Μοναξιά ή Μοναχικότητα;

Αποτέλεσμα εικόνας για Μοναξιά ή Μοναχικότητα;
Μεγαλώνουμε μέσα στον θόρυβο.
Από την κοιλιά τής μάνας μας μέχρι την τελευταία μας πνοή, ο θόρυβος είναι πανταχού παρών, ιδίως μέσα στην οικογένεια.
Όταν φεύγουμε από το σπίτι των γονιών μας για να ζήσουμε μόνοι, τότε ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τη σιωπή του σπιτιού μας, μερικές φορές τη σιωπή του εαυτού μας αλλά και πολύ συχνά τη σιωπή της ζωής μας, ιδίως όταν ερχόμαστε από την επαρχία.

Και τότε εμφανίζεται ωσάν εφιάλτης η ΜΟΝΑΞΙΑ.
Μια λέξη που χρησιμοποιείται τόσο συχνά.
Μια μοναξιά, που συχνά είναι ερημιά, αυτή η εξοντωτική αίσθηση της ύπαρξής μας μέσα σε ένα απόλυτο κενό.
Παντού γύρω μοιάζει να μην υπάρχει τίποτα, πάμε κι ερχόμαστε, απόντες ουσιαστικά από την ίδια μας τη ζωή.

Τη σιωπή δεν την αντέχουμε κι έτσι ραδιόφωνα παίζουν, καφετέριες με δυνατή μουσική, χάχανα που πόρρω απέχουν από το να είναι γέλιο, αποζητάμε τον θόρυβο, από φόβο μη μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας και τότε τι θα πούμε μαζί του;
Είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε τους πάντες και τα πάντα, αρκεί να μην είναι τα μέσα μας που μας μιλάνε.
Γιατί τότε υπάρχει φόβος να ανακαλύψουμε τα πλην του εαυτού μας, τα λάθη, τις μικρότητες, την ανασφάλεια, τον ΦΟΒΟ!

Αυτός ο φόβος που κουμαντάρει τη ζωή μας!
Φόβος μην μας παρεξηγήσουν, φόβος μην αποτύχουμε, φόβος μη μας απορρίψουν, φόβος μη μείνουμε μόνοι, φόβος μη δεν τα βγάλουμε πέρα, φόβος μήπως δεν της/του αρέσω, φόβος... φόβος...

Κάποια στιγμή, νοιώθοντας πως δεν πάει άλλο, αποφάσισα να κάνω κάτι.
Κι έτσι άρχισα μαθήματα βιοανάδρασης.
Σε κάποιο μάθημα μας λέει ο δάσκαλος: κλείστε τα μάτια σας και πείτε στον εαυτό σας "σ΄αγαπώ"!!
Κι έπαθα την κολούμπρα της ζωής μου, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσα να το πω!

Νάχω πει "σ' αγαπώ" 100.000 φορές στη ζωή μου και προς πάσα κατεύθυνση και να μην μπορώ να το πω στον εαυτό μου;
Διάβολε!
Και άρχισα την άσκηση!
Κάθε μέρα στεκόμουν στον καθρέφτη κι έλεγα στο είδωλό μου: σ' αγαπώ!
Στην αρχή ένοιωσα γελοία!
Όμως σιγά-σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ το εξής εκπληκτικό!
Αρχισα να αποδέχομαι τον εαυτό μου με όλα του τα χάλια.
Αρχισα να με αγαπώ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Κι αφού άρχισα να με αγαπώ, άρχισα και το ταξίδι της αναζήτησης τού μέσα μου.
Και τότε η μοναξιά έγινε ένας υπέροχος χώρος δημιουργίας και ζεστασιάς.
Δεν ήταν άδειος, ήταν γεμάτος από εμένα, απ΄ό,τι αγαπώ και δεν υπήρχε απουσία,

Τα πάντα ήταν παρόντα.
Και πορεύομαι, έχοντας ως αποσκευές το στίχο του Σαββόπουλου "ήρθε η στιγμή ν' αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις" καθώς και το ποίημα του Καβάφη

"Όσο μπορείς."
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

= 
Μια πορεία γαλήνης.
Ακόμα και οι ελλείψεις δεν είναι απουσίες.
Γκρεμίζεις και κτίζεις κάθε στιγμή, επιδιώκοντας, κάθε φορά, το καλύτερο.
Έτοιμος πάντα να πληρώσεις το τίμημα.
Αλλά δεν μετανοιώνεις, γιατί η εσωτερική ελευθερία είναι μεγάλη υπόθεση.

πηγη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου