Ιούδας... Προδότης η τραγικό πρόσωπο..!

Δεν ξέρω τελικά αν είναι σωστή η λανθασμένη, η άποψη που έχει μια μερίδα συνανθρώπων μας, να θεωρούν άδικο, το ότι ο δωδέκατος μαθητής του Ιησού, καταδικάστηκε. Καταδικάστηκε στην αιώνια κόλαση, και το όνομά του έγινε ταυτόσημο της προδοσίας, της ασέβειας, και άξιο της υποδειγματικής τιμωρίας,  για μια πράξη που έπρεπε να συμβεί. 

Ο Ιούδας έπρεπε ουσιαστικά να κάνει αυτό που έκανε, για να εκπληρωθεί το σχέδιο του Θεού. Αυτά τα οποία είχε αναγγείλει ο Θεός, δια των προφητών.

Όπως αναφέρεται και στο σύμβολο της πίστεως. Προφητεύει λοιπόν  ο Ησαίας, στα κεφάλαια πενήντα δύο και τρία, περί των παθών και της σταύρωσης,
δεν είχε ωραία και ελκυστική εμφάνιση. Δεν είχε λαμπρότητα προσώπου, ούτε κάλλος. Το πρόσωπό του ήταν καταφρονημένο .  χωρίς τιμή και δόξα. Δέχτηκε εξευτελισμούς και ταπεινώσεις εκ μέρους των ανθρώπων. Αυτός όμως φέρει πάνω του το βαρύ φορτίο των αμαρτιών μας. Τραυματίστηκε για τις δικές μας αμαρτίες, υπέφερε για τις ανομίες μας. Χάρη δε στην πληγή εκείνου, εμείς θεραπευτήκαμε. Και αυτός παρ’ όλες τις κακώσεις που υπέστη, δεν άνοιξε το στόμα του. Σαν άφωνο πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή. Σαν αμνός μπροστά σ’ αυτόν που τον κουρεύει, έτσι βαδίζει, χωρίς να ανοίγει το στόμα του.

Αφαιρέθηκε βίαια και άδικα από τη γη η ζωή του. Το παιδί μου αυτό, λέγει ο Θεός, δεν έπραξε καμία παρανομία, ούτε βρέθηκε ποτέ ψεύδος στο στόμα του.
Αν προσφέρετε αυτόν ως εξιλαστήριο θύμα για τις αμαρτίες σας, η ψυχή σας θα λυτρωθεί.
Αυτός θα πάρει ως δική του πνευματική κληρονομιά πολλούς, γιατί με τη θέλησή του παραδόθηκε στο λυτρωτικό για μας θάνατο. Και δια της θυσίας του πήρε πάνω του τις αμαρτίες πολλών. Αναφέρει ο Δαυίδ στον εικοστό πρώτο ψαλμό για την σταύρωση, Διαμοιράστηκαν μεταξύ τους τα ιμάτιά μου και στον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο, και συνεχίζει, κάρφωσαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, εμέτρησαν όλα τα οστά μου. Δηλαδή ο λόγος που ο Ιούδας γεννήθηκε, και έζησε σ’ αυτήν την πλάση, ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού, της εκπλήρωσης της δόξας Αυτού.  Το ερώτημά μου βέβαια, δεν τίθεται μόνο από την πλευρά, της Θεολογικής του υπόστασης, και την προδοσία του μαθητή προς τον Διδάσκαλο και Υιό του Θεού, Ιησού Χριστό. Αλλά και από την κοινωνιολογική  προέκταση της πράξης αυτής, και την ταύτισή της, με την έννοια και το νόημα της προδοσίας.

Αν δεν είχε συμβεί αυτή η προδοσία, δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί πολλά ιστορικά και Θεολογικά γεγονότα, τα οποία επέδρασαν καταλυτικά , στην μετέπειτα, πορεία και στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, και δεν θα είχαν εκπληρωθεί, πολλές μεγάλες και αναμενόμενες προφητείες, κάποιες από αυτές παραθέτω σε αυτό το κείμενο.

Ο Ιούδας κατ’ ουσία  κάνει κάτι, το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε δεν το επιλέγει, ίσως και να μην θέλει να το κάνει. Από την στιγμή όμως που είναι κάτι προδιαγεγραμμένο, πως μπορεί να το αποφύγει. Πως μπορεί ο Ιούδας να αρνηθεί την πραγμάτωση της ιστορίας, και να αποτρέψει την φανέρωση της Θεϊκής φύσης του Ιησού, Ησαίας για την ανάσταση, Θα θυμηθούν και θα ξαναγυρίσουν στον Κύριο όλα τα έθνη της γης. Θα γονατίσουν μπροστά του όλες οι φυλές του κόσμου, γιατί σ’ Αυτόν ανήκει το Βασίλειο και Αυτός εξουσιάζει τα έθνη. Μπροστά του θα γονατίσουν όλοι οι μεγάλοι της γης, Δαυίδ για την Ανάσταση στον δέκατο πέμπτο ψαλμό, Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα αφήσεις τον άγιόν σου να γνωρίσει τη σωματική αποσύνθεση   που θα επιβεβαιωθεί με την σταύρωση και την ανάσταση.

Μια  αμαρτία προαναγγελθείσα,   λέει ο Ζαχαρίας στις προφητείες του, στο ενδέκατο κεφάλαιο Όρισαν το μισθό μου τριάντα αργύρια. Αλλά και ο Δαυίδ στον τεσσαρακοστό πρώτο ψαλμό, Αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος, μαζί με τον οποίο ζούσα ειρηνικά, στον οποίο ήλπισα, αυτός που έτρωγε ψωμί μαζί μου, σήκωσε την φτέρνα του εναντίον μου. Ένας γεννημένος αμαρτωλός. Πως μπορεί λοιπόν ο γεννημένος, προδότης, και ταγμένος να θυσιαστεί, όχι σαν ευλαβής και άγιος, αλλά σαν σιχαμένο και καταραμένο πράγμα, να αρνηθεί τον ρόλο για τον οποίο τον έπλασε ο ίδιος ο Θεός τον οποίο θα προδώσει.
Έτσι ο Ιούδας όπως συγκλονιστικά περιγράφει και ο Δαυίδ στον εκατοστό όγδοο ψαλμό, ένδεκα αιώνες πριν, Ω Θεέ μου, μη σιωπήσης εμπρός εις την προσευχήν, την οποίαν μετά δοξολογίας απευθύνω προς σέ.

Διότι στόμα αμαρτωλού και δολίου ανθρώπου ηνοίχθη εναντίον μου. Ανδρες ασεβείς και πονηροί εστράφησαν εναντίον μου με δολίαν γλώσσαν.
Με περιεκύκλωσαν με λόγια μίσους και με πολεμούν χωρίς καμμίαν αιτίαν και αφορμήν.
Αντί να με αγαπούν δια την καλωσύνην μου, με συκοφαντούσαν· εγώ δε προσηυχόμην δι' αυτούς.
Μου ανταπέδωσαν κακά αντί αγαθών και μίσος αντί της αγάπης, που έτρεφα προς αυτούς.
Βαλε ασεβή και σκληρόν αυθέντην επάνω εις την κεφαλήν του κυρίως υπευθύνου δια την άδικον αυτήν καταφοράν και από τα δεξιά του ας σταθή διαβολικός κατήγορος.
Οταν αυτός θα δικάζεται, είθε να εξέλθη καταδικασμένος και η προσευχή, την οποίαν εις την ώραν αυτήν της ανάγκης θα κάμη, ας καταλογισθή εις αυτόν ως αμαρτία και ας γίνη εις καταδίκην του.

Αι ημέραι της ζωής του ας γίνουν ολίγαι και το αξίωμά του είθε να το πάρη άλλος.
Ορφανά και απροστάτευτα ας μείνουν τα παιδιά του, χήρα ας μείνει η γυναίκα του.
Τα παιδιά του από τόπου εις τόπον μεταφερόμενα ας γίνουν επαίται. Ας εκδιωχθούν από τα κρημνισμένα σπίτια των.
Ο δανειστής ας ερευνήση και ας καταγράψη όλα όσα ανήκουν εις αυτόν, και ξένοι άνθρωποι ας διαρπάσουν τους κόπους των χειρών του.
Ας μη υπάρξη άνθρωπος να τον βοηθήση εις την συμφοράν του αυτήν, ούτε κανείς δια να λυπηθή τα ορφανά του.

Ας εξολοθρευθούν τα παιδιά του, ώστε το όνομά του να σβήση, χωρίς να φθάση εις δεύτερον γενεάν τέκνων.
Είθε να μείνουν ολοφάνεροι και αλησμόνητοι ενώπιον του Κυρίου, οχι μόνον αι ιδικαί του αμαρτίαι αλλά και αι αμαρτίαι των προγόνων του. Ας μη διαγραφούν όσα ημάρτησεν η μητέρα του, ώστε και δια τας προγονικάς παραβάσεις να τιμωρηθή εκ μέρους του Θεού.

Ας παραμένουν πάντοτε ενώπιον του Κυρίου όλαι αυταί αι αμαρτίαι, δια να επισύρουν την θείαν οργήν, ώστε να εξολοθρευθή οπό τας κοινωνίας των ανθρώπων η μνήμη αυτού, με τους προγόνους και τους απογόνους του.

Διότι δεν εσκέφθη και δεν απεφάσισε να φανή εύσπλαγχνος, αλλά τουναντίον κατεδίωξεν άνθρωπον δυστυχή, πτωχόν, καταλυπημένον εις την καρδίαν, δια να τον εξοντώση.

Ο εχθρός μου ηγάπησε την κατάραν, και θα πέση επάνω του αυτή. Δεν ηθέλησε την ευλογίαν και δια τούτο η ευλογία θα απομακρυνθή από αυτόν.
Ως άλλο ένδυμα εφόρεσε και έφερε μαζή του την κατάραν και αυτή εισήλθεν στο εσωτερικόν του, όπως το ύδωρ που πίνομεν, όπως το έλαιον που τρώγομεν και το οποίον εισέρχεται μέχρι των οστών.
Η κατάρα ας γίνη δι' αυτόν, αφού το θέλει, ως ένδυμα, το οποίον φορεί, και ωσάν ζώνη, με την οποίαν πάντοτε είναι ζωσμένος.

Αυτό είναι το τραγικόν κατάντημα εκ μέρους του Κυρίου εναντίον εκείνων γενικώς, οι οποίοι με συκοφαντούν και λαλούν πονηρά και παράνομα κατά της ψυχής μου, θα καταγραφεί στην  παγκόσμια ιστορία του ανθρώπινου γένους, σαν τον εκφραστή του απόλυτου κακού. Ισόβια  καταραμένος, και διά βίου σύμπαντος ασυγχώρητος, από Θεό και ανθρώπους.
Θα ξεκινήσω σχολιάζοντας, το πρόσωπο και την πράξη, από την πλευρά του χριστιανού, και την διάσταση που του αποδίδει, η εκκλησία, λαός και κλήρος. Και οι Θεολόγοι ερμηνευτές του γεγονότος. Ασφαλώς και δεν έχω εγώ προσωπικά, την γνώση και την κατάρτιση για να σχολιάσω Θεόπνευστα κείμενα. Ούτε και πέρασε από την σκέψη μου κάτι τέτοιο. Κάποιες αρχές,  και κάποιες βασικές και ουσιώδης αξίες της πίστεως μας θα επικαλεσθώ, για να υποστηρίξω το σχόλιό μου, και να εξηγήσω από πού προκύπτει το ερώτημα μου.

Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο οποίος, μπορεί να καταδικάσει η να αθωώσει την πράξη του Ιούδα. Από εμάς κανείς θα έλεγα, και ελπίζω θα συμφωνείτε όλοι σε αυτό. Τουλάχιστον οι χριστιανοί και δη οι ορθόδοξοι. Άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος είπε, ο αναμάρτητος ας ρίξει την πρώτη πέτρα, μεθερμηνευόμενο, ας μην κρίνει ο ένας αμαρτωλός τον άλλον.

Και όμως, ο Ιούδας είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της χριστιανοσύνης. Το απολωλός πρόβατο, που δεν ομολόγησε ποτέ ότι έχασε τον δρόμο του. Δεν αναζήτησε τον ποιμένα, και την ασφαλή ποίμνη, αλλά προτίμησε το στόμα του θηρίου, και την  αιώνια απώλεια της ψυχής του. Ο άσωτος υιός, που δεν ζήτησε ποτέ γονατιστός, συγνώμη από τον πατέρα του.

Βέβαια διαπίστωσα πως στην Καινή Διαθήκη, πουθενά ο Ιησούς δεν καταράται τον Ιούδα. Επίσης πουθενά ο Χριστός δεν ζητά, κανείς και ποτέ  να μην τον συγχωρήσει. Πως θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει αυτό Αυτός που συγχώρησε τον ίδιο τον Αδάμ, δηλαδή την αιτία της πτώσης του ανθρώπου, και αφορμή της έλευσης του Κυρίου στην γη. Έλευση εκούσια λόγο της μεγάλης Του αγάπης για το ανθρώπινο γένος, για την σωτηρία του ανθρώπου με την φρικτή σταύρωση και την αγία ανάστασή Του. Όπου δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως όλα τα θαυμαστά σημεία του Θεού, γίνανε μετά την προδοσία του Ιούδα.

Ο Πέτρος αρνήθηκε τον Ιησού, τρείς φορές. Ο Ιωάννης έφυγε τρέχοντας γυμνός στην Γεσθημανή, όταν συνέλαβαν τον Ιησού, για να γλυτώσει από αυτούς που τον κυνηγούσαν. Ο Θωμάς έπρεπε να αγγίξει τις πληγές, για να πιστέψει στην ανάσταση. Ο Παύλος, μαθητής του μεγαλύτερου αρχηδιδασκάλου των Εβραίων, Γαμαλιήλ, φύλαγε τα ρούχα αυτών που λιθοβολούσαν τον Στέφανο.

Κανέναν εξ αυτών, δεν διέγραψε ο Ιησούς. Όλους τους αγκάλιασε με αγάπη.
Όλους τους συγχώρεσε. Όσο για την επίσημη εκκλησία, τους τιμά όλους σαν αγίους. Μήπως λοιπόν, ο τρόπος που ανά τους αιώνες αντιμετωπίζεται ο Ιούδας, εξυπηρετεί διαχρονικά τις κοινωνίες, διότι ταυτίζεται με την ανάγκη ύπαρξης ενός απόλυτου κακού, που θα φταίει συνήθως για τα πάντα. Μήπως η προδοσία, μπορεί πλέον να αποτελεί την αιτία μιας αποτυχίας. Μήπως αφαιρεί το ατιμωτικό μιας ήττας, και της προσδίδει το ένδοξο μέχρις εσχάτων  αγωνιστικότητας.

Μήπως η διατάραξη, η διακοπή, η διάλυση οποιασδήποτε σχέσης, απέκτησε άλλοθι. Παράλληλα, αφαιρεί το έντιμο από έναν συμβιβασμό, το επιτακτικό, την ανάγκη μίας ανακωχής. Χαρακτηρίζει τον ανίσχυρο, που παραδίδει τα όπλα στην μάχη.
Προδότης η τραγικό πρόσωπο, τελικά ο Ιούδας. Αμνός που θυσιάστηκε, προς εκπλήρωση του σχεδίου του Θεού, η άπιστος μαθητής, που δεν μετανόησε για την πράξη του.

Ασφαλώς και δεν είμαι εγώ αυτός που θα απαντήσω σ’ αυτά τα ερωτήματα, τα οποία ενδεχομένως για κάποιους, να είναι απλώς ρητορικά, γιατί αυτοί τα έχουν ήδη απαντήσει.