"Ευτυχία": Αυτό το καταραμένο, αυτό το ατελείωτο μυθιστόρημα θάρρους και βάθους με την πυκνότητα σαιξπηρικής τραγωδίας...

Υγεία–Ευτυχία–Μακροημέρευση!
Αχ, αυτή άτιμη η μεσαία λέξη του κλασικού τρίπτυχου των παραδοσιακών ευχών. 
Η εκ δεξιών και εξ αριστερών της μπορούν διάολε κάπως να οριστούν, μα για αυτήν την άτιμη όσα και να γραφούν πάλι λίγα θα είναι. 
Δεν εμπίπτει ανάθεμα την στις τυπικές και μετρήσιμες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αρμοδιότητες ούτε και σε αυτές των λεγόμενων ειδικών του προσαρμοσμένου στα μέτρα της δυτικής αμετροέπειας θέματος, αυτού που φέρει το άκρως εμπορικό ονοματεπώνυμο "προσδόκιμο ζωής". 
Δεν μετριέται αρμοδίως η άτιμη, δεν έχουν αρμοδίως οριστεί μέτρα μέτρησης της τιμής και μετρητές της.

Άλλο το προσδόκιμο ζωής (υγεία – μακροημέρευση) και άλλο καθαυτή η βαθύτερη υπαρξιακή/ ζωτική έννοια της προσδοκίας, η ευτυχία. 
Την εκ της σύστασής της ατελή και άλυτη υπόθεση της οποίας μια ζωή ατέλειωτη κουβαλάνε - βάρος ασήκωτο και συνάμα καταναγκαστικό (η έννοια του χρέους) - οι κατ’ εξοχήν χρεωμένοι με τα ασήκωτα βάρη του κόσμου ετούτου. 
Οι “καταραμένοι” μια ζωή ατέλειωτη να τα κουβαλάνε “τραγικοί” συγγραφείς και ποιητές.

Πάρα πολλές γραφές στο όνομα αυτής της υπόθεσης που πάντα πολύ λίγες είναι.
Και επειδή πάντα πολύ λίγες είναι, τροφοδοτούν την ανάγκη – κατάρα για περισσότερες, πολύ περισσότερες, ατέλειωτη εκ της σύστασής της ανάγκη, ατέλειωτη εκ της αρχής που τη γεννά, εκ της ανάγκης κατάρα. 
Όσο τροφοδοτείται τόσο μεγαλώνει…
Αυτό το ατελείωτο ανθρώπινο μυθιστόρημα θάρρους και βάθους με την πυκνότητα σαιξπηρικής τραγωδίας, μόνο σαν μια ατελείωτη σειρά από στιγμιότυπα μπορεί να αναγιγνώσκεται, ο τυπικός και αρμόδιος τρόπος “αρχή - μέση – τέλος” ανάγνωσής του συνιστά υποταγή στην αυταπάτη. 
Ένα στιγμιότυπο από την ατέλειωτη σειρά, είναι η δική μας απειροελάχιστη συνεισφορά (δεν αυταπατόμαστε) στην αδύνατη προσπάθεια ορισμού της άτιμης μεσαίας λέξης του κλασικού ευχητήριου τρίπτυχου. 
ΖΟΥΛΦΙ ΛΙΒΑΝΕΛΙ το όνομα του καταραμένου (Τούρκου) που το δημιούργησε, αλιεύτηκε από την γραφή του υπό τον τίτλο “Ευτυχία” (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Αθήνα 2004).

*Το παιδί που παίζανε στις λάσπες και κυλούσανε ρόδες είχε εξαφανιστεί, και τη θέση του είχε πάρει ένας άγνωστος. 
Κοιτώντας τον με την άκρη του ματιού της, δεν μπορούσε να διακρίνει στάλα τρυφερότητας στο μαυρισμένο του δέρμα, στα χοντροκομμένα του χέρια, που τ’ ακουμπούσε πάνω στα γόνατά του. 
Αυτό την αποθάρρυνε – και, πολύ περισσότερο ακόμα, την έκανε να τον φοβάται. 
Αυτός ο άγνωστος φορούσε παντελόνι τζιν και ένα παλιό τζάκετ. 
Σου έκανε εντύπωση το εξογκωμένο μήλο του Αδάμ στον ψηλό λαιμό του. 
Τα γένια του ήταν μερικών ημερών. 
Τα μαλλιά του, κομμένα με την ψιλή στο στρατό, δεν είχαν μακρύνει ακόμα.

**Ύστερα κοίταξε τον εαυτό της. 
Φαινόταν πολύ κακόμοιρη και βρώμικη με τα παλιόρουχα που ήταν κλεισμένη στο μπουντρούμι. 
Φορούσε σαλβάρι, κι από πάνω ένα ενταρί (σ.σ. μακρύ και φαρδύ γυναικείο φόρεμα που φοριέται πάνω από το σαλβάρι) με ξεθωριασμένα γαλάζια λουλούδια. 
Το “ντύσιμο για τον δρόμο” το ολοκλήρωναν η πράσινη ζακέτα που της είχε δώσει η Ντονέ βγαίνοντας από το μπουντρούμι και το μαντίλι που φορούσε στο κεφάλι της. 
Τα μαύρα λαστιχένια παπούτσια της ήταν βουτηγμένα στη λάσπη της κωμόπολης.
Μακάρι να μην είχα μεγαλώσει ποτέ, σκέφτηκε. 
Μακάρι να μην είχα μεγαλώσει, να έτρεχα στους δρόμους με τ’ άλλα παιδιά, αλλά δεν έγινε. 
Έβγαλα τρίχες, μεγάλωσαν τα στήθη μου, τα μάγια διαλύθηκαν…

Ευτυχία”: 
Τρεις άνθρωποι μέσα από τα εκατομμύρια των ανώνυμων που δεν γράφουν την ιστορία αναζητούν να λύσουν τον κόμπο της μοίρας τους και να κατακτήσουν την πολυπόθητη ευτυχία. 
Καλή ανάγνωση – το βιβλίο κοσμεί την βιβλιοθήκη του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου για όσους ενδιαφέρονται – μαζί βέβαια με τις ευχές μας για υγεία και μακροημέρευση.

πηγη