Oi 13 διαστάσεις - πραγματικότητες του συμπαντος

Οι 13 εσωτερικές διαστάσεις – πραγματικότητες του σύμπαντος 

Χωροχρονικές ,αχωροχρονικές και αχρονοχρονικές πραγματικότητες

Ξαφνικά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, μιλούν για «άλλες διαστάσεις», δηλαδή για διαφορετικές πραγματικότητες. 
Ο κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα, το αείζων πυρ του Ηράκλειτου, η τετρακτύς του Πυθαγόρα, η διδασκαλία του Βούδα για την Νιρβάνα, ο Παράδεισος του Χριστού μας, έρχονται να ενωθούν με την θεωρία της σχετικότητας, την θεωρία του χάους, τα κβάντα, την θεωρία των υπερχορδών και τόσα άλλα, που η σύγχρονη φυσική αποκαλύπτει, δικαιώνοντας μια για πάντα τους υπερβατικούς φιλόσοφους, Πυθαγόρα, Πλάτωνα, Σωκράτη, Δημόκριτο και άλλους, δίνοντας τέλος στην ορθολογική σκλαβιά της ύλης, που, ο Νεύτων και ο Καρτέσιος είχαν φυλακίσει την ανθρώπινη διάνοια. 

Μα καλά, θα αναρωτηθεί κανείς, πως μπορούσε ο Πλάτων, ο Πυθαγόρας, ο Βούδας, να αποκαλύπτουν μυστικά του σύμπαντος, χωρίς να έχουν υπολογιστές και επιταχυντές? 
Πως μπόρεσε ο Αινστάιν να «πιάσει» την διάσημη θεωρία του και να ανατρέψει όλα αυτά που για αιώνες ήταν απαράβατοι νόμοι για ολόκληρη την ανθρωπότητα?

Κάπου εδώ, καλό είναι να αναρωτηθούμε, τι είναι η πραγματικότητα. 
Ξέρουμε πως η ανθρώπινη φυσιολογία, οι αισθήσεις μας, μπορούν να αντιληφθούν μόνο ένα μικρό κομμάτι του όλου σύμπαντος, της πανδημιουργίας. 
Τα μάτια μας για παράδειγμα, δεν μπορούν να δουν την υπέρυθρη ακτινοβολία, αλλά υπάρχει. 
Τα αφτιά μας δεν μπορούν να ακούσουν τους υπέρηχους, αλλά υπάρχουν. 
Χωρίς να το αναλύσουμε περισσότερο, δεν είναι η ανθρώπινη φυσιολογία το θέμα μας, πολύ απλά, μπορούμε να πούμε πως αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα, είναι κάτι που κατασκευάζεται στον εγκέφαλο μας και υπάρχει μόνο εκεί. 
Το αληθινό σύμπαν όμως, είναι κάτι άλλο από αυτό που βλέπουμε, ακούμε, ζούμε.

Αντιλαμβανόμαστε ένα τρισδιάστατο σύμπαν, μια τρισδιάστατη πραγματικότητα που ορίζεται από το μήκος, το ύψος και το πλάτος. 
Η σύγχρονη φυσική, μας αποκαλύπτει και μια άλλη διάσταση, τον χρόνο. 
Μια τέταρτη διάσταση έρχεται να ανατρέψει όλα αυτά που πιστεύαμε και να μας περάσει σε έναν νέο θαυμαστό κόσμο. 
Το σύμπαν είναι μια αναβράζουσα θάλασσα ενέργειας, όλα αυτά που βλέπουμε είναι απλές εικόνες που δημιουργούνται μέσα από καμπυλώσεις της 4ης διάστασης. 
Ότι αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, τα δένδρα, τα ζώα, οι άνθρωποι, οι πλανήτες, τα άστρα και οι γαλαξίες, είναι καμπυλώσεις της 4ης διάστασης. 
Ας φέρουμε στο μυαλό μας μια ευθεία και ας πούμε πως αυτή η ευθεία είναι η τέταρτη διάσταση. 
Πάνω από αυτή την νοητή γραμμή ρέει η ενέργεια. 
Ξαφνικά μια καμπύλη σχηματίζεται και η ενέργεια αρχίζει να κυλά και να «φυλακίζεται» μέσα σε αυτή την καμπύλη, σε αυτή την «ενεργειακή λακούβα».

Η ενέργεια που τώρα περιστρέφεται μέσα σε αυτή την καμπύλη, πυκνώνεται και σχηματίζει από γαλαξίες μέχρι ανθρώπους, ζώα, φυτά και ορυκτά. Δημιουργείται το Μάτριξ που ζούμε, η πλάνη των αισθήσεων, ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα. 
Φυσικά ένας άνθρωπος για παράδειγμα, δεν είναι μια καμπύλη, αλλά πάρα πολλές, άλλη καμπύλη για τα μάτια μας, άλλη για το συκώτι μας, άλλη για την καρδιά μας. 
Αυτός είναι και ο λόγος που κάποιο όργανο μας, μπορεί να φθαρεί γρηγορότερα από κάποιο άλλο. 
Για να μην το κάνουμε όμως πολύπλοκο, ας πάρουμε τον άνθρωπο σαν μια μόνο καμπύλη. 
Για όσο χρόνο διαρκεί αυτή η καμπύλη, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται σαν πραγματικότητα ένα μάτριξ, ένα μικρό μόνο κομμάτι του αληθινού σύμπαντος. 
Όταν αυτή η καμπύλη επιστρέψει στην αρχική μορφή της, τότε ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ένα άλλο σύμπαν. 
Το αληθινό σύμπαν για πολλούς. 
Η επιστροφή της καμπύλης στην αρχική θέση της, η απελευθέρωση της ενέργειας, για μας εδώ στην Γη, είναι ο θάνατος.

Ναι, τώρα μπορούμε να πούμε πως θάνατος δεν υπάρχει. 
Αυτό που συμβαίνει, είναι πως η συνείδηση μας περνάει σε μια άλλη πραγματικότητα, αόρατη για της αισθήσεις μας, αλλά υπαρκτή. 
Χιλιάδες χρόνια πριν η σύγχρονη φυσική αποκαλύψει την ύπαρξη αυτού του αόρατου κόσμου, οι φιλόσοφοι μίλαγαν με εκπληκτικές λεπτομέρειες για τον κόσμο αυτόν. 
Τον ονόμαζαν αιθερικό κόσμο. 
Ένας κόσμος με πολύ μικρότερη πυκνότητα ύλης και ταχύτερης «δόνησης». 
Αυτός είναι και ο λόγος που οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να τον αντιληφθούν. 
Αλλά είναι εδώ, δίπλα μας, τώρα εδώ που κάθομαι και γράφω αυτό το άρθρο, πιθανόν στις άδειες καρέκλες του τραπεζιού, να κάθονται αόρατα για εμένα όντα και να με παρακολουθούν. 

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό μας, είναι πόσες διαστάσεις υπάρχουν. 
Για να ξεκινήσουμε από την επιστήμη, η θεωρία των χορδών, μιλάει για 11 μέχρι 13 διαστάσεις. 
Όμως ακόμα είναι μια θεωρία που δεν έχει αποδειχθεί, μπορεί να αποδειχθεί σήμερα, μπορεί και σε εκατό χρόνια. 
Ο κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα, έκανε 2.500 χρόνια να αποδειχθεί. 
Σήμερα όμως όλα τρέχουν πολύ γρήγορα και είμαι σίγουρος πως η εποχή μας θα μας προσφέρει αποκαλύψεις πέρα από την πιο οργιώδη φαντασία.

Η εσωτερική παράδοση, από την αρχαία Αίγυπτο, τις εξωτικές Ινδίες, το μυστηριακό Θιβέτ και την φωτεινή Ελλάδα, μιλάει για 13 διαστάσεις και με έναν παράξενα μαγικό τρόπο, έρχεται να συμφωνήσει με την θεωρία των χορδών, που καλό είναι να αναφέρουμε, πως είναι Ελληνικό επίτευγμα, του κ. Νανόπουλου και της ομάδας του. 
Το αναφέρω χωρίς καμιά εθνικιστική διάθεση, αλλά για να αντιληφθούμε πως αυτά που μας λένε, ότι δηλαδή είμαστε μια χώρα που δεν μπορεί να κάνει τίποτα, είναι άλλο ένα τεράστιο ψέμα. 

Είπαμε πιο πάνω, πως ο θάνατος, είναι μετάβαση της συνείδησης σε μια άλλη πραγματικότητα, σε έναν αόρατο για μας κόσμο, σε ένα άλλο σύμπαν. 
Πρέπει όμως να πεθάνουμε για να δούμε αυτόν τον άλλο κόσμο? 
Όχι φυσικά, αν ήταν έτσι, ο Πλάτων, ο Πυθαγόρας και τόσοι άλλοι, δεν θα μπορούσαν ποτέ να τον αντιληφθούν. 
Αλλά πως το έκαναν?

Όλο το σύμπαν είναι ένα. Τα ερωτευμένα φωτόνια.

Ξέρουμε σήμερα, πως δεν υπάρχει ύλη, σπάσαμε το άτομο και κοιτάξαμε πίσω από τον τοίχο, την υλική φυλακή. 
Σήμερα ξέρουμε πως είμαστε ενέργεια, τα υποσωματίδια που τρέχουν με τρελές ταχύτητες μέσα στο χάος του ατόμου, δεν είναι σωματίδια, είναι κύματα. 
Αν χωρίσουμε δυο φωτόνια και στείλουμε το ένα στην άλλη άκρη του σύμπαντος, κάθε πληροφορία που δίνουμε στο ένα, αυτόματα την δέχεται και το άλλο, όσο μακριά και αν είναι. 
Αν η θεωρία της μεγάλης έκρηξης είναι σωστή, όλα τα φωτόνια είναι ερωτευμένα, όλα έρχονται από την ίδια πηγή. 
Μήπως λοιπόν είναι εύκολο τώρα να αντιληφθούμε πως είμαστε συνδεδεμένοι με όλο το σύμπαν, πως ότι γίνεται στον αστερισμό του Κενταύρου, αυτόματα μεταφέρεται και σε μας, αλλά δεν ξέρουμε τον τρόπο να πάρουμε την πληροφορία? 
Μήπως οι φιλόσοφοι, οι δάσκαλοι, οι άγιοι και οι φωτεινές οντότητες που περπάτησαν στον κόσμο μας, μας έδειξαν τον τρόπο? 
Ναι, μας τον έδειξαν, μπορεί διάφορα ιερατεία να έκαναν τα πάντα να μην φτάσει η γνώση στους ανθρώπους, αλλά η γνώση υπάρχει..

Από τον Χρίστο Λογαρίδη  πηγη