Ο δρόμος της ζωής μας...

Σε μία στράτα στη ζωή όλοι μας θα διαβούμε
μια στράτα που τη “στρώνουνε” απ' όταν γεννηθούμε.
Γι’ άλλους θα βγάλει στη χαρά, γι’ άλλους στον πόνο ίσια
αφού της μοίρας τα “στραβά” είναι παραπανίσια.

Μα σε αυτούς που μάχονται τα ζάλα τους να πάρουν
“φίλοι” καλοί και “μπιστικοί” τρικλοποδιά θα βάλουν.
Αν κάμεις βήμα στη ζωή προς την επιτυχία
αυτοί που σε ζηλεύουνε θα σκουν από κακία.

Δεν είναι λίγες οι φορές που χάνεσαι στο δρόμο
μ’ ένα καντάρι βάσανα κι ένα “σακκί” στον ώμο.
Τα βάσανα πολλές φορές δεν είν’ από δικά σου
μα στα πανωφορτώσανε τα πατρογονικά σου.

Στο μεσοστράτι ο καθείς το σύντροφό του θα ’βρει
κι αν είν’ κομμάτι τυχερός στην άκρα θα το βγάλει.
Μαζί να περπατήσουνε τα κακοτράχαλά του
του δρόμου που τ’ ορίσανε τα χρυσοστέφανά του.


Όμως…
δεν είναι λίγες οι φορές που οι δρόμοι τους χωρίζουν
κι αν έχουν κάμει και παιδιά τα χιλιοβασανίζουν.
Άλλοτε πάλι μερικοί μονάχοι τον διαβαίνουν
και στο κεφάλαιο “Μοναξία” μεσοστρατίς σωπαίνουν.
Κι εκεί κοντά π’ ο δρόμος του φτάνει κοντά στο τέρμα
θα εύχονταν από καρδιάς μιας φαμελιάς το γέρμα.
Θα ’θελαν να ’χανε κι αυτοί κάπου να ακουμπήσουν
τα κατσαβράχια μιας ζωής μαζί να τα νικήσουν.
Να υπάρχει φως στα σκοτεινά, να μην παραπατήσουν
κι αν πέσουν κάπου να μπορούν ξανά να συνεχίσουν.
Δεν ξέρω αλήθεια να σας πω το φως αν θα ανάφτει
αφού ο καθείς τη μοίρα του δεν τηνε κάμει ζάφτι.

Σαράντα ένα χρόνια το στρατί με σένα το διαβαίνω
ανηφοριές, κατηφοριές, με το “φακό” αναμμένο.
Φακός είναι η αγάπη μας που όσο κι αν γερνάει
με “μπαταρίες” τα παιδιά πάντα φεγγοβολάει.
Άνθρωπος δεν εγίνηκε να ξέρει “που θα πέσει”
στο μονοπάτι κείνονε να μην ξαναπεράσει.

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη