Σχέσεις από απόσταση: Skype, ο καλύτερός μου φίλος.

Παντα μετά από μια αναπάντεχη διακοπή ρεύματος, μόλις ανάψουν ξανά τα φώτα και συνεχίσει να λειτουργεί ο φούρνος και το πλυντήριο, λέω από μέσα μου «φοβερό πράγμα η τεχνολογία, πώς θα ζούσαμε χωρίς αυτήν».

Το ερώτημα «πώς θα ζούσαμε χωρίς την τεχνολογία», στην περίπτωση των σχέσεων εξειδικεύεται στο «πώς θα ζούσαμε χωρίς το τηλέφωνο». Και στην περίπτωση των σχέσεων από απόσταση, από ερώτηση μετατρέπεται σε μια στιβαρότατη κατάφαση: το Skype είναι ο καλύτερός μου φίλος. 

Ας πούμε ότι είναι καλοκαίρι κι εκεί που πίνεις το ποτό σου χαλαρή σ’ ένα μπαρ ή σ’ ένα πάρτι, γνωρίζεις κάποιον που σ’ αρέσει και του αρέσεις. Ας τον πούμε Γιώργο αυτόν τον κάποιον.

Πιάνετε την κουβέντα, περνάτε όμορφα – κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω – κι αποφασίζετε να βγείτε οι δυο σας. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Γιώργος σου λέει ότι ζει μόνιμα σε άλλη πόλη από σένα. Ή, αν είστε λίγο πιο άτυχοι, σε άλλη χώρα από σένα. Ή, αν είστε τρομερά άτυχοι, σε διαφορετική ήπειρο από σένα.

Σου αρέσει, όμως, πολύ και του αρέσεις πολύ κι αποφασίζετε μετά από δυο τρία ραντεβού να είστε μαζί, παρά το εμπόδιο της απόστασης. Κι εκεί πάνω στην πρώτη φάση της σχέσης, όπου ο ένας δεν ξεκολλάει από τον άλλο κι όλα φαίνονται ονειρεμένα, ο Γιώργος μπαίνει σ’ ένα αεροπλάνο κι επιστρέφει στην πόλη/ χώρα/ ήπειρό του.

Τότε είναι η στιγμή που στη σχέση σας υπεισέρχεται ο «τρίτος», δηλαδή η πλατφόρμα επικοινωνίας του Skype. Ανάλογα με τη διαφορά ώρας, ποιος από τους δυο σας είναι «μπροστά» ή «πίσω», κλείνετε το πρώτο online ραντεβού. Κάνεις sign in με τον λογαριασμό σου, παίρνεις μια άνετη θέση μπροστά από τον υπολογιστή και περιμένεις το «ντριν».

Μόλις ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος κλήσης, κάνεις κλικ για ν’ ανοίξει η κάμερα κι εκεί που η καρδιά σου χτυπάει ολοένα και πιο δυνατά, εμφανίζεται ο Γιώργος. Λίγο πιο θαμπός (γιατί κολλάει η σύνδεση), λίγο ταλαιπωρημένος (τόσες ώρες διήρκεσε το ταξίδι) και λίγο πιο αμήχανος (γιατί είναι η πρώτη φορά που επικοινωνείτε με αυτόν τον τρόπο).

Θα σου πει για την πτήση, θα του πεις για την ημέρα σου στη δουλειά, θα σου πει για τις υποχρεώσεις του τις επόμενες μέρες, θα του πεις να φτιάξετε ένα πρόχειρο πρόγραμμα επικοινωνίας. Θα σου πει ότι του λείπεις ήδη. Κι εσύ το ίδιο θα του πεις. Μετά από 4 ώρες κουβέντα, θα κλείσετε με βαριά καρδιά και θ’ ανανεώσετε το ραντεβού σας για κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη ημέρα.

Κι αυτό θα γίνεται για πολλές μέρες. Για μήνες. Κι αν μια μέρα για κάποιο λόγο δε μπορέσει ένας από τους δυο να μπει στο Skype, λόγω π.χ. κάποιας επαγγελματικής υποχρέωσης, θα στενοχωρηθείτε κι οι δυο και θα μετράτε τις ώρες μέχρι το επόμενο ραντεβού.

Με τον καιρό τα ραντεβού θα γίνονται θεματικά: τη μία φορά θα «τρώτε μαζί βραδινό», την άλλη θα «πίνετε μαζί κυριακάτικο πρωινό καφέ», την επόμενη θα σβήνεις κεριά γενεθλίων (σε ώρα Ελλάδας) κι ο Γιώργος θα σου εύχεται χρόνια πολλά (σε δική του τοπική ώρα), όσο θα έχετε σκάσει που δε θα μπορείτε να βρίσκεστε στο ίδιο μέρος την ημέρα των γενεθλίων σου. 

Σε ένα επόμενο στάδιο, θα βλέπετε μαζί σειρές και ταινίες. Σοβαρολογώ: θα βγαίνει νέο επεισόδιο Game of Thrones και θα το βλέπετε «μαζί», προσπαθώντας να πατήσετε ταυτόχρονα play, για να μην έχει κανείς από τους δύο ήχο με καθυστέρηση.

Τις ημέρες που δε θα βγαίνετε από το σπίτι για κάποιο λόγο, θα μιλάτε και δυο και τρεις φορές. Κι έτσι θα περνάει ο καιρός, μέχρι ένας από τους δυο να κλείσει εισιτήρια για επίσκεψη στην πόλη του άλλου. Λογικά για τα Χριστούγεννα.

Μέχρι τότε, ο πόνος κι ο καημός σου, πέραν του ότι ο άνθρωπός σου βρίσκεται στα ξένα, θα αφορά στο μην τυχόν και «πέσει» το Skype την ώρα που έχετε ραντεβού. Για το λόγο αυτό, θα το έχεις κατεβάσει σε κάθε συσκευή που μπορεί να το υποστηρίξει, πέραν του υπολογιστή (κινητό τηλέφωνο, ταμπλέτα, κ.λπ.), σε περίπτωση που δε μπορεί να κάνει sign in από τη μία συσκευή, να προσπαθήσεις από κάποια άλλη. Αυτό, την ώρα που θα του στέλνεις διευκρινιστικό κι αγωνιώδες μήνυμα στο κινητό ότι «έχει κολλήσει το Skype εδώ και 10 λεπτά, προσπαθώ να μπω, περίμενε».

Μέχρι λοιπόν ο Γιώργος να πάρει το πτυχίο του, να ολοκληρώσει το project της δουλειάς του για το οποίο ξενιτεύτηκε, να τελειώσει την ειδικότητά του (θέσεις σε νοσοκομεία για γαστρεντερολόγους έχουν απομείνει μόνο στη Γερμανία) ή να βρει δουλειά στην Ελλάδα, ο καλύτερός σου φίλος θα είναι το Skype. Και στο ράφι με τις κορνίζες θα έχεις προσθέσει μια με τη φωτογραφία των κυρίων Janus Friis και Niklas Zennström, δηλαδή του Δανού και Σουηδού αντίστοιχα που ίδρυσαν την εταιρία Skype. Των σωτήρων εσένα, του Γιώργου, της σχέσης σας και της υγείας του νευρικού σου συστήματος.

Κάποια στιγμή μετά από κάμποσο καιρό, το συγκεκριμένο είδος επικοινωνίας μπορεί να σε κουράσει. Όχι επειδή θα έχεις χάσει τον ενθουσιασμό σου για τη σχέση σας. Το αντίθετο. Επειδή θα θεωρείς άδικο αυτό που συμβαίνει, να θέλεις το προφανές, δηλαδή το να είσαι με τον άνθρωπό σου στο ίδιο μέρος και να πρέπει αντί για τον ίδιο, να ακουμπάς μια οθόνη γεμάτη δαχτυλιές.

Κάνε υπομονή, το πράγμα θα «ρολάρει» και με τον καιρό θα δεις πού θα πάει η σχέση σας. Και θα ευχαριστείς νυχθημερόν το νέο καλύτερό σου φίλο, το Skype, που σε βοήθησε να βρίσκεσαι σε επαφή με τον Γιώργο και να τεστάρεις τη σχέση σας μέσω των λειτουργιών που σου προσέφερε.

Κι όταν με το καλό επιστρέψει μόνιμα ο Γιώργος στην Ελλάδα ή πας εσύ μόνιμα εκεί που βρίσκεται, μη λησμονήσεις τον πάλαι ποτέ καλύτερό σου φίλο, επειδή πλέον θα σου είναι άχρηστος. Κάνε πού και πού κανένα (άσκοπο) sign in. Έτσι, για να θυμάσαι πώς ξεκίνησε μια όμορφη ιστορία.

Υ.Γ. Όχι, αν αποφασίσετε να παντρευτείτε, το ίδιο το Skype δε μπορεί να είναι κουμπάρος. Ρωτήστε κάποιον από τους ιδρυτές ή από αυτούς που τους εξαγόρασαν. Θα χαρούν, πιστεύω.

(Ότι είναι φοβερό πράγμα η τεχνολογία, το είπαμε; Ας το ξαναπούμε)
πηγη