Ένα περίεργο παιχνίδι με τον εαυτό μου...

Κοιμάμαι…αφήνομαι να με πάρει ο ύπνος,μόνο και μόνο για να συναντήσω τις σκέψεις μου πριν κλείσω τα μάτια μουκαι όσες επανέλθουν με το άνοιγμά τους!

Ένα περίεργο παιχνίδι με τον εαυτό μου, ένα μάθημα για να δω πόσο σημαντική ήσουν στην ζωή μου.
Και να που είσαι η τελευταία σκέψη της ζωής μου, η πρώτη με το ξύπνημα των αισθήσεων, και ας έφυγες τελικά!

Με άφησες να χρεώνω τις σκέψεις μου και την ζωή μου…
Ένιωσα την σημαντικότητα του να αγαπάς αληθινά, να δίνεσαι ολοκληρωτικά, στον άνθρωπο σου, στον σύντροφό σου.
Στα έδωσα όλα! Όταν λες αυτή την κουβέντα ή την διαβάζεις από κάποιον ή την ακούς, αυτό που εννοείτε δεν είναι όλα τα λεφτά μου, ούτε όλα τα υπάρχοντα μου… μα σου έδωσα την καρδιά και το μυαλό μου, την ψυχή, τις σκέψεις και τις αισθήσεις μου.

Κυρίευσες το ”είναι” μου και το γεύτηκα με όλη την θέληση μου, χωρίς την πίεση κανενός.
Έφυγες και σε κρατώ ακόμα αγκαλιά μου, με πλήγωσε της αγάπης σου το φευγιό, το πόσο λίγο και σιωπηλό και άλλο τόσο δειλό ήταν το αντίο σου.

Μου ξερίζωσες όσα είχες φυτέψει με τόση ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά μου, λέγοντας μου πως είναι όλα δικά μου!

Αγάπησα και ερωτεύτηκα πρώτα από όλα το μυαλό σου, την απλότητα των σκέψεων σου. 
Τις αλήθειες που έσταζαν σταθερότητα και διαύγεια μέσα από τα ταξίδια που μου πρόσφερες κάθε φορά που μοιραζόσουν τα βιώματα της ζωής σου μαζί μου!
Τόσο ανοιχτά, τόσο ελεύθερα να εκτίθεσαι απέναντι μου, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια ολόκληρα, όλα τόσο αμοιβαία, να μιλάω χωρίς φόβο, χωρίς καβάτζα καμιά.
Ήθελα να μπεις μέσα στην ψυχή μου και να μάθεις όσα δεν γνώριζα ούτε εγώ ο ίδιος!
Γίναμε το απόλυτο εγώ, εμείς…

Μήνες..μέρες..νύχτες…ώρες…τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον, μα συνάμα τόσο δίπλα και κοντά που οι ανάσες μας άγγιζαν νοερά τα κορμιά μας.
12.000 χιλιόμετρα μακριά, 6 ώρες διαφορά στην καθημερινότητα μας, είχαμε εκμηδενίσει τα πάντα!
Είχαμε το δικό μας χωροχρόνο, περιμέναμε με λαχτάρα το τελευταίο κομμάτι από το δικό μας παζλ.
Την ένταση και την χημεία από το άγγιγμα των κορμιών μας, την ώρα που τα μάτια μας θα συναντηθούν από κοντά, να επιβεβαιώσουμε πως όλο αυτό είναι αληθινό και όχι παραμύθι!

Ήρθε! Ήρθε και κούμπωσε ιδανικά, τα χαμόγελα δια περνούσαν την ψυχή..
Όλα αβίαστα γεμάτα αγάπη, σεβασμό και αλήθειες…

Ένιωσα πως άξιζε να ελπίζω για την Νεράιδα μου, για την Μούσα που θα γέμιζε με έμπνευση την ζωή μου! Μας αρκούσε η αγάπη και το ”μαζί”!!!
Έφυγες, έφυγες και ακόμα σε ανασαίνω, νιώθω το άγγιγμα σου, τα χείλι σου να κουμπώνουν στα δικά μου…η γεύση σου…

Μόνο αυτά μου άφησες. Σήκωσες τα χέρια ψηλά όπως είπες.
Ξέρω, δεν κατάφερα να δώσω ακόμα τίποτα παραπάνω από την αγάπη και την καρδιά μου.
Γνώριζες καλά για την δύσκολη ζωή μου, ξέραμε καλά ο ένας για τον άλλον..
Η αγάπη μετράει, η αγάπη ξεπερνάει τα πάντα συμφωνούσαμε..στα λόγια!
Νιώθω περίεργα, αγάπη και προδοσία μαζί, πάθος και μίσος, πόνο και ευχαρίστηση!

Είχα πει, όλα ή τίποτα και αν είναι να καώ ας καώ!
Ένα πράγμα μόνο δεν μπόρεσα να μάθω από όλη το παραμύθι, πως ξε-αγαπάς ρε καρδιά..πως σβήνει τόση αγάπη με λίγη σιωπή..;;

Πως φεύγουν όλα σε μια στιγμή; Εκεί στα δύσκολα σε θέλω αγάπη!
Σου βγάζω το καπέλο και σέβομαι την απόφαση σου, όσο και να με πονάει…
Σε ευχαριστώ για τα ξενύχτια που είχαν το άρωμα σου, συγνώμη για το λίγο μου, είναι το μόνο που είχα, αγάπη γεμάτη αλήθεια..και λόγια πολλά, στα άφηνα πάντα αποτυπωμένα πάνω σε χαρτί, να θυμάσαι την αλήθεια!

Μα δεν μπόρεσα να καλύψω τις προσδοκίες σου…

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ πολύ για σένα, πολύ για σένα..

πηγη