Είσαι κι εσύ το ίδιο σημαντικός όσο είμαι κι εγώ...

Είναι σημαντικός ο ρόλος που παίζουν τα συναισθήματα μας στην υγεία και την ευεξία μας. 
Αυτό που νιώθουμε συναισθηματικά για τις καταστάσεις είναι αυτό που καταγράφεται στην πραγματικότητα μας. 
Καταχωρείται σε κάθε κύτταρο του σώματός μας, στον πυρήνα της προσωπικότητας, στο νου και στο αιώνιο «Είναι» μας...

Όποιος έχει δύο χιτώνες ας δώσει τον ένα σ' αυτόν που δεν έχει, είπε ο Χριστός. 
Κι όμως δεν είναι η προσφορά αυτή κάθε αυτή που έχει τόσο σημασία, ούτε το πρόσωπο στο οποίο προσφέρουμε. 
Εκείνο που έχει σημασία είναι το συναίσθημα που βιώνουμε όταν δίνουμε με όλη μας την καρδιά και με αγάπη. 
Το να δώσεις νερό σε ένα φυτό ή ζώο που πεθαίνει, ή το να ενθαρρύνεις κάποιον να υπομένει τις δυσκολίες της ζωής, σου προσφέρει την ευκαιρία, μέσα από το συναίσθημα που βιώνεις, να γνωρίσεις τη ζωή και τον Δημιουργό μας. 
Η πράξη είναι μόνο ο δίαυλος μέσω του οποίου επιτρέπεται στο συναίσθημα, στην πρόθεση, να εκφραστεί και να βιωθεί.

Η πραγματική τροφή της ψυχής μας δεν είναι η δουλειά μας και τα πλούτη, είναι ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε με το περιβάλλον μας, είναι οι σχέσεις μας, είναι οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε, είναι η προσφορά που έχουμε κάνει στους συνανθρώπους μας και στο Σύμπαν. 
Η τροφή της ψυχής είναι οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος πέρα από τον εαυτό του. Οτιδήποτε προσφέρει στο σύνολο, στους συνανθρώπους του, χωρίς υστεροβουλία. 
Όταν προσφέρουμε χωρίς υστεροβουλία, η ανώτερη συνείδηση μας, η ψυχή μας, ανοίγει κι έρχεται σε επαφή με την Παγκόσμια Συνείδηση, όπου αντλεί τεράστια δύναμη και κουράγιο, που τη βοηθούν να ξεπεράσει όλα τα προβλήματά της.

Το εγώ χτίζεται με μίσος, με εχθρότητα, με διαμάχη. 
Αν θέλεις να εγκαταλείψεις το εγώ, θα πρέπει να δημιουργείς περισσότερα συναισθήματα αγάπης. 
Όταν αγαπάς το εγώ εξαφανίζεται. 
Στην αγάπη λες, είσαι κι εσύ επίσης σημαντικός, δεν είμαι μόνο εγώ. 
Όταν αγαπάς κάποιον αυτό που νιώθεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου – είτε το λες με λόγια είτε όχι – είναι : «Είσαι κι εσύ το ίδιο σημαντικός όσο είμαι κι εγώ». 
Αν η αγάπη μεγαλώσει και βαθύνει, θα πεις : «Εσύ είσαι ακόμη πιο σημαντικός από ότι είμαι εγώ. 
Αν εμφανιστεί μια περίσταση στην οποία μόνο ο ένας θα μπορέσει να επιβιώσει, εγώ θα πέθαινα για να επιβιώσεις εσύ.» 
Ο άλλος έχει γίνει πιο σημαντικός. 
Είσαι έτοιμος ακόμη και να θυσιάσεις τον εαυτό σου για κείνον που αγαπάς.

Κι όσο επεκτείνεται αυτή η αγάπη εσύ σιγά - σιγά αρχίζεις να εξαφανίζεσαι. 
Έρχονται στιγμές που εσύ δεν βρίσκεσαι εκεί πια – απόλυτα σιωπηλός, χωρίς να υπάρχει εγώ, μόνο καθαρός χώρος.
«Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό φυσιολογικά, διότι ο Θεός πάντα βρίσκεται κοντά στα πονεμένα παιδιά του.»

Πάτερ Παίσιος

πηγη