Ρούφα τη φραπεδιά σου κι άσε…

Συμβαίνει κι αυτό.   
Να ‘χεις ρίξει κάτω τον άλλον κι ύστερα να βγαίνεις στη ράχη του, να χοροπηδάς και να προσπαθείς να τον πείσεις πως είναι ένοχος… 
Γιατί η ράχη του έχει κόκαλα και σου πληγώνουν τα βελούδινα πατουσάκια σου. 

Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. 
Κι όλοι μας έχουμε παίξει, λίγο έως πολύ, κάποιο παρόμοιο ρολάκο. 
Λίγο… Έλα… Ξέχασες ; 
Ξέχασες που χόρεψες κι εσύ κάποτε σε κείνη την αφράτη πλατούλα, που σου προσφέρθηκε ταπεινά, για να σκαρφαλώσεις επάνω και να ‘χεις καλύτερη θέα του κόσμου ; 
Ξέχασες βρε πονηρό; 
Δεν χόρεψες; 
Εντάξει. 

Έστω, κουνήθηκες, αφού δεν ήξερες χορό… 
Και μην αρχίσεις να αναπτύσσεις τώρα τη θεωρία, ας πούμε, περί αξιών… 
«Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, εγώ έχω αξίες…!» 
Να τις χαίρεσαι, μαλάκα… 
Ποιός σε ρώτησε; 
Δεν θα βρήκες την κατάλληλη τιμή για να τις ξεπουλήσεις…. 
Αυτοί οι ελάχιστοι που δεν παζαρεύουν, δεν θα τους βρεις στη ρούγα να διαλαλούν την πραμάτειά τους. 

Κατάλαβες ; 
Αυτοί δεν θορυβούν… 
Δεν έχουν αξίες αυτοί… 
ΕΙΝΑΙ αξίες! 
Γι αυτό, ρούφα τη φραπεδιά σου κι άσε…

πηγη