Οι σκιές μέσα μας...

«Η λαμπερότερη φλόγα κάνει την πιο σκοτεινή σκιά»
George RR Martin

Σε έναν κόσμο που βομβαρδιζόμαστε με πολλούς τρόπους εύρεσης ευτυχίας, ενώ ταυτόχρονα ψυχικές ασθένειες, άγχος και κατάθλιψη καταπολεμούνται με ατελείωτες συνταγογραφήσεις κατασταλτικών αντίδοτων, αυτό που μένει να διακρίνεται είναι η απόλυτη ρευστότητα σε αυτό τον τομέα.

Θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι περισσότερο από κάθε τι άλλο, και γιατί όχι;
Αυτό όμως που προκύπτει είναι μία παραδοξότητα καθώς σταθερά ενθαρρυνόμαστε να κυνηγήσουμε την ευτυχία το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με επιδείνωση των δεινών και της αρνητικής μας κατάστασης.

Μας ενθαρρύνουν να αναζητήσουμε το φως και να αγνοήσουμε τον σπαραγμό της καρδιάς μας, να παραμελήσουμε τους οδυνηρούς ψιθύρους της ψυχής μας.

Τι γίνεται όμως με το σκοτάδι που κρύβει μέσα του ο καθένας από εμάς;

Στον καθένα μας υπάρχει μέσα μας μια πηγή, από την οποία αναβλύζουν ιδανικά όπως η γαλήνη, η ειρήνη, εκεί βρίσκεται ο πυρήνας ενός ανώτερου Εγώ. 
Αυτό το εσωτερικό «φως» κατέχει τη σοφία μας, την ικανότητά μας να αγαπήσει πλήρως, με την καθαρότερη αλήθεια και δύναμη.

Αλλά τι γίνεται με τις σκιές μας; 
Δεν μπορεί να υπάρξει το φως χωρίς το αντίθετό του; 
Μια σκιά δημιουργείται μόνο όταν ο ήλιος λάμπει φωτεινός.

Όλοι μας κρατάμε μέσα μας απομεινάρια παλιών πληγών από την παιδική μας ηλικία, ή από την εφηβεία μας, όπου η καρδιά είναι σε πόλεμο με το κεφάλι μέσα σε έναν άβολο κόσμο που δεν μπορεί αν μας ικανοποιήσει. 
Διατηρούμε μέσα μας αναλλοίωτους τους φόβους, τις αποτυχίες, τις ανασφάλειες, την ντροπή και τη λύπη.

Για κάποιους αυτές οι σκιές παραμονεύουν σιωπηλές, αναδεικνύονται πολύ σποραδικά, με ορμητήριο τη συμπεριφορά απέναντί μας ενός αγαπημένου προσώπου, ή μετά από μια ανεξέλεγκτη οινοποσία.

Για άλλους ανακαλούνται καθημερινά, με ασύλληπτη ταχύτητα. 
Υφαίνεται αδιάκοπα μεταξύ των συναλλαγών και της επικοινωνίας με φίλους, πρόσωπα της οικογένειας, εραστές και ξένους – σαν μια σπείρα γύρω από το λαιμό και την καρδιά – μια επίμονη υπενθύμιση της παρουσίας της περιφέρεται αδιάλειπτα.

Στο πλαίσιο της επιδίωξης της ευτυχίας επιδιώκουμε να καλύψουμε και αν πνίξουμε αυτούς τους φόβους με την ελπίδα ότι το φως μέσα μας θα λάμψει οδηγώντας μας σε γαλήνια και καθαρή ενατένιση της ζωής μας.

«Ο καθένας μας είναι ένα φεγγάρι και έχει μια σκοτεινή πλευρά που δεν δείχνει σε κανέναν».

Μαρκ Τουέιν

Το θαυμαστό είναι πως όταν αναγνωρίζουμε το σκοτάδι τότε αυτό χάνει κάτι από τη δύναμή του, καθώς τρέφεται όταν το φοβόμαστε και γιγαντώνεται.

Αυτό που ονομάζουμε σκοτεινός εσώτερος εαυτός δημιουργείται από τα γεγονότα που έχουμε απωθήσει εκεί. 
Καταστάσεις που έχουμε ζήσει και απορρίψαμε σαν μη σωστές, ντροπιαστικές, απαράδεκτες. 
Είναι ο κακός μας εαυτός από τον οποίο θέλουμε να απαλλαγούμε, αλλά αντί να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο τις κακές συμπεριφορές που απωθήσαμε στο σκοτάδι και αν τις διαχειριστούμε με κατανόηση, τις σκεπάζουμε, αν όμως που δεν μπορούμε να γλυτώσουμε. 
Πάντα θα βρίσκουν τρόπους να βγαίνουν στην επιφάνεια και όσο δεν θα κοιτάμε μέσα επιδιώκοντας να διορθώσουμε αυτό που προκαλεί το πρόβλημα τόσο το σκοτάδι θα δέχεται νέες απωθημένες πράξεις και θα διογκώνεται επικίνδυνα, ίσως να φτάσει να μας χαρακτηρίζει και σαν προσωπικότητα.

Το σκοτάδι μπορεί να φαίνεται τρομακτικό, στην πραγματικότητα όμως είναι υποπροϊόν του φωτός. 
Δημιουργείται από την έλλειψη του φωτός. 
Μπορεί το φως πάντα να προκαλεί το σκοτάδι, είναι φορές όμως που είναι ευεργετικό και το αναζητούμε. 
Ένα σκοτάδι που ξέρουμε που βρίσκεται, που το έχουμε δει δεν είναι επιθετικό ούτε βάναυσο.
Θα πε΄ρπει να κατέχουμε τις σκιές μας, να τους δείξουμε το σεβασμό μας και με αυτό τον τρόπο θα γίνουν λεπτές τροχιές προς την προσωπική ειρήνη μας.