναι να αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι ανάμεσα σε κόσμο. 
Όταν είσαι μόνος σου είναι ,αν μη τι άλλο, φυσιολογικό και ανθρώπινο. 
Την έχεις κάνει κομμάτι σου. 
Την έχεις εκτιμήσει όπως της αναλογεί.. 
Από εκεί και πέρα όποιο βήμα και να κάνεις το κάνεις με αυτογνωσία και αυτοσεβασμό γιατί έχεις αγαπήσεις εσένα και δεν πρόκειται να σε χαραμίσεις σε αδιέξοδες και ανούσιες καταστάσεις. 
Είσαι για την πάρτη σου κι ας ταλαιπωρείς λίγο περισσότερο τον εαυτό σου κάποιες φορές. 
Στην τελική κάνεις αυτό που γουστάρεις συνειδητοποιημένα και δε χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό πουθενά.
Μην ξεχνάς ότι κατόρθωσες να επιβιώσεις όταν ένιωσες την καρδιά σου να χάνει χτύπους, όταν ένιωσες να βουλιάζεις και δεν ήθελες να ταράξεις τον ύπνο κανενός αγαπημένου σου προσώπου. 
Είπες «θα τα καταφέρω». 
Βγήκες στην επιφάνεια. 
Πήρες τις ανάσες σου και συνέχισες. 
Κι αυτό γιατί σ’αγαπάς και γιατί πίστεψες ότι οι καλύτερες μέρες είναι μπροστά σου. 
Και θα είναι. 
Απλά στο μεταξύ θα υπάρχουν και κάποιες νύχτες μοναξιάς που αργούν να ξημερώσουν.
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες».
Κωνσταντίνος Καβάφης
 πηγη