Η μοναξιά...

Η Μοναξιά παραλλάσσεται. 
Μέσα σε εκείνα τα ανελέητα χρόνια μοναξιάς όλα αλλάζουν και συγχρόνως όλα μένουν τα ίδια. 
Η Μοναξιά υποτάσσεται στην σιωπή σαν τον Συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία. 
Διαμορφώνει τους ήρωες ενώ έμμεσα τους συνθλίβει. 
Είναι αδυσώπητη κι αδίστακτη. 
Διαπραγματεύεται την αγάπη, ενώ άλλες φορές την κατατρώει, την εξαθλιώνει, την διαπερνά. 
Χτίζει τα όμορφα. 
Γκρεμίζει τα όμορφα. 

Και τα άσχημα. 
Μεγαλώνει τους ήρωες και τους μικραίνει. 
Τους ψηλώνει. 
Τους κονταίνει. 
Γεμίζει προσδοκίες, ψευδαισθήσεις παραδείσων και υποχρεώσεις κολάσεων. 
Παίρνει τις μορφές τους. 
Χρειάζεται να την χρειάζονται. 
Γίνεται δύστροπη όταν δεν της δίνουν σημασία, διότι κανένας τους δεν ασχολείται με την Μοναξιά του. 
Τα έχει καλά με την εξουσία αλλά όταν δεν της κάνει τα χατήρια την τσακίζει. 
Εφευρίσκει τον ίδιο της τον εαυτό για να τον χάσει ξανά. 
Είναι νεωτερίστρια, μια αναρχική συντήρηση, το πλαίσιο σε όλη την ιστορία ή ένα μακρινό φόντο που προκαθορίζει την οπτική της εικόνας του έργου. 
Δεν έχει νόμους, ούτε κανόνες. 
Διατηρεί το ανοίκειο παιχνίδι της μέχρι τα Εκατό χρόνια, ακριβώς έναν αιώνα 
Μοναξιάς, γιατί δεν χρειάζεται ούτε λιγότερο αλλά ούτε και περισσότερο εκείνες οι ράτσες, οι καταδικασμένες στην Μοναξιά, να μην αποκτήσουν δεύτερη ευκαιρία στη ζωή

Εκατό Χρόνια Μοναξιά του Μάρκες ( απόσπασμα )