Όταν μιλά ο Μικρός Πρίγκηπας... Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Και τότε είπε ο Μικρός Πρίγκιπας: 
Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει παρά μόνο ένα δείγμα του μέσα σε εκατομμύρια και εκατομμύρια αστέρια, αυτό είναι αρκετό για να νιώθει ευτυχισμένος όταν το κοιτάζει. 
Σκέπτεται «Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί...»
«Δεν πρέπει ποτέ ν' ακούμε τα λουλούδια. 
Πρέπει να χαιρόμαστε την ομορφιά τους και το άρωμά τους.
Το δικό μου γέμιζε με αρώματα τον πλανήτη μου, μα δεν ήξερα να τ' απολαύσω.
Δεν κατάφερα τίποτε να καταλάβω, τότε! 
Θα 'πρεπε να το κρίνω από τις πράξεις και όχι από τα λόγια του. 
Με πλημμύριζε αρώματα και λάμψη. 
Ποτέ δεν θα είχα μπορέσει να φύγω. 
Θα έπρεπε να είχα μαντέψει την τρυφερότητα, πίσω από τα άγαρμπα καμώματά του. 
Τα λουλούδια είναι τόσο αντιφατικά! 
Αλλά ήμουν πολύ νέος για να ξέρω να τ' αγαπώ. »

Το λουλούδι έβηξε.
Μα, όχι γιατί εξαιτίας του κρυολογήματος που είχε πάρει.
- Είμαι κουτό, του είπε στο τέλος. 
Σου ζητώ να με συγχωρέσεις. 
Προσπάθησε να 'σαι ευτυχισμένος.
Παραξενεύτηκε που δεν τον κατηγόρησε για τίποτα. 
Στεκόταν εκεί γεμάτος αμηχανία με το γυάλινο δοχείο στον αέρα. 
Δεν καταλάβαινε κείνη τη γλυκιά ηρεμία.

- Μα ναι, σ' αγαπώ, του είπε το λουλούδι.
Δεν κατάλαβες τίποτα, μα το φταίξιμο είναι δικό μου. 
Αυτό δεν έχει καμιά σημασία. 
Ωστόσο, φάνηκες κι εσύ το ίδιο κουτός σαν κι εμένα. 
Προσπάθησε να γίνεις ευτυχισμένος... 
Παράτα αυτό το γυάλινο δοχείο. 
Δεν το χρειάζομαι πια.


-Μα ο άνεμος...
- Δεν έχω κρυώσει τόσο πολύ για να το χρειάζομαι. 
Το δροσερό αεράκι της νύχτας θα μου κάνει καλό. 
Είμαι ένα λουλούδι.

- Όμως τα ζώα...
Θα πρέπει να υποφέρω δυο-τρεις κάμπιες αν θέλω να γνωρίσω τις πεταλούδες.
Φαίνεται πως είναι πάρα πολύ ωραίες. 
Διαφορετικά ποιος θα 'ρθει να μου κάνει επίσκεψη; 
Θα 'σαι πολύ μακριά, εσύ. 
Όσο για τα μεγάλα ζώα, δεν τα φοβάμαι καθόλου. 
Έχω τα νύχια μου. 
Και με αφέλεια έδειχνε τα τέσσερα αγκάθια του. 
Ύστερα πρόσθεσε: Μην καθυστερείς έτσι, είναι ενοχλητικό. 
Έχεις αποφασίσει να φύγεις. 
Φύγε.
Γιατί το λουλούδι δεν ήθελε να το δει ο μικρός πρίγκιπας να κλαίει. 
Ήταν ένα τόσο περήφανο λουλούδι...

Κάποτε συνάντησε ο Μικρός Πρίγκιπας μία αλεπού:
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. 
Είμαι τόσο λυπημένος...
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.
- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. 
Τι σημαίνει εξημερωμένη;
- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. 
Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς». 
Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. 
Και δεν έχω την ανάγκη σου. 
Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. 
Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες.
Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. 
Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. 
Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. 

Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω πως μ' έχει εξημερώσει...
- Η ζωή μου είναι μονότονη. 

Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. 
Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. 
Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. 
Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική.

Κι ύστερα, κοίταξε! 
Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; 
Εγώ δεν τρώω ψωμί. 
Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. 
Κι αυτό είναι θλιβερό! 
Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. 
Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! 
Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. 
Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.

Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.

- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!
- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. 
Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.
- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. 
Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. 
Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. 
Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. 

Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. 
Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. 
Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. 
Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. 
Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα...
-Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. 
Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να'μαι ευτυχισμένη. 
Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω.
Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! 
Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε θ' αρχίσω να καρδιοχτυπώ... 
Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. 
Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. 

Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού... Θ' αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!
- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού, είναι το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Γεια σου, είπε η αλεπού. 
Να το μυστικό μου. 
Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. 
Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια. 
Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό. 
Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. 
Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. 
Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...

Ο μικρός Πρίγκιπας ήταν κουρασμένος. 

Είπε:
- Τα αστέρια είναι όμορφα, εξαιτίας ενός λουλουδιού που δεν το βλέπουμε...
Η έρημος είναι όμορφη, πρόσθεσε...
Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είπε ο μικρός πρίγκιπας, είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι...
Οι άνθρωποι στη χώρα σου, καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλα μέσα σ' ένα μονάχα κήπο... και μέσα εκεί δεν βρίσκουν ότι ζητάνε... 
Κι ωστόσο, αυτό που ψάχνουν θα μπορούσε να βρίσκεται μέσα σ' ένα μόνο τριαντάφυλλο ή μέσα σε λίγο νερό...
Τα μάτια είναι τυφλά. 
Πρέπει να ψάξεις με την καρδιά. 
Είναι όπως και με το λουλούδι. 
Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. 
Όλα τ' αστέρια τότε είναιανθισμένα.
Θα κοιτάζεις τη νύχτα τ' αστέρια. 
Το δικό μουείναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. 
Έτσι είναι καλύτερα. 
Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ' αστέρια. 
Τότε, θα σ' αρέσει να κοιτάζεις όλα τα αστέρια... 
Όλα θα είναι φίλοι σου. 
Κι ύστερα, θα 'θελα να σου κάνω ένα δώρο...
Γέλασε πάλι.

-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ' ακούω να γελάς!
- Ακριβώς αυτό θα 'ναι το δώρο μου... αυτό θα 'ναι όπως με το νερό...
- Τι θέλεις να πεις;
- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. 
Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. 
Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. 
Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. 
Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. 
Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. 
Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει...

- Τι θέλεις να πεις;

- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. 
Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε! 
Και γέλασε πάλι.
- Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγοριέται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει.


Θα είσαι πάντα φίλος μου. 

Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. 
Και θ' ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση... 
Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό.
 Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ' αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. 
Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι... 
Και γέλασε ξανά.

- Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι' αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν...

Πηγή: ''Μικρός Πρίγκιπας''-Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ