Ημέρα της Γυναίκας...να σούρχεται να κλαις!

..ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την 8η Μαρτίου, «παγκόσμια ημέρα της γυναίκας»
...και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καλό θα ήταν να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους, τοποθετώντας τα στη σωστή, ιστορική και χρονική τους, διάσταση και σειρά.

«Η ημέρα της γυναίκας» δεν θεσμοθετήθηκε (το μακρινό 1909 στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πρωτοβουλία της Γερμανίδας Ρόζα Λούξεμπουργκ, μέλους της Διεθνούς Σοσιαλιστικής) ως ημέρα γιορτής ή χαράς.

Κι ούτε ως «ευκαιρία» για να πανηγυρίζουν οι γυναικοπαρέες την (εύλογη, και καθ' όλα σεβαστή κατά τ' άλλα) ελευθερία τους, διασκεδάζοντας σε μπαράκια και μπουζούκια, αποκλειστικά με τις φίλες τους.

Ή και με τους όποιους, τυχόν «ξέμπαρκους», φίλους των φίλων τους.

Αλλά θεσμοθετήθηκε ως ημέρα- σύμβολο για τις ταπεινώσεις αιώνων, που είχαν υποστεί οι γυναίκες.

Ως ημέρα αφετηρίας κι επανεκκίνησης για ένα καλύτερο αύριο.

Πάνω απ' όλα ως ημέρα πένθους, περισυλλογής, σεβασμού και μνήμης για τις 129 εργάτριες που στις 8 Μαρτίου του 1908 κάηκαν ζωντανές στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας «Cotton» της Νέας Υόρκης.

Μία τραγωδία πρωτοφανούς βαρβαρότητας, εάν σκεφτεί κανείς ότι επί ώρες οι άμοιρες, στην πλειονότητά τους Ιταλο-Γερμανο-Πολωνο- Εβραίες μετανάστριες και μητέρες έψαχναν, αλλά δυστυχώς μάταια, τον τρόπο διαφυγής από το κτίριο που είχε σφραγίσει, με λοστούς και σιδερένιες μπάρες, ο ιδιοκτήτης του Mister (...κακό χρόνο να 'χει) Τζόνσον, ως αντίποινα για την επ' αόριστον απεργία των υπαλλήλων του με την οποία στόχευαν απλώς στην επίτευξη καλύτερων συνθηκών εργασίας και πάνω απ' όλα σεβασμού στο αποκαλούμενο «ασθενές φύλο».

Εκτοτε, η θυσία τους θα άλλαζε ριζικά το καθεστώς και την έως τότε αποδεκτή θεωρία της ανδροκρατούμενης κοινωνίας, προσφέροντας στην υποβαθμισμένη και ξεχασμένη γυναίκα μία ξεχωριστή θέση στην κοινωνικό-πολιτικό-οικονομική δομή της καθημερινότητάς μας.

Πάντα οι πρωτοπόροι πληρώνουν ακριβό τίμημα, στην προσπάθεια για την επίτευξη εκείνων των στόχων, που επιδιώκουν την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής... για να αξίζει η ζωή το όνομά της... για να μπορεί να λέει κάποιος πως ζη κι όχι αργοπεθαίνει!
Αυτές οι γυναίκες, που κάηκαν μέσα στο κλειδαμπαρωμένο εργοστάσιο του δίποδου κτήνους, όπου εργάζονταν, θα αποτελούν πάντα εκεινη τη γραμμή, που χωρίζει τους ανθρώπους (εργάτριες) από τους δολοφόνους (εργοδότες).

Η γνώση όλων εκείνων των στοιχείων, που είχαν ως κατάληξη μια επέτειο, αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα στο χαζοχαρούμενο και το σεβασμό, σε αυτούς που χάθηκαν για τη δική μας ζωή!

Όλα τα σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα, μπορείτε να τα διαβάσετε στις πιο κάτω διευθύνσεις: 
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=258078
http://www.batayouvriye.org/English/Positions1/march8.html
=

Κύριοι, τα πιο πάνω τα έγραψα το 2012.
Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι της ανθρώπινης ιστορίας.
Και ξεσκέπασε τόσες φρικαλεότητες εις βάρος των γυναικών, που αναρωτιέται κανείς αν το ανθρώπινο είδος είναι το πλέον κτηνώδες, ηλίθιο και φρικαλέο πλάσμα πάνω στη γη.

Αναρωτιέμαι γιατί ο Θεός, εν τη πανσοφία Του, έπλασε το πλάσμα, που καταστρέφη και βρωμίζει την υπέροχη δημιουργία Του.

Αγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.

=
Σήμερα, 8 Μαρτίου 2017, η ημέρα της Γυναίκας μοιάζει περισσότερο από ποτέ σαν χλευασμός απέναντι στο πλάσμα, που γεννάει τη ζωή...τη Γυναίκα.
Ημέρα της Γυναίκας, λένε, και σήμερα εκατομμύρια γυναίκες βιώνουν την απόλυτη κτηνωδία στις χώρες τις Μουσουλμανικές. Κτηνωδία που όμοιά της δεν απαντάται πουθενά αλλού στον κόσμο.

Ημέρα της Γυναίκας...Ημέρα θλίψης...Ημέρα αγωνίας...Ημέρα που καλεί και τις Γυναίκες της Ελλάδας να συνειδητοποιήσουν ότι το χθες που ξέραμε έχει πεθάνει κι αυτό που πρόκειται να γεννηθεί -όπως όλα δείχνουν- θάναι ζοφερό και φρικαλέο.

πηγη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου